Τα παιδιά μας

 

Διαβάζοντας το αφιέρωμα για τον Πανιώνιο του μέλλοντος είδα ότι σχεδόν όλοι οι φίλοι που με τίμησαν μεταφέροντας τις σκέψεις τους στις σελίδες αυτού του ιστολογίου, αναφέρονται στα παιδιά. Τα παιδιά που αθλούνται στον Πανιώνιο, τα παιδιά που ουσιαστικά είναι ο κύριος λόγος ύπαρξης ενός αθλητικού Συλλόγου, άρα και του δικού μας.

Αυτά τα παιδιά, τα παιδιά της κολύμβησης, τα μπερδεμένα μαθητούδια του στίβου που δεν ξέρουν πιο αγώνισμα να επιλέξουν, τα αστέρια της ενόργανης, οι αθλητές και οι αθλήτριες των ομαδικών αθλημάτων, οι νεαροί σκακιστές μας, τα παιδιά που συμμετείχαν στο εξαιρετικό καλοκαιρινό camp που διοργάνωσε ο Σύλλογος μας, όλα τα παιδιά τέλοσπαντων που περνούν το κατώφλι του Πανιωνίου, είναι ο λόγος που παλεύουμε να κρατήσουμε ζωντανό τον Πανιώνιο.

Παλεύουμε; Ίσως υπερβολικό το πρώτο πρόσωπο. Παλεύουν πιο σωστά. Όσοι παλεύουν. Τα μέλη της διοίκησης, οι εθελοντές, οι εργαζόμενοι, οι οπαδοί που ακολουθούν, όσοι συνδράμουν οικονομικά. Όλοι όσοι νιώθουν, για να χρησιμοποιήσω το ρήμα που μου αρέσει περισσότερο όταν περιγράφω αυτή την κατάσταση.

Παιδιά λοιπόν... Αθώες ψυχές, ακατέργαστοι χαρακτήρες, μαυροπίνακες άγραφοι ακόμα. Παιδιά που ο Πανιώνιος και οι άνθρωποι του, έχουν το καθήκον και την υποχρέωση, να τα σεβαστούν, να τους παρέχουν όσο περισσότερα γίνεται, με ποιότητα, σοβαρότητα, αξίες. 

Παιδιά που θα αθλούνται, θα προοδεύουν, θα βελτιώνονται, θα κάνουν περήφανο το Σύλλογο με τις επιδόσεις τους, θα δίνουν αξία στον πόνο και τις θυσίες που πέρασαν άνθρωποι όπως ο Δάλλας, για να δημιουργήσουν αυτό που βρήκαμε εμείς.   

Η εποχή δεν είναι ευνοϊκή για τον αθλητισμό. Οι συνήθειες και ο τρόπος ζωής των παιδιών έχουν αλλάξει. Έχει μειωθεί, αν όχι εξαφανιστεί ο αθλητισμός του δρόμου, της αλάνας, της πλατείας. Είναι ολοφάνερο αυτό κυρίως στα ομαδικά αθλήματα, όπου πάρα πάρα πολύ σπάνια πλέον θα δεις κάποιο πηγαίο ταλέντο, από αυτά που γεννιόντουσαν στις γειτονιές. 

Ο αθλητισμός πλέον, μοιάζει όπως η καθημερινότητα μας: τετραγωνισμένος, καλουπωμένος. Μικρό περιθώριο για δημιουργικότητα, για ανάπτυξη δεξιοτήτων. Οι αθλητές βγαίνουν "εργοστασιακοί": ένα σουλούπι, μια κοψιά, από μια μονότονη γραμμή παραγωγής.

Στον Πανιώνιο ευτυχώς πάντα είχαμε την ευλογία της διαφορετικότητας. Πολυσυζητημένη έννοια, κούρασε κάποια στιγμή η συχνή χρήση της από πολλούς, αλλά υπαρκτή. Αληθινή. Ο Πανιώνιος είναι διαφορετικός, το περιβάλλον του είναι κάτι μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα, κάτι ξεχωριστό και σπάνιο. Οι εγκαταστάσεις του, παρά την εγκατάλειψη ετών, παραμένουν αξιόλογες και ποτέ αρκετές για να χωρέσουν τα χιλιάδες παιδιά που επιλέγουν να αθληθούν με το σήμα μας στο στήθος.

Αυτό που είχε περιγράψει ο φίλος Geo σαν "τελευταία αλάνα" στο κείμενο του, είναι όλα όσα έχουμε. Αυτά που περιγράφει ο Ανδρέας στο δικό του κείμενο για τη μετεξέλιξη του Πανιωνίου, από έναν αθλητικό Σύλλογο σε ένα σχολείο ζωής για τα παιδιά του, είναι αυτό που ονειρευόμαστε. Το ουτοπικό, που αρχίζει να παίρνει μορφή.

Πριν κάποια χρόνια θεωρούσα ότι από όλα τα παιδιά που αθλούνται στον Πανιώνιο, τα μισά, μπορεί να λέω και λίγα, ούτε που ήθελαν να ξανακούσουν για την πάρτη μας. Εντάξει υπάρχει πάντα μια κατηγορία γενίτσαρων σε όλους τους Συλλόγους, ξέρετε τώρα, αυτοί που ήταν Γκάληδες και Μαραντόνες και τους έθαψε ο Πανιώνιος, αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί.

Ήταν και παιδιά που ήρθαν με όρεξη στον Πανιώνιο. Έδωσαν ιδρώτα, ζήτησαν φροντίδα, δεν την πήραν πάντα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει και ήδη έχει αρχίσει να αλλάζει.

Το μέλλον του Πανιωνίου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τους αθλητές του. Με τα παιδιά του. Ειδικά στην παρούσα συγκυρία, με τις ΑΕ στα χαμηλά των εθνικών κατηγοριών, οι αθλητές του Πανιωνίου είναι ίσως η μοναδική δεξαμενή από όπου θα βγει μια νέα γενιά οπαδών. Ξέρω ότι έχει δοθεί μεγάλο βάρος σε αυτό το κομμάτι από τους ανθρώπους της διοίκησης. Ξέρω ότι σε όλα τα τμήματα γίνεται μεγάλη προσπάθεια πέρα από το αθλητικό ιδεώδες να περάσει στα παιδιά και η αγάπη για το Σύλλογο. 

Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας θα φανούν σε κάποια χρόνια, ίσως δεκαετίες, αλλά θα φανούν. Η κοινωνία της Νέας Σμύρνης αρχικά, των Νοτίων γενικότερα, θα αποκτήσει πιο έντονο κυανέρυθρο χρώμα. Τα παιδιά που παίρνουν σεβασμό και αγάπη από το Σύλλογο, θα τα επιστρέφουν πίσω με το παραπάνω.

Εμπόδια υπάρχουν πολλά. Τεράστιο το ζήτημα των εγκαταστάσεων, με ένα Δήμο να μην κόπτεται να βοηθήσει. Φέτος τα προβλήματα θα είναι ακόμα μεγαλύτερα λόγω της εξωφρενικής ακρίβειας. Ρεύμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο απειλούν να βάλουν λουκέτο στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Από τη μια εκτοξεύονται τα λειτουργικά έξοδα των Συλλόγων, από την άλλη όλο και περισσότεροι γονείς αδυνατούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στις ανάγκες της καθημερινότητας, πόσο μάλλον να πληρώνουν τιις αθλητικές δραστηριότητες των παιδιών τους.

Αν και γενικότερα απαισιόδοξος για το που πάει το πράγμα οικονομικά/κοινωνικά, παραμένω αισιόδοξος ότι στον Πανιώνιο θα τη βρουν την άκρη οι άνθρωποι του. Είναι πολύ το μεράκι, με άγχος, με πίεση, με αγώνα, θα καταφέρει να τσουλήσει και αυτή η χρονιά.

Και η επόμενη και η κάθε επόμενη. Παιδιά θα συνεχίσουν να έρχονται, προβλήματα θα συνεχίσουν να παρουσιάζονται, αλλά πάντα ο Σύλλογος θα πηγαίνει μπροστά, θα προχωρά.

Και κάθε φορά, μετά από κάθε προπόνηση, κάθε αγώνα, όταν τα παιδιά μας θα μαζεύονται στο κέντρο του γηπέδου, του γυμναστηρίου, της πισίνας, του στίβου, θα ενώνουν τα χέρια και θα φωνάζουν "ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ", τότε η φωνή τους θα φτάνει με κάποιο μαγικό τρόπο στην ψυχή όσων παλεύουν να φτιάξουν τον Πανιώνιο του αύριο. Κι αυτή θα είναι η μόνη και καλύτερη ανταμοιβή τους.