ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Έχετε παρατηρήσει ποτέ ένα μικρό παιδί την ώρα που παίζει σε ένα τραμπολίνο; Όταν αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως δουλεύει αυτό το πράγμα, το χαμόγελο δε φεύγει από τα χείλη του. Πατάει δυνατά, σταθερά, εκτοξεύεται και σε κάθε άλμα στοχεύει όλο και πιο ψηλά. Να φτάσει τον ουρανό αν γίνεται. Όταν φτάσει στο ψηλότερο σημείο, κλείνει τα μάτια και αφήνεται να πέσει στη σιγουριά του τραμπολίνο, νομίζοντας ότι το ένα δευτερόλεπτο που κρατάει η πτώση, είναι ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, στο οποίο επικρατεί η χαλάρωση και η ικανοποίηση. Πριν το επόμενο άλμα. Στον Πανιώνιο φέτος το τραμπολίνο ενώ το έχουμε μπροστά μας, όλο απομακρύνεται. Έχουμε μια ομάδα που πείθει ότι σε κάθε άλμα, σε κάθε αγωνιστική της νέας ποδοσφαιρικής χρονιάς, θα φτάνει όλο και πιο ψηλά σε απόδοση, θα προχωρά νικηφόρα με το χαμόγελο στα χείλη όπως το παιδί στο τραμπολίνο, μέχρι την επίτευξη του τελικού στόχου. Αλλά όταν ξεκίνησε να προετοιμάζεται αυτή η ομάδα , δεν υπολογίζαμε ότι θα έχουμε να κάνουμε με τα γνωστά γ...

  Πριν λίγες μέρες, με αφορμή τα γενέθλια του Συλλόγου, ο Ορφέας έφτιαξε ένα βίντεο που έπαιξε στην εκδήλωση που έγινε στο στάδιο μας.  Δεν ξέρω για εσάς, εγώ βλέποντας αυτό το βίντεο, κομπιάζω, σχεδόν βουρκώνω. Ένα στοιχείο που κάνει το βίντεο τόσο ωραίο, τόσο έντονο, τόσο "διαπεραστικό", είναι η φωνή του αφηγητή, ο οποίος είναι ο Χάρης Φραγκούλης.  Πανιώνιος, ωραίος τύπος, όμορφος άνθρωπος, ψυχή, ψυχάρα και εκτός όλων αυτών φοβερός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985. Σπούδασε Βιολογία στο ΕΚΠΑ και υποκριτική στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.  Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας Kursk και έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις της: Οθέλλος, Lenz, Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει, Η προσευχή της κοπέλας που έπεσε μέσα στο πηγάδι και δεν θέλει να πεθάνει, Βόυτσεκ. Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός με τους: Κωνσταντίνο Σαμαρά, Στέργιο Πάσχο, Μανούσο Μανουσάκη, Νίκο Παναγιωτόπουλο, Νίκο Τριανταφυλλίδη, Γιάννη Οικονομίδη, Σωτήρη Γκορίτσα, κ.ά. Έχ...

  Φαντάσου τα όνειρα που θα είδαν τα μικρά παιδιά που ήταν χθες το βράδυ στο στάδιο, όταν έπεσαν για ύπνο. Όνειρα γεμάτα κόκκινο και μπλε, γεμάτα συγκινημένα πρόσωπα, γεμάτα πυροτεχνήματα, γεμάτα Πανιώνιο. Φαντάσου με τι περηφάνια θα πάνε σήμερα στο σχολείο τους, θα ζωγραφίσουν ένα βιβλίο ή ένα θρανίο με τα αγαπημένα τους χρώματα, τα αγαπημένα τους συνθήματα. Φαντάσου τα, αυτά τα ίδια παιδιά, να περιμένουν πως και πως να έρθει η ώρα να πάνε να αθληθούν στον Πανιώνιο. Να φορέσουν τα χρώματα του, να τιμήσουν το σήμα του. Φαντάσου όλο αυτό τον κόσμο που συγκεντρώθηκε χθες στο στάδιο, να μην είναι απλός θεατής, να είναι συμμέτοχος, εργάτης του Πανιωνίου. Φαντάσου μια συνέλευση για θέματα του Συλλόγου με εκατοντάδες μέλη, εκατοντάδες ανθρώπους, γεμάτους πάθος, όρεξη και  ιδέες για έναν καλύτερο Πανιώνιο. Φαντάσου η χθεσινή πορεία στη Νέα Σμύρνη, να είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο, να συμβαίνει με την αντίθετη φορά κάθε δεύτερη Κυριακή. Φαντάσου τον κόσμο που χθες έβγαινε στα μπαλκό...