Πανελλαδικές
Γούρια
Κάθε Πανιώνιος που σέβεται τον εαυτό του είναι προληπτικός. Όχι προληπτικός με την έννοια ότι φοβάται να βγει στο δρόμο Τρίτη και 13. Με την έννοια ότι έχει ανακαλύψει μια αλληλουχία πράξεων και καταστάσεων τις μέρες των αγώνων κυρίως, οι οποίες μες το μυαλό του επηρεάζουν την εξέλιξη και εν τέλει το αποτέλεσμα του αγώνα. Κάθε Πανιώνιος που σέβεται τον εαυτό του επίσης έχει συνδέσει τις προλήψεις που αφορούν τον Πανιώνιο και με την καθημερινότητα του. Έτσι κι εγώ όταν πήγα να δώσω Πανελλαδικές που ξεκινούν αυτές τις μέρες, είχα τα κυανέρυθρα γούρια μου τα οποία έπρεπε να έχω μαζί μου όπως και να έχει, αν ήθελα να γράψω καλά. Πριν προχωρήσω να τονίσω ότι οι εξετάσεις λέγονται Πανελλαδικές, να το λες και να γεμίζει το στόμα σου, και όχι Πανελλήνιες όπως εξευγενισμένα και φλώρικα έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια.
Στυλό
Πρώτο γούρι φυσικά το στυλό, κι αυτό θύμα της φλωριάς και της εξυγίανσης της γλώσσας λέγεται στιλό τώρα τελευταία για κάποιο λόγο. Είχα που λέτε ένα κλασσικό bic μπλε αλλά πάντα με κόκκινο καπάκι, για να παίρνει τα χρώματα τα σωστά. Από το καπάκι πάντα έσπαγα αυτή την προεξοχή που και καλά υπάρχει για να βάζεις το στυλό στο τετράδιο/βιβλίο ή στην τσέπη στο ύψος της καρδιάς στο γαλάζιο πουκάμισο που από μέσα φαίνεται το λευκό φανελάκι αν είσαι καθηγητής. Την είχα συνδυάσει αυτή την προεξοχή με έναν καθηγητή που είχα και τη χρησιμοποιούσε για να καθαρίζει τα νύχια του και τα αυτιά του και κάπως με αηδίαζε. Πλησιάζοντας οι Πανελλαδικές δεν είχα απλά σαν γούρι έναν οποιοδήποτε μπλε bic με κόκκινο καπάκι, αλλά τον συγκεκριμένο ΜΠΛΕ BIC ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΠΑΚΙ, με τον οποίο λίγες μέρες πριν είχα συμπληρώσει ένα δελτίο στο οποίο ο Πανιώνιος κέρδισε ένα πολύ σημαντικό εκτός έδρας παιχνίδι και έπιασα και το διπλάκι, σώθηκε και η ομάδα, άρα με αυτόν τον bic θα έδινα πανελλαδικές. Στη σκέψη ότι μπορεί να τελείωνε στη μέση των εξετάσεων έτρεμα.
Θρανίο
Το θρανίο μου στην τρίτη λυκείου ήταν έπος. Αντικειμενικά τώρα. Αρχικά να πω ότι ήταν η πρώτη και τελευταία μου καλλιτεχνική ανησυχία αυτό το θρανίο. Δεν πιάνει το χέρι μου για πολλές ζωγραφικές και τέτοια πράγματα αλλά εκεί, πάνω σε αυτό το θρανίο είχα δώσει τον καλύτερο μου εαυτό, ήταν το απαύγασμα της δημιουργικότητας μου. Η πανθηροκεφαλή δεν ήταν άρτια σχεδιασμένη, αλλά είπαμε, δεν πιάνει το χέρι μου. Αντίθετα τα είχα πάει καλά στην μεταφορά των πανιών της εποχής στο θρανίο, είχα σχεδιάσει αρκετά από αυτά, τα είχα πετύχει. Κάπου είχα κάνει μαλακία και αντί να γράψω BRAHAMI, έγραψα BRAXAMI και όλο έλεγα να το διορθώσω, τελικά έτσι το άφησα, να με συγχωράνε τα παιδιά. Οι παιδικοί ήρωες όλοι γραμμένοι από εδώ κι από εκεί, ποδοσφαιριστές, αλλά κυρίως μπασκετμπολίστες, ξεχώριζε και ένα μεγάλο BOBAN 8. Πολλά συνθήματα γραμμένα, πολλά μπινελίκια για αλλόθρησκους και με μεγάλα γράμματα ένα σύνθημα της εποχής για κάποιον διοικητικό παράγοντα που δεν ήταν και πολύ αγαπητός αλλά δε λέμε περισσότερα μην καρφώσουμε και ηλικία.
Το δύσκολο της υπόθεσης ήταν το πως θα καταφέρω να καθίσω σε αυτό το θρανίο-γούρι, γιατί αν θυμάστε, όταν έφτανε ο καιρός για πανελλαδικές τους έπιανε μια τρέλα εκεί τους καθηγητές και τους διευθυντές και τους περίεργους αυτούς όλους και μας άλλαζαν αίθουσες, μας έκαναν κάτι περίεργα. Τέλοσπαντων, έβαλα βύσμα μια κυρία, να 'ναι καλά όπου κι αν είναι, η οποία ήταν γραμματέας ή κάτι τέτοιο στο σχολείο, πάντως σίγουρα ήταν αυτή που μας έσβηνε τις απουσίες όταν πήγαιναν να περαστούν από τα απουσιολόγια στα πιο επίσημα έγγραφα του σχολείου (αλήτες ρουφιάνοι απουσιολόγοι), μου είπε σε ποια αίθουσα θα είμαι και ήξερα από μέρες πριν και πήγα και το καβάτζωσα εκεί το θρανίο. Ο μόνος κίνδυνος πλέον ήταν το ΑΖΑΞ, γιατί υπήρχε ένας μύθος στο σχολείο ότι πριν τις πανελλαδικές βάζει ο διευθυντής τις καθαρίστριες και καθαρίζουν όλα τα θρανία για να μην έχουμε γράψει πάνω σκονάκια και καλά. Τελικά δεν έγινε κάτι τέτοιο, αλλά τη μέρα που δίναμε το πρώτο μάθημα παραλίγο να τον πιούμε, γιατί έκαναν κάτι μαλακίες "να κάθεστε με ένα θρανίο απόσταση ανάμεσα σας" και κάτι τέτοια, παραλίγο από αυτό το μπάχαλο να με πάνε σε άλλη αίθουσα, τελικά επικράτησε η λογική- και τα γούρια- και έμεινα στη σωστή την αίθουσα, στο σωστό θρανίο, με το σωστό στυλό. Γιατί ρε πούστη μου θα ήταν κρίμα να έχω κάνει τέτοιο αγώνα και στο 90΄ να με πάνε σε κανένα θρανίο που θα έγραφε Μ+Γ+Γ+Τ+Δ+Σ=BFFE και να κάτσει στο "Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΑΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ-ΕΜΠΡΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕ" η καριόλα η ξινή η συμμαθήτρια που ήθελε και μπατσοσχολή. Ήμαρτον.
Σοκολάτα
Ο μύθος έλεγε ότι στις πανελλαδικές το πρωί πρέπει να τρως σοκολάτα γιατί και καλά δουλεύει το μυαλό καλύτερα. Δεν ξέρω αν ήταν μύθος μόνο στο σχολείο μου, ή αν ήταν ευρέως διαδεδομένος. Πάντως μου λέει η μανούλα μου το πρωί πριν την Έκθεση που ήταν πρώτο μάθημα να φάω σοκολάτα και μου δίνει μια ΙΟΝ την κλασσική με τα ξηροκάρπια μέσα. Να' σαι καλά ρε μάνα λέω, παίρνω τη σοκολάτα και την ευχή της μάνας και φεύγω για το σχολείο. Κάτι με έτρωγε όμως, με είχαν πιάσει τα προληπτικά μου πάλι, δεν μου καθόταν καλά η ΙΟΝ. Φτάνω έξω από το σχολείο, το σκέφτομαι λίγο, εκεί στην αναμονή, σιγά σιγά με το στυλό, το κάνω το ΙΟΝ-PANIONIOS. Όλα καλά. Άλλος αέρας. Μπήκα μέσα φουριόζος.
Αποτελέσματα
Φυσικά μετά από όλα αυτά και άλλα πολλά που έγιναν κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, τα οποία κυρίως αφορούν σκονάκια και αντιγραφές, φτάσαμε στα αποτελέσματα τα οποία ήταν τα επιθυμητά για όλους, δηλαδή για την οικογένεια για να καμαρώνει, για τους καθηγητές του φροντιστηρίου για να λένε ότι έχουν και γαμώ τα φροντιστήρια και πάει λέγοντας. Εγώ, εντάξει οκ, δεν το χάρηκα τόσο πολύ, μεγάλη ιστορία το πως άλλαξε και κύλησε η ζωή τα επόμενα χρόνια. Και γενικά ρε παιδιά όσοι δίνετε από μεθαύριο τον "αγώνα" αυτόν μην καθίσετε να τρελαθείτε με αυτή την ιστορία. Είναι τόσο κενή και ανούσια η παιδεία και η εκπαίδευση στην Ελλάδα, που τίποτα δεν έχει να σας προσφέρει στο τι είστε και τι θα γίνεται. Δυστυχώς. Σίγουρα είναι όμορφο να έχει ένα παιδί ένα στόχο και να μπορεί μέσω αυτής της διαδικασίας να τον επιτύχει και να γίνει σε λίγα χρόνια κάτι που ονειρευόταν. Σίγουρα για κάποιον που το θέλει και το αγαπά, η δουλειά που γίνεται στα πολύπαθα ελληνικά πανεπιστήμια είναι σοβαρή. Αλλά στο φινάλε, όταν περάσουν τα χρόνια και σκεφτείς αυτές τις μέρες των εξετάσεων και όλα αυτά τα παλαβά άγχη που σε κατακλύζουν μέσα στη χρονιά της ενηλικίωσης σου, καταλαβαίνεις ότι δεν άξιζε τον κόπο. Δυστυχώς.
Ζωή
Μακριά λοιπόν από άγχη και πιέσεις. Μακριά από αρρωστημένες καταστάσεις, μακριά από τοξικούς ανθρώπους που θα προσπαθούν να σας πείσουν ότι η επιτυχία ή η αποτυχία στις πανελλαδικές σημαίνει κάτι για το ποιος είστε και ποιος θα γίνετε. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, μακριά και από γονείς που λένε αυτές τις μέρες "δίνουμε μαθηματικά αύριο", αν όλα πάνε κατ' ευχή θα λένε "περάσαμε Ιατρική", κι αν στραβώσει το πράγμα το γυρνάνε στο "δεν έγραψε το παιδί". Σαν αυτούς που φέρνουν τα παιδιά τους στον Πανιώνιο και τη μια βδομάδα "κερδίσαμε σήμερα", την άλλη "έχασαν τα κωλόπαιδα".
Η ζωή είναι ένας όρος που δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις, αλλά είναι κάτι τόσο όμορφο και πολυσύνθετο που είναι λάθος να το περιορίσεις και να το συσχετίσεις με μια εξεταστική διαδικασία, ή γενικότερα με μια ακαδημαϊκή ή επαγγελματική καριέρα. Ζήστε τη στο τέρμα, αλλάξτε την προς το καλύτερο, βρείτε αξία σε πράγματα που πραγματικά έχουν νόημα. Εκεί, στα μυστικά της ζωής, βρίσκεται όλη η παιδεία και όλη μόρφωση της γης συμπυκνωμένη.
Και μην ξεχνάτε και τον Πανιώνιο ρε μαλακισμένα, πάτε και περνάτε σε κάτι σχολές στους διαόλου τη μάνα και χάνεστε από το γήπεδο και από τα γύρω γύρω.
Άντε μπράβο.
Υ.Γ. Εσύ, ένας ψηλός, αδύνατος, άχαρος, με γυαλιά, μάλλον φιλόλογος που την ώρα των εξετάσεων ήσουν επιτηρητής, ήρθες και έκανες την κόλλα μου στην άκρη, διάβασες από κάτω στο θρανίο τα σχετικά, με κοίταξες και ψέλλισες "χμμ, Πανιώνιος. Ιστορική ομάς!",να ξέρεις ρε γαμημένε ότι έχασα χρόνια από τη ζωή μου, είχα 8 σκονάκια από κάτω και δεν είχα προλάβει ακόμα να βγάλω το σωστό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου