Τελικοί

 Άγχος, προσμονή, σφίξιμο στο στομάχι. 

Ταχυκαρδία.

Το μυαλό να ταξιδεύει. 

Να κάνει εικόνες: 

κόσμος περιμένει την αποστολή, αγκαλιασμένοι όλοι, τραγουδώντας, φωνάζοντας συνθήματα, φτάνει η αποστολή, καπνογόνα, πολλά καπνογόνα, η νύχτα μέρα, συνθήματα πολλά, μπερδεμένα, ανοίγει η πόρτα του πούλμαν, κατεβαίνουν οι παίχτες, αποθέωση...

ΟΧΙ , ΟΧΙ ,μην κάνεις θετικές σκέψεις, είναι γρουσουζιά!

Φεύγει το μυαλό, πάει αλλού, απαισιοδοξία. 

Πάλι κάνεις εικόνες: 

γυρνάς αμίλητος, τα πόδια σου βαριά, γιατί να έγινε αυτό, βλέπεις γύρω σου θλιμμένα πρόσωπα, η αποστολή γυρνάει με σκυμμένο το κεφάλι , 5-10 την υποδέχονται για να δώσουν κουράγιο στα παιδιά...

ΟΧΙ, ΟΧΙ ,μην κάνεις αρνητικές σκέψεις, ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ είσαι, δε μασάς πουθενά, θα τους γαμήσουμε όλους.

Πόσα έχουμε ζήσει πριν από τελικούς; Ή "τελικούς" ;

Πόσες ώρες κρατάει η μέρα, κάτι τέτοιες μέρες;

Πως να χωρέσεις σε μερικές γραμμές όλα αυτά τα συναισθήματα;

Πως να το ζούσαν οι πιο παλιοί από σένα;

Όταν έφευγαν για το Φάληρο το 79';

Όταν έφευγαν μέσα στην  καρδιά  του καλοκαιριού για το μπαράζ με το Μακεδονικό;

Κι αυτοί που έμειναν πίσω εκείνη τη μέρα; Πως το έζησαν όταν έπεσε το ρεύμα; Πως άντεξε η καρδιά τους μέχρι να μάθουν το αποτέλεσμα;

Και μετά , στο δεύτερο μπαράζ; Πως να κύλησε εκείνη η μέρα;

Αργότερα, το 89', το 91' στο ΣΕΦ, το 98', πως κύλησαν εκείνες οι μέρες ρε ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ;

Πόσοι ακόμα "τελικοί" πέρασαν;

"Τελικοί" παραμονής, "τελικοί" Ευρώπης, "τελικοί" για μια πρόκριση...

-ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΜΕ ΤΗ ΜΥΚΟΝΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!!!!!

Ναι, με τη Μύκονο παίζουμε. Αλλά για μένα ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ, είναι πάντα ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ. Είτε με τη Μύκονο, είτε με τη Μπαρτσελόνα.

Και σήμερα παίζει έναν "τελικό". Ή τελικό. 

Και όσοι ζούμε για αυτό το Σύλλογο, νιώθουμε όλα τα παραπάνω.

Και καλά κάνουμε.

Δεν είμαστε καλά μες τα μυαλά μας... (γιατί εμείς ,εμείς......)

Δεν ήμασταν ποτέ.

Και δε θα γίνουμε σήμερα.

Ισοπέδωσε τους ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ.

Δεν τους βλέπουμε καν.

Ραντεβού στα μπαράζ.