ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Η ελληνική γλώσσα διαθέτει πληθώρα λέξεων και εννοιών που μπορούν να περιγράψουν κάτι βρώμικο. Ελάχιστες μπορούν να αγγίξουν και να περιγράψουν με ακρίβεια το "μεγαλείο" του ελληνικού αθλητισμού, των ομοσπονδιών, των παραγόντων, των διοικήσεων, των διαιτητών και όλων αυτών που συνθέτουν και αποτελούν αυτό που έχουμε γνωρίσει μια ζωή εμείς σαν Πανιώνιοι και το ονομάζουμε κατεστημένο. Βασιλακόπουλος, Γκαγκάτσης, Διαθεσόπουλος, Μητρόπουλος, τόσα και τόσα ανατριχιαστικά ονόματα, τόσες και τόσες ανατριχιαστικές εμπειρίες και αναμνήσεις για κάθε Πανιώνιο οπαδό. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Από που να το πιάσει και που να το αφήσει. Τα σφαγεία του ποδοσφαίρου; Το Ναζίρη, το Σπανέα, το Μποροβήλο, όλους τους απίθανους τύπους-πιόνια του Βαρδινογιάννη, του Κόκκαλη, του Μελισσανίδη, του Μαρινάκη; Τα αίσχη του μπάσκετ που στέρησαν από την ομαδάρα του Πανιωνίου τίτλους και μεγάλες νίκες; Στο πόλο πάλι τι να ξεχάσεις; Τα ελεεινά σφαγεία μπροστά στα μάτια μας; Τις αλλαγές κανονισμών μέσα στη ν...

Γράφει ο Geo...  "...Ποίηση τώρα απογαυροποίηση τώρα...".  Παραφράζοντας τον στίχο από τις Ρόδες η ανάγκη για να αποτινάξουμε την νοοτροπία του γαύρου από την ζωή μας και τον Πανιώνιο. Γιατί όπως έλεγε ο Ηλίας Μπαζίνας "ο άνθρωπος ή θα γίνει άνθρωπος ή θα πάψει να υπάρχει".  Έτσι και ο Πανιώνιος. Η νοοτροπία της εκπαίδευσης χωρίς κρίση. Της νίκης με οποιοδήποτε μέσο, τον ψυχαναγκασμό να γίνουμε ίδιοι με το τέρας. Η νοοτροπία που μας ανάγκασε στην νοητική προσφυγιά και στην αποξένωση από το Πανιώνιο ιδεώδες. Την ψευδοανάγκη για ένα big boss που καθαρίζει για όλα και καλά, αλλά λειτουργεί παραλυτικά όταν πρέπει εμείς να κάνουμε κάτι. Την κατάντια των 25 μελών στον ερασιτέχνη κτλ κτλ.  Που προσωπικά διαπίστωσα το τέλμα; Όταν παρακολουθώντας αγώνα ακαδημιών είδα τον πατέρα ενός δικού μας παιδιού να εκπροσωπεί ότι σιχαίνομαι.  "Σπάσ' του τα πόδια του μαλάκα τι τον κοιτάς εσύ δεν είσαι κανάς φλώρος".  "Τι σφυρίζεις μωρή πατσαβούρα;" Όλα αυτά με του...

Γράφει ο  Ανδρέας Σωτηρακόπουλος...  Ο Πανιώνιος είναι το αδιατάρακτο νήμα που ενώνει την καρδιά και το μυαλό με την παιδική ηλικία κάποιων τυχερών σαν και μένα που το καταλαβαίνουν. Είναι η πρώτη και η ΜΟΝΗ οριστική και αμετάκλητη κοινωνική ένταξη .  Ο Πανιώνιος είναι μία επιλογή από την άλλη όσων αντιστέκονται στα πλήθη των οπαδών, που κερδίζουν διατεταγμένα και εναλλάξ το μπαξισάκι του ο καθένας. Σε αυτούς τους ανθρώπους δεν τους  έτυχε δυστυχώς να  γνωρίσουν τον Πανιώνιο βιωματικά. Αυτοί νομίζω είναι πιο Πανιώνιοι από μένα. Ο Πανιώνιος ΔΕΝ είναι μόνο η ομάδα της προσφυγιάς. Είναι κάτι πέρα και πάνω από αυτό. Είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ομάδα που εκφράζει τον Ιωνικό Πολιτισμό. Αγαπώ τα ξαδέρφια μας τους Απολλωνιστές, όπως και τη Νίκη Βόλου, νομίζω όμως ότι ο Πανιώνιος αντανακλά κάτι περισσότερο από τη χαμένη πατρίδα. Είναι η αέναη κίνηση της μειοψηφίας που αντιστέκεται στην ενεργούμενη μάζα. Ονειρεύομαι λοιπόν τον Πανιώνιο σαν ομάδα των Αθηνών με έδρα το Καλλιμάρμαρο κα...

 Έναν ενθουσιασμό και μια ανάταση Πανιώνιας ψυχής, τα νιώθουμε από χθες. Το όνομα Φάνης Χριστοδούλου για την συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών μας, τουλάχιστον όσων τον πρόλαβαν στα κυανέρυθρα, λειτουργεί σα διεγερτικό, είναι mind-blowing που λένε και στο Νότιο Λονδίνο τα αδέρφια. Η χθεσινή είδηση της επιστροφής του έκανε τόσο ντόρο, συσπείρωσε, ενεργοποίησε, ξύπνησε τόσο κόσμο, που ίσως καμία άλλη προσπάθεια της διοίκησης, δεν κατάφερε να κάνει. Θα σταθώ αρχικά στο συμβολικό και ύστερα θα πάω στο ουσιαστικό της ιστορίας αυτής. Συμβολικά λοιπόν, η νέα διοικητική εποχή ξεκινά με την επιστροφή του Φάνη. Συνηθίζεται στις ομάδες όταν έρχεται μια νέα διοίκηση να προσπαθεί να ενθουσιάσει τον κόσμο με την ενεργοποίηση παλαιμάχων ή γενικότερα αγαπητών στο κοινό της ομάδας προσώπων. Κάποιες φορές αυτό πάει καλά, κάποιες όχι. Αλλά εδώ δε μιλάμε για κάτι τέτοιο. Εδώ μιλάμε για το Φάνη. Τον ένα και μοναδικό, όχι μόνο του Πανιωνίου, αλλά όλου του ελληνικού μπάσκετ, χωρίς ίχνος υπερβολής, του πα...

Γράφει ο Σακίλ από τη Ζυρίχη... Πρόλογος: Οι παρακάτω σκέψεις θα προσπαθήσουν να απαντήσουν (ή και όχι) στο ερώτημα: «Πως φαντάζεσαι τον Πανιώνιο του μέλλοντος και τι προτείνεις για αυτόν» Κεφάλαιο 1: Disintegration Αντιστροφή ερωτήματος: «πως δεν θέλεις ούτε να φανταστείς τον Πανιώνιο του μέλλοντος;». Υποψήφιες απαντήσεις: «στις μικρότερες κατηγορίες», «στην αγωνιστική αφάνεια», «στον οικονομικό μαρασμό».   Όλα τα παραπάνω σωστά, τον Πανιώνιο όμως τον ερωτεύεσαι. Έτσι όταν οι ταχυπαλμίες της Κυριακής και η ανυπομονησία της βδομάδας αρχίσουν να σβήνουν ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Η λέξη που δεν θέλεις να παραδεχτείς είναι η συνήθεια. Βρίσκεσαι στο γήπεδο από συνήθεια. Παρακολουθείς τα νέα από συνήθεια. Και είσαι ακόμα στην Α’. Δεν υπάρχουν όμως πια οι προεκτάσεις, δεν υπάρχει η κάψα, δεν υπάρχει η  μαγεία. Υπάρχει παρακμή, υπάρχει αποσύνθεση.   Κεφάλαιο 2: Μανιφέστο Ο πιο όμορφος σύλλογος του πλανήτη ιδρύθηκε στη Σμύρνη. Όπως και η πόλη που τον γέννησε, βρέθη...

Γούρια Κάθε Πανιώνιος που σέβεται τον εαυτό του είναι προληπτικός. Όχι προληπτικός με την έννοια  ότι φοβάται να βγει στο δρόμο Τρίτη και 13. Με την έννοια ότι έχει ανακαλύψει μια αλληλουχία πράξεων και καταστάσεων τις μέρες των αγώνων κυρίως, οι οποίες μες το μυαλό του επηρεάζουν την εξέλιξη και εν τέλει το αποτέλεσμα του αγώνα. Κάθε Πανιώνιος που σέβεται τον εαυτό του επίσης έχει συνδέσει τις προλήψεις που αφορούν τον Πανιώνιο και με την καθημερινότητα του. Έτσι κι εγώ όταν πήγα να δώσω Πανελλαδικές που ξεκινούν αυτές τις μέρες, είχα τα κυανέρυθρα γούρια μου τα οποία έπρεπε να έχω μαζί μου όπως και να έχει, αν ήθελα να γράψω καλά. Πριν προχωρήσω να τονίσω ότι οι εξετάσεις λέγονται Πανελλαδικές, να το λες και να γεμίζει το στόμα σου, και όχι Πανελλήνιες όπως εξευγενισμένα και φλώρικα έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια. Στυλό Πρώτο γούρι φυσικά το στυλό, κι αυτό θύμα της φλωριάς και της εξυγίανσης της γλώσσας λέγεται στιλό τώρα τελευταία για κάποιο λόγο. Είχα που λέτε ένα κλασσικό...