Βαριά βαλίτσα

 

Χρόνος

Με την έννοια του χρόνου έχουν ασχοληθεί χιλιάδες φιλόσοφοι και επιστήμονες, οπότε εγώ που δεν είμαι τίποτα από τα δύο, δεν έχω κάτι να προσθέσω. Το "πως περνάει ο καιρός χωρίς να καταλαβαίνουμε τίποτα" όμως είναι κλασσική ατάκα πολλών, και δική μου. Ο Πανιώνιος οδεύει στην τέταρτη προσπάθεια του για άνοδο στη Β' Εθνική και σε μένα, αλλά και σε όσους ζουν από κοντά αυτή την ιστορία, όλο αυτό φαίνεται να έχει διαρκέσει μια αιωνιότητα. Συναισθήματα έντονα, πρωτοφανή για μένα στην σχέση μου με τον Πανιώνιο που διαδέχονται το ένα το άλλο, πότε έτσι πότε αλλιώς. Από το ξέσπασμα σε ένα γκολ, στη συνειδητοποίηση λίγα δευτερόλεπτα μετά ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξεσπάς έτσι όταν απέναντι σου έχεις τον αντίπαλο που έχεις. Από την ελπίδα όταν βλέπεις την ομάδα να ρολάρει, μέχρι την απογοήτευση και την αίσθηση ανημποριάς όταν βλέπεις την αποτυχία να έρχεται. Όπως ήρθε και φέτος.

Σκιές

Αυτό που ζήσαμε και φέτος, κυρίως φέτος, δεν ήταν απλά ένα θέατρο σκιών. Ήταν το μεγαλύτερο θέατρο σκιών που έχει παιχτεί ποτέ στο ελληνικό ποδόσφαιρο, μεγαλύτερο και από τις εποχές 90s-00s με Θωμά και τα σχετικά. Δε συγκρίνεται με τα αίσχη που γίνονται στη Superleague, είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ο Πανιώνιος το τι θα πάθει το ήξερε, ή τουλάχιστον έπρεπε να το ξέρει. Έπρεπε να το περιμένει, το έζησε πέρυσι σε μικρότερο βαθμό, το έζησε πρόπερσι σε ακόμα μικρότερο βαθμό. Αλλά μιας και λέμε για σκιές, νομίζω ότι ο Πανιώνιος, η διοίκηση του δηλαδή, εδώ και καιρό στο συγκεκριμένο κομμάτι, την αντιμετώπιση δηλαδή της βρωμιάς, κυνηγά τη σκιά του. Κάθε φορά που την πατάει κάπου ψάχνει, βρίσκεις λύσεις, δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους, αλλά αυτές οι λύσεις δεν επαρκούν για τα επόμενα εμπόδια. Κάτι τέτοιο έγινε πέρυσι με τη στελέχωση της ομάδας με ανθρώπους που θεωρητικά θα την προστατεύαν. Αυτό δεν έγινε ποτέ, είτε γιατί αυτοί οι άνθρωποι ήταν ανεπαρκείς, είτε γιατί ο εχθρός ήταν πιο δυνατός παρασκηνιακά. Δυστυχώς για να πετύχεις πρέπει να δηλώσεις υποταγή στο σύστημα δηλαδή στον Μελισσανίδη στην παρούσα φάση. Πόσοι Πανιώνιοι είναι διατεθιμένοι να το δεχθούν αυτό; Ελπίζω κανείς. Άσε που καμιά φορά ούτε αυτό αρκεί όπως έμαθε πολύ καλά η Ρόδος. Το χρήμα μιλάει και είναι ανελέητο.

Χρήμα

Μιλώντας τώρα για χρήμα, ίσως καταλήξουμε στο ότι είναι αυτό που λείπει από την ομάδα για να λύσει όλα της τα προβλήματα. Σίγουρα θα βοηθούσε την ομάδα η ύπαρξη ενός ή περισσότερων χρηματοδοτών. Σίγουρα θα αύξανε τις πιθανότητες ανόδου στην Α' Εθνική ξανά. Αλλά μέχρι εκεί. Μια πρόχειρη ματιά στο το τι συμβαίνει σε άλλους ομίλους αλλά και στη Β' Εθνική θα σας πείσει. Ομάδες με σοβαρούς χρηματοδότες δεν καταφέρνουν καν να ακουμπήσουν την άνοδο, ή να το πάρουμε αλλιώς δεν πάνε και πολύ καλύτερα από ομάδες λαμόγιων και μπροστινών, ξεκάθαρα παραδείγματα ο συμπολίτης Απόλλωνας αλλά και η γειτόνισα Καλλιθέα, για τη διοίκηση της οποίας δεν τρέφω καμία συμπάθεια και όλο κόνσεπτ με αναγουλιάζει, αλλά η αλήθεια είναι ότι χρήμα έπεσε και η προσπάθεια έγινε στο χορτάρι, χωρίς αποτέλεσμα. Όλο το θέμα για να μην μακρυγορούμε μοιάζει φαύλος κύκλος. Ο ποδοσφαιρικός Πανιώνιος δείχνει καταδικασμένος να επιστρέψει κάποια στιγμή στα χέρια λαμόγιων και βρωμιάρηδων, μοιρολατρικά αφημένος να αφομοιωθεί από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μακάρι όχι...

Θεμέλια

Το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι σε τεράστιο βαθμό η κινητήριος δύναμη του Συλλόγου. Είναι η βιτρίνα, είναι το mainstream πείτε το όπως θέλετε. Γι' αυτό το λόγο πρέπει να γίνουν τα αδύνατα δυνατά από όλους μας να επιστρέψει στην Α' Εθνική. Στη θέση του, κόντρα στους αντιπάλους του, σε γήπεδα που του αρμόζουν. Πίσω από τη βιτρίνα όμως υπάρχει ένα ολόκληρο οικοδόμημα, ένας τεράστιος Σύλλογος. Αυτός ο Σύλλογος τα τελευταία χρόνια έχει κάνει άλματα προόδου έχει ανεβεί αρκετά σκαλιά σε θέματα οργάνωσης, λειτουργίας, υγείας γενικότερα. Χάρη στις προσπάθειες λίγων αλλά απίστευτα παραγωγικών αθρώπων, χάρη στους αθλητές και τις αθλήτριες του, χάρη στο Πανιώνιο τσαγανό και τη σμυρναίκη αυταπάρνηση, ο Σύλλογος αν δεν είχε το αγκάθι του ποδοσφαίρου στο κορμί του θα είχε εκτοξευτεί. Ένας ακόμα λόγος γιατί το ποδοσφαιρικό τμήμα πρέπει να φύγει γρήγορα από τα χέρια του Συλλόγου. Γιατί αποτελεί τροχοπέδη για όλο τον υπόλοιπο οργανισμό. Τα θεμέλια λοιπόν, είναι γερά. Στέρεα. Ο Πανιώνιος των επόμενων δεκαετιών δεν θα είναι ένας Σύλλογος εφήμερων χαρών, ούτε ένας Σύλλογος εξαρτημένος. Θα είναι αυτάρκης, αυτόφωτος, μάγκας για να το πω πιο απλά. 

Κόσμος

Τη χρονιά που βρεθήκαμε να παίζουμε και στα δύο βασικά αθλήματα σε χαμηλές κατηγορίες ήταν έντονη η ανησυχία ότι ο κόσμος μας θα χαθεί, θα μειωθεί. Πως θα γίνει ένα παιδί Πανιώνιος όταν παίζει με το Διαβολίτσι και την ίδια ώρα μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα υπάρχουν κατάμεστα γήπεδα με ντέρμπι για το πρωτάθλημα; Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πολύ προβληματισμένος και εγώ. Η πράξη όμως μετρίασε τις ανησυχίες μου. Όχι ότι δεν έχει γίνει ζημιά, έχει γίνει. Αλλά περιορισμένη. Ο κόσμος του Πανιωνίου ήταν εκεί όλη τη χρονιά, σίγουρα θα μπορούσε και καλύτερα, τουλάχιστον στο μπάσκετ, αλλά σε γενικές γραμμές η εικόνα είναι ικανοποιητική. Πανιώνιοι γίνονται και θα συνεχίσουν να γίνονται, αυτό που δεν έχουν καταλάβει πολλοί είναι ότι ο κόσμος του Πανιωνίου αλλάζει. 

Νιάτα

Τα παιδιά που στα δύσκολα αυτά χρόνια γίνονται Πανιώνιοι είναι πραγματικά ξεχωριστά. Εντάξει πάντα ήμαστα ξεχωριστοί και διαφορετικοί, αλλά ειδικά αυτά τα παιδιά είναι το κάτι άλλο. Ίσως δεν είναι ποσοτικά όσα θα θέλαμε, αλλά ποιοτικά (επιτρέψτε μου αυτή την έκφραση) είναι ότι καλύτερο θα δούμε ποτέ στον Πανιώνιο. Αρρωστάκια, παιδιά που οι πρώτες του αναμνήσεις από τον Πανιώνιο θα είναι τα κοτέτσια της Πελοπονήσου και έχουν από τώρα τόσο πολύ μες την ψυχή τους την ομάδα που είναι αδύνατο κανείς να τους τη βγάλει. Μπράβο στους γονείς τους, μπράβο σε όσους έχουν την ψυχική δύναμη να γεννούν κάθε μέρα καινούριους Πανιώνιους.

Κλαμπ

Κάτι που κάνει μεγάλη επιτυχία και μεγάλο αγώνα το Panthers Club. Πρέπει όλοι κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ότι το κλαμπ διαχρονικά και δίκαια έχει πάρει το ρόλο του στυλοβάτη του Συλλόγου. Πονάει κάποιους αλλά είναι γεγονός: ο Σύλλογος συνεχίζει να υπάρχει και χάρη σε αυτά τα παιδιά, που πλέον δεν είναι τόσο παιδιά όλοι. Και δεν είναι μόνο αυτό. Δεν είναι μόνο η στήριξη και η αυταπάρνηση για χάρη του Πανιωνίου. Είναι και κάτι άλλο που δεν ξέρω αν ποτέ και οι ίδιοι οι άνθρωποι του κλάμπ το έχουν σκεφτεί. Ότι το κλαμπ, σαν οργανισμός, ζωντανός οργανισμός, λειτουργεί σαν φίλτρο για ολόκληρο το Σύλλογο. Μέσα από την καθημερινότητα του, τις διαδικασίες του, τις ιστορίες του, τις εκδρομές του, τις παρουσίες του, έχει περάσει σχεδόν το σύνολο του Πανιώνιου κόσμου. Και το Panthers Club χωρίς καν να το προσπαθεί έχει καταφέρει να φιλτράρει όλο αυτόν τον κόσμο. Έχει καταφέρει να ξεχωρίσει αυτούς που ζουν για τον Πανιώνιο από αυτούς που είχαν την τάση να βάζουν το δάχτυλο στο μέλι. Να ξεχωρίζει αυτούς που μπαίνουν στο πούλμαν, στο καράβι, στο αμάξι, στο βανάκι για να πάνε σε κάποια άκρη της χώρας να ξελαρρυγιαστούν, από αυτούς που η συμμετοχή τους στα πανιώνια κοινά έχει σκοπό μόνο τη λεζάντα και τους "τίτλους", τη φώτο και το στόρι. Μέσα ακόμα από τα ίδια του τα λάθη, μέσα από δύσκολες καταστάσεις το κλαμπ έχει καταφέρει να κάνει τόσο καλό στον Πανιώνιο που δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλο αντίστοιχο σύνδεσμο ομάδας. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου πρέπει να το καταλάβουν οι πάντες μες το ίδιο το κλαμπ: είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που συνηθίζουμε να λέμε οπαδικό κίνημα αν και τέτοιο δεν υπάρχει στην ουσία. Αδικούν τους εαυτούς τους αν τους βάζουν στην ίδια μοίρα και στην ίδια φάση με συνδέσμους άλλων ομάδων. Το Panthers Club είναι κάτι πολύ ανώτερο, κάτι πολύ πιο ζωτικής σημασία για τον Πανιώνιο. Μακάρι μελλοντικά να εξελιχτεί και αυτό σε κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Ωραίοι

Μέσα σε αυτά τα χρόνια της Γ' Εθνικής όμως πέρα από το κλαμπ, αναδύθηκε στην επιφάνεια του Συλλόγου μια ακόμα "ομάδα" ανθρώπων. Ένα σύνολο χωρίς κοινά χαρακτηριστικά, χωρίς ίσως καλά καλά να γνωρίζονται οι περισσότεροι έγιναν ένα με την ομάδα. Είναι οι άνθρωποι που ακολούθησαν, ειδικά φέτος την ομάδα παντού. Οικογένειες ολόκληρες, παρέες φίλων, ένα ζευγάρι, δυο συμμαθητές, ένα περίεργο κράμμα ανθρώπων. Άνθρωποι που τα άλλα χρόνια χάνονταν μες το πλήθος της 2 ή της 7 και βρέθηκαν τώρα, στα ζόρια, στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Δηλαδή στο πλευρό της ομάδα παντού και πάντα. Δεν έκοψαν, δεν έγιναν σχολιαστές στα σόσιαλ. Κάθισαν μες τη βδομάδα, έκαναν οικονομία, έβαλαν πρόγραμμα και κάθε Κυριακή ήταν εκεί. Δίπλα στην ομάδα όπου κι αν έπαιζε αυτή. Όταν άρχισα να παρατηρώ αυτούς τους ανθρώπους τη φετινή χρονιά σταμάτησα να κάνω οτιδήποτε άλλο στην κερκίδα (ή όπου μας έβαζαν τελοσπάντων εκεί που παίζαμε). Πόσο ωραίες εικόνες ρε φίλε; Το ζευγάρι που πανηγυρίζει το γκολ και μετά δίνει ένα φιλί, ο παππούς με τον εγγονό, τα μικρά αδερφάκια που πανηγυρίζουν με το μπαμπά τους και παίρνουν αμέσως τηλέφωνο τη μαμά να της πουν ότι κερδίσαμε. Τι ωραία πράγματα, τι ωραίοι τύποι όλοι αυτοί. Τους έχει ανάγκη ο Σύλλογος.

Περιττοί

Αντίθετα με αυτούς τους ωραίους υπάρχουν και οι περιττοί. Οι τοξικοί. Ο ένας και μοναδικός εχθρός του Συλλόγου. Ο εσωτερικός εχθρός. Δεν θα αναλωθώ καθόλου με αυτούς. Δεν αξίζει. Η βλακεία, η κακία και η έλλειψη αυτοσεβασμού δε νικιούνται με λόγια. Κι αυτοί τα έχουν και τα τρία. 

Δρόμος

Ο Πανιώνιος προχωρά. Σε δύσβατο δρόμο, αλλά προχωρά, αλλάζει, εξελλίσεται. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα αυτό το blog σίγουρα δεν τα έκανα όλα καλά, σίγουρα τα γραπτά μπορεί να μην άρεσαν σε όλους, δε γίνεται άλλωστε, αλλά πίσω από αυτά υπήρχε μόνο καλή πρόθεση, μόνο πάθος και αγάπη για τον Πανιώνιο. Σε αντίθεση με ότι μπορεί να πιστεύει ο καθένας ο άνθρωπος πίσω από το blog ούτε "μέσα στα πράγματα" είναι,  ούτε θα το ήθελε ποτέ. Η θέση του είναι στην κερκίδα όπως και των περισσοτέρων αναγνωστών. Χωρίς μεγάλα λόγια και πολλά ο Πανιώνιος είμαστε εμείς, η προσφορά μας, η παρουσία μας, οι πράξεις μας. Όσο περισσότεροι το αντιλαμβανόμαστε, τόσο λαμπρότερο θα είναι το μέλλον του Συλλόγου μας.

Βαριά βαλίτσα

Επειδή είμαι ψυχαναγκαστικός μου αρέσει αυτός ο κύκλος της παρουσίας της Κυανέρυθρης Συσπείρωσης στα κοινά του Συλλόγου, να κλείσει όπως άνοιξε: με τίτλο ένα τραγούδι του μάγκα του Παπάζογλου. Τότε ήταν η "Ρωγμή του χρόνου" που περιέγραφε την κατάσταση. Σήμερα, στο τέλος, είναι η "Βαριά βαλίτσα".  Αυτή που είναι γεμάτη με τα διδάγματα, τις αναμνήσεις, όλα όσα έμαθα από αυτή μου την ενασχόληση με το blog. Όντως βαριά βαλίτσα. Και κυανέρυθρη. Ιδανικά θα ήθελα να κλείσω αυτό το blog με την επάνοδο στην Α' Εθνική. Δεν έκατσε. Θα μπορούσα να το συνεχίσω και του χρόνου, αλλά θεωρώ ότι όσα είχα να προσφέρω, τα έδωσα. Από το δικό μου μετερίζι, όσο ασήμαντο κι αν το θεωρεί κάποιος. Για μένα αυτό ήταν και το γούσταρα. 

Διαδυκτιακά σας αφήνω λοιπόν. Με πίστη ότι όλα θα πάνε καλά. Καλή αντάμωση σε όμορφες κυανέρυθρες στιγμές.