Είσαι μέσα;

Ξεκινώντας αυτό το blog αρχικά να πω ότι δεν περίμενα να έχει ζωή πάνω από δυο-τρεις μήνες. Το έκανα για τρεις λόγους κυρίως:

1) Εγωιστικά, κοινώς για την καύλα μου. Η όλη κατάσταση που ζούσαμε με καραντίνες κλπ, με είχε πειράξει. Μου έλειπε ο Πανιώνιος, όπως τον είχα συνηθίσει, μου έλειπε η κερκίδα, μου έλειπαν όλα. Για κάποιο λόγο μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω αυτό το blog, απλά και μόνο για να περνάω χρόνο με τον Πανιώνιο και για τον Πανιώνιο. Τόσο απλά.

2) Είχα παρατηρήσει ότι αρκετοί φίλοι, γνωστοί, λιγότερο γνωστοί, είχαν ουσιαστικά αρχίσει να απομακρύνονται από τον Πανιώνιο, ξενερωμένοι, στενοχωρημένοι. Μάλλον έχοντας μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου θεώρησα ότι γράφοντας θα καταφέρω έστω κάποιους από αυτούς να τους κρατήσω κοντά. Να τους θυμίσω, να τους ξυπνήσω, να τους συσπειρώσω που λέει και το όνομα του blog, το όποιο ειρήσθω εν παρόδω, είναι ψιλοαποτυχία, δεν είχα φαντασία όταν το έβαζα. Αυτός ήταν και ο λόγος που το πρώτο διάστημα έκανα μαζικά αιτήματα φιλίας προς εκατοντάδες Πανιώνιους.

3) Θεωρούσα ότι η χρονιά θα λήξει με άνοδο, άρα θα έκλεινα το blog με αυτό το γεγονός. Θα έμενε δηλαδή απλά για να μας θυμίζει τους πολύ δύσκολους μήνες που ζήσαμε σαν Σύλλογος πέρυσι. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε, οπότε είμαστε ακόμα εδώ.

Σπάνια κοιτάζω τα στατιστικά του blog, πόσοι διαβάζουν το ένα ή το άλλο κείμενο, πόσοι μπαίνουν καθημερινά ή πόσοι αναδημοσιεύουν κείμενα. Κάποια στιγμή που ασχολήθηκα με αυτό είδα ότι υπάρχει αναγνωστικό κοινό, όχι μεγάλο, αλλά σταθερό. Όπως συμβαίνει κλασσικά σε κάθε τι Πανιώνιο.

Μέσα σε αυτό το διάστημα του ενός σχεδόν χρόνου, έχω συγκινηθεί μερικές φορές. Όταν ας πούμε είσαι στο γήπεδο, ή στα πέριξ και ακούς για ένα κείμενο σου όμορφα λόγια είναι κάτι ξεχωριστό. Όταν λαμβάνεις επιδοκιμαστικά μηνύματα από ανθρώπους που είτε γνωρίζει προσωπικά, είτε όχι, ξέρεις τι είναι ο Πανιώνιος για αυτούς, νιώθεις όμορφα.

Η στιγμή που πραγματικά κόμπιασα και ένιωσα ένα μοναδικό συναίσθημα ήταν όταν μετά το παιχνίδι στη Μύκονο έλαβα ένα μήνυμα από άνθρωπο της ομάδας ο οποίος μου έλεγε ότι ο προπονητής με ευχαριστεί γιατί το κείμενο μου "Τελικοί" που είχε γραφτεί λίγες μέρες πριν, το είχε δώσει να το διαβάσουν όλοι οι ποδοσφαιριστές και θεώρησε ότι έπαιξε κι αυτό το ρόλο του στη μεγάλη νίκη εκείνης της μέρας.

Φτάνοντας στο σήμερα, δεν έχω λόγια, δε βρίσκω λέξεις για να γεμίσω ένα παρόμοιο κείμενο εμψύχωσης. Αντίθετα με πέρυσι, δε νιώθω ότι χρειάζεται. 

Νιώθω σιγουριά.

Δε χρειάζονται, ούτε μεγάλα λόγια, ούτε πολλά. Ούτε αναπολήσεις, ούτε συγκρίσεις με το παρελθόν, ούτε επίκληση στο συναίσθημα και στην ιστορία.

Τώρα είμαστε εδώ, στο τώρα. Στο γηπεδάκι του Ρουφ, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι μας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να είμαστε ο εαυτός μας. Ο κανονικός. 

Κυριακή στις 15:00. Ψηλά το κεφάλι, κασκόλ στο λαιμό, λάμψη στα μάτια. Ήρθε η ώρα μας.

Είσαι μέσα;