Μάτια που δε βλέπονται
Όταν τελείωσε η φετινή προσπάθεια της ποδοσφαιρικής μας ομάδας, ένα πράγμα με φόβιζε περισσότερο από πολλά άλλα: το διάστημα αποχής από τα γήπεδα. Δε μιλάω με αγωνιστικούς όρους, άλλωστε στην προετοιμασία και την οργάνωση της επόμενης χρονιάς ίσως είναι καλό ότι υπάρχει άφθονος χρόνος να στηθεί ο Πανιώνιος του 2022-2023. Μιλάω για εμάς, τον κόσμο, τους οπαδούς, τους πιστούς του Ιστορικού. Δεν έχει καλοκαιριάσει καλά καλά ακόμα, έστω κι αν μας ξεγελούν το Πάσχα και το τριήμερο που ακολουθεί και θα ξαναδούμε Πανιώνιο στο χορτάρι με τα πρωτοβρόχια. Βάρβαρο. Τα παρεάκια της Κυριακής, οι συνοδοιπόροι αυτής της προσπάθειας που ξεκίνησε εκείνο το μουδιασμένο μεσημέρι απέναντι στον Παναξιακό, οι ιερομάρτυρες όπως τους έχω χαρακτηρίσει κατά καιρούς, που όλα τα έχουν δει τα μάτια τους, και τίποτα δεν έχουν δει ακόμα, όλοι αυτοί συνοπτικά που αποτελούν τον ενεργό κόσμο του Πανιωνίου, θα αρχίσουν τα στερητικά από πολύ νωρίς και μόνο κάποιες καλές ειδήσεις στα διοικητικά ή οργανωτικά του Συλλόγου μ...