ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

  Γράφει ο Βόρειος... Οι στιγμές για τον ιστορικό Πανιώνιο παραμένουν δύσκολες αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Εμείς πρέπει να βρούμε το τρόπο να έρθει η ελπίδα. Από αύριο το πρωί πρέπει να γίνουν κάποια βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση, συλλογικά βήματα. Εμείς πρέπει να τα προτείνουμε, εμείς πρέπει να τα τρέξουμε και εμείς να συμμετέχουμε. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος να τα κάνει. Ο ΟΡΦΕΑΣ δείχνει να μπορεί, κερδίζει την εμπιστοσύνη του κόσμου και μακάρι να μπει μπροστά. Να βάλουμε τα ονόματά μας δίπλα στην ελπίδα όλοι εμείς και να έχουμε να θυμόμαστε ότι εμείς φέραμε την ελπίδα και την ζωή στο σύλλογο σε μία απίστευτα δύσκολη στιγμή. Να ξεκινήσουμε με κουπόνι ενίσχυσης ονομαστικό αξίας €20,00 το οποίο όποιος το πληρώσει να ανακοινωθεί το όνομα και η περιοχή όπου ζει σε μία ανακοίνωση του Ποδοσφαιρικού τμήματος ως φίλαθλος που έφερε την ελπίδα στο σύλλογο. Και άλλες πολλές προτάσεις που δεν τις ξέρω καν εγώ τώρα που γράφω αυτό το κείμενο γιατί θα βγουν μέ...

 Κατά καιρούς έχω δεχθεί από φίλους αναγνώστες μηνύματα που, με ωραίο τρόπο βέβαια, μου ζητάνε να ασχοληθώ περισσότερο με το τμήμα μπάσκετ, να γράφω πιο συχνά, να μην το παραμελώ, να μην το αδικώ σε σχέση με αυτό του ποδοσφαίρου. Η αλήθεια είναι πως σαν οπαδός πάντα τα είχα το ίδιο στο μυαλό μου τα δύο τμήματα, δεν αδικούσα κανένα, δεν έριχνα κανένα, οκ μπορεί σαν φίλαθλος-θεατής το ποδόσφαιρο να μου άρεσε λίγο περισσότερο, αλλά μέχρι εκεί. Πανιώνιος και μπάσκετ είναι έννοιες ταυτόσημες. Μπορεί ο Σύλλογος μας να έχει προσφέρει στον ελληνικό αθλητισμό αθλήματα όπως το βόλεϊ (με την έννοια ότι το έφερε στη χώρα), να έχει πρωτοστατήσει στην καθιέρωση και διάδοση του αθλητισμού των γυναικών, να έχει προσφέρει τα μέγιστα στον ελληνικό στίβο, να έχει πολύ μεγάλες επιτυχίες στο ποδόσφαιρο και να είναι ένας από τους μεγαλύτερους τροφοδότες του, αλλά η συνεισφορά του μπάσκετ του Πανιωνίου στο ελληνικό μπάσκετ είναι μη μετρήσιμη με καθιερωμένους όρους.  Δεν είναι άλλωστε τυχαίος ο έρωτα...

Μάρτυρες Με κάποιες μικρές παραλλαγές, όπως ας πούμε η ημερομηνία που είναι 13 αντί για 9 Μαρτίου και οι μάρτυρες που είναι γύρω στους 500 αντί για 40, αν διαβάσετε την ιστορία των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων , έχετε μια καλή εικόνα για το τι συνέβη στο γήπεδο του Ρουφ την Κυριακή. Πολύ όμοιες ιστορίες, έχουν κάποιες διαφορές ότι ας πούμε αυτοί είχαν ένα φρουρό, εμείς είχαμε γύρω στους 50, τους μισούς στα χακί, τους άλλους μισούς με μελλοντική ηπατική ανεπάρκεια από τα φουσκωτικά. Και τι να κάνεις εσύ κι εγώ αγαπητέ αναγνώστη σαν κόσμος του Πανιωνίου; Πως να προστατέψεις την ομάδα σου από τα μπραβιλίκια και τους τραμπουκισμούς; Να κάνεις ντου στους μπράβους; Άντε και το έκανες, που δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον πλανήτη αν είσαι νορμάλ άνθρωπος και θες αύριο πρωί να πας στη δουλειά σου χωρίς να κοιτάς πίσω από την πλάτη σου όλη μέρα. Αφού ξέρεις ότι από πίσω παραμονεύουν τα χακί σκυλιά να αρπάξουν όποιον μπορούν για να εφαρμόσουν τους νέους νόμους. Πως θα πας; Αγαστή η συνεργα...

Ξεκινώντας αυτό το blog αρχικά να πω ότι δεν περίμενα να έχει ζωή πάνω από δυο-τρεις μήνες. Το έκανα για τρεις λόγους κυρίως: 1) Εγωιστικά, κοινώς για την καύλα μου. Η όλη κατάσταση που ζούσαμε με καραντίνες κλπ, με είχε πειράξει. Μου έλειπε ο Πανιώνιος, όπως τον είχα συνηθίσει, μου έλειπε η κερκίδα, μου έλειπαν όλα. Για κάποιο λόγο μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω αυτό το blog, απλά και μόνο για να περνάω χρόνο με τον Πανιώνιο και για τον Πανιώνιο. Τόσο απλά. 2) Είχα παρατηρήσει ότι αρκετοί φίλοι, γνωστοί, λιγότερο γνωστοί, είχαν ουσιαστικά αρχίσει να απομακρύνονται από τον Πανιώνιο, ξενερωμένοι, στενοχωρημένοι. Μάλλον έχοντας μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου θεώρησα ότι γράφοντας θα καταφέρω έστω κάποιους από αυτούς να τους κρατήσω κοντά. Να τους θυμίσω, να τους ξυπνήσω, να τους συσπειρώσω που λέει και το όνομα του blog, το όποιο ειρήσθω εν παρόδω, είναι ψιλοαποτυχία, δεν είχα φαντασία όταν το έβαζα. Αυτός ήταν και ο λόγος που το πρώτο διάστημα έκανα μαζικά αιτήματα φιλίας προς εκατοντάδες...