ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Πολυπόθητη Έχει περάσει αρκετός καιρός από τη στιγμή που η ομάδα παρά το γεγονός ότι δεν είχε καταφέρει να ανέβει αγωνιστικά στα μπαράζ με Ηρόδοτο, Ζάκυνθο, Κηφισιά, Ραφήνα, δέχθηκε την πρόσκληση για συμμετοχή στη Β' Εθνική. Τα χρονικά πλαίσια ήταν στενά, η οικονομική κατάσταση δεν βοηθούσε, αυτή η πρόσκληση δεν έγινε αποδεκτή, ακολούθησε ότι ακολούθησε την περσινή χρονιά και φέτος είμαστε δώ που είμαστε σε ένα τελείως διαφορετικό πρωτάθλημα από τα δύο προηγούμενα, κυνηγώντας την πολυπόθητη άνοδο. Μοιραία λοιπόν έρχεται στο μυαλό πολλών φίλων του Πανιωνίου η σκέψη ότι ακόμα κι αν ανεβεί η ομάδα αγωνιστικά πως θα καταφέρει να αγωνιστεί κανονικά στη Β' Εθνική, αφού ούτε τότε, ούτε τώρα δε φαίνεται να υπάρχει ισχυρός οικονομικός αιμοδότης. Κάποιοι το πάνε ακόμα παραπέρα, βάζοντας και λίγη συνομωσιολογία, ότι και καλά επίτηδες δεν ανεβαίνει η ομάδα για να μη γίνουν πάλι τα ίδια το καλοκαίρι, κάτι που προφανώς δεν ισχύει. Δεδομένα Είναι δεδομένο και πολυειπωμένο, αλλά για κάποιο λόγ...

Εφεύρεση Το UNICEF Trophy έγινε για πρώτη φορά. Ίσως και τελευταία. Με όσα έχουμε δει τόσα χρόνια στον ελληνικό αθλητισμό δεν αποκλείεται του χρόνου κάποια τζιμάνια της ομοσπονδίας να σκεφτούν κάτι άλλο, κάποιον καινούριο σούπερ ουάου τρόπο διεξαγωγής του Κυπέλλου, άρα να είμαστε οι μόνοι που θα έχουμε κατακτήσει το συγκεκριμένο τρόπαιο και θα πουλάμε και τρέλα, βάλτε τις ευρωλίγκες στον πάτο σας, μόνο Πανιώνιος. Μέχρι να αρχίσει η αναμέτρηση με τον Ηρακλή το είχα πάρει λίγο αψήφιστα το συγκεκριμένο Final 4. Θεωρούσα ότι πάμε να παίξουμε λίγο από υποχρέωση, λίγο έτσι γιατί αφού φτάσαμε που φτάσαμε ως εδώ, ας πάμε και ότι γίνει. Δεν είχα συνειδητοποιήσει το πόσο πολύ έχουμε ανάγκη σαν κόσμος να βρεθούμε ξανά έστω για ένα ΣΚ του Φλεβάρη στη φυσική μας θέση. Να έχουμε απέναντι μας αυτούς που έχουμε μια ζωή και όχι συμπαθείς ή λιγότερο συμπαθείς συνοικίες της Αττικής και πόλεις και χωριά της επαρχίας. Πραγματικά, ακόμα και αν δεν υπήρχε το UNICEF Trophy θα έπρεπε να το εφεύρουμε.  Παιδ...

Γράφει ο "Βόρειος"...  Δεν είναι η νίκη και το τρόπαιο, ούτε η πρόκριση στο final 8, είναι ότι η ομάδα επιστρέφει, είναι ότι ο Σύλλογος είναι ξανά ζωντανός όπως του αξίζει να είναι ,με υγεία όνειρα και με πάθος. Βλέπεις τον Φάνη και δεν το πιστεύεις, θέλεις να τρέξεις να μπεις στο γήπεδο και να φωνάξεις. Παρακαλάς να περάσουν τα χρόνια και ας γεράσουμε γαμώτο, μόνο να δεις τον Πανιώνιο με τον Φάνη στο παρκέ, έστω και στον πάγκο, να κερδίζει τις ομάδες των πλούσιων προέδρων και να διεκδικεί ξανά διακρίσεις και τρόπαια. Χρωστάμε πολλά στους ανθρώπους αυτούς που στηρίζουν το μπάσκετ, χρωστάμε πολλά στον Φάνη ΜΑΣ που επέστρεψε, χρωστάμε πολλά σε όλους αυτούς στον Ερασιτέχνη που ανασταίνουν κάθε μέρα ξανά και ξανά το σύλλογο. Δεν πανηγυρίζουμε τον «τίτλο» ούτε θα πανηγυρίσουμε το πρωτάθλημα Β Εθνικής ή της Α2 όταν με το καλό έρθει, πανηγυρίζουμε τις μέρες τρόμου που θα ζήσει ξανά το ΠΟΚ στην έδρα μας από τώρα, γιατί ξέρουμε ότι θα έρθουν οι στιγμές αυτές και ξεκίνησε η γιορτή από ...

  Χθες επισκέφτηκα το πατρικό μου. Ήταν μια περίεργη μέρα, όχι πολύ διαφορετική από τις υπόλοιπες, απλά είχα κάπως μια περίεργη ψυχολογία. Συνήθως όταν επιστρέφω στο σπίτι που μεγάλωσα, δεν παρατηρώ πολλά πράγματα. Ίσως να μη θέλω κιόλας. Αν παρατηρήσω ίσως δω ατέλειες που δεν υπήρχαν, φθορές που κρύβονται επιμελώς από τη μάνα μου, γενικά εικόνες που δείχνουν ένα σπίτι να γερνάει μαζί με τους ανθρώπους του. Χθες ήταν αλλιώς όμως. Ήταν η μέρα που βάρυνε την ατμόσφαιρα. Μπα, όχι. Ίσως όχι την ατμόσφαιρα, τη δική μου ψυχολογία μάλλον. Μπήκα στο δωμάτιο μου. Πολλές οι αλλαγές. Το χρώμα έχει χαθεί από χρόνια. Από τότε που μετακόμισα και μαζί μου πήρα καθετί κυανέρυθρο που στόλιζε αυτό τον μικρό χώρο. Τώρα λειτουργεί περισσότερο σαν αποθηκευτικός χώρος. Άχρωμος, ψυχρός. Έκανα εικόνες, είπαμε ήταν και η μέρα χθες που βάραινε τις αναμνήσεις. Θυμήθηκα το επιπλάκι πάνω στο οποίο είχα το pc μου. Σε εκείνο το pc που εκείνο το βράδυ είχα πρωτοδιαβάσει για την είδηση της δολοφονίας του Γρηγορόπο...

  Τον τελευταίο καιρό δεν έχω τι να γράψω. Πάνε όλα τόσο ωραία, τόσο στρωτά, είμαι λίγο περιττός. Όχι ότι τέλειωσαν τα προβλήματα, ή ότι πιάσαμε την καλή επειδή κάναμε τρεις νίκες στη σειρά στο ποδόσφαιρο και εννιά στο μπάσκετ. Απλά ρε παιδί μου φαίνεται ότι όλα λειτουργούν όπως πρέπει. Φέτος έχουμε τη χαρά να παρακολουθούμε ταυτόχρονα όμορφο ποδόσφαιρο και όμορφο μπάσκετ. Ποιοτικά ρόστερ, υπό την επίβλεψη δύο σοβαρών, επαγγελματιών, ακούραστων προπονητών. Δεν το είχαμε πάντα αυτό, σίγουρα ήταν κάτι που μας είχε λείψει. Η ποιότητα, το να βλέπεις δουλεμένα πράγματα, τακτικά και τεχνικά, να γουστάρεις και σαν φίλαθλος ή θεατής πέρα από οπαδός. Τα δύο αθλήματα είναι διαφορετικά βέβαια. Στο μπάσκετ 99% η πιο ποιοτική ομάδα θα κερδίσει. Στο ποδόσφαιρο αυτό το ποσοστό είναι αρκετά μικρότερο. Το είδαμε στην  Ερμιονίδα ίσως στο καλύτερο από πλευράς δημιουργίας ευκαιριών φετινό παιχνίδι της ομάδας μας. Χθες η πρώτη παραβίαση της εστίας μας για φέτος, μας άγχωσε λίγο αλλά όχι τόσο ώστε ...