Πατρικό

 

Χθες επισκέφτηκα το πατρικό μου. Ήταν μια περίεργη μέρα, όχι πολύ διαφορετική από τις υπόλοιπες, απλά είχα κάπως μια περίεργη ψυχολογία. Συνήθως όταν επιστρέφω στο σπίτι που μεγάλωσα, δεν παρατηρώ πολλά πράγματα. Ίσως να μη θέλω κιόλας. Αν παρατηρήσω ίσως δω ατέλειες που δεν υπήρχαν, φθορές που κρύβονται επιμελώς από τη μάνα μου, γενικά εικόνες που δείχνουν ένα σπίτι να γερνάει μαζί με τους ανθρώπους του.

Χθες ήταν αλλιώς όμως. Ήταν η μέρα που βάρυνε την ατμόσφαιρα. Μπα, όχι. Ίσως όχι την ατμόσφαιρα, τη δική μου ψυχολογία μάλλον.

Μπήκα στο δωμάτιο μου. Πολλές οι αλλαγές. Το χρώμα έχει χαθεί από χρόνια. Από τότε που μετακόμισα και μαζί μου πήρα καθετί κυανέρυθρο που στόλιζε αυτό τον μικρό χώρο. Τώρα λειτουργεί περισσότερο σαν αποθηκευτικός χώρος. Άχρωμος, ψυχρός. Έκανα εικόνες, είπαμε ήταν και η μέρα χθες που βάραινε τις αναμνήσεις. Θυμήθηκα το επιπλάκι πάνω στο οποίο είχα το pc μου. Σε εκείνο το pc που εκείνο το βράδυ είχα πρωτοδιαβάσει για την είδηση της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Το θυμάμαι σαν τώρα, στιγμή που δύσκολα θα φύγει από το μυαλό μου.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι την πρώτη φορά που είδα την είδηση την προσπέρασα, δεν συνειδητοποίησα ακριβώς τι και πως. Δεν έγραφαν ακόμα για θάνατο, αλλά για επεισόδια. Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και το κεφάλι μου ταρακουνήθηκε. Πυροβολισμός; Στα Εξάρχεια; Σε 15χρονο;

Έβγαινα στο μπαλκόνι, ξαναέμπαινα μέσα, πήγα άνοιξα τηλεόραση, την οποία από τότε είχα ήδη καταργήσει από τη ζωή μου. Η μηχανή της προπαγάνδας είχε πάρει μπροστά. Άρχισα να στροφάρω. Άρχισε η οργή να με κυριεύει. Και όχι μόνο εμένα.

Facebook υπήρχε αλλά δε νομίζω ότι ήταν τόσο διαδεδομένο. Για άλλα social media δε θυμάμαι. Θυμάμαι όμως ότι σαν μέσο επικοινωνίας εκείνα τα χρόνια χρησιμοποιούσαμε το msn. Φαντάζομαι το θυμάστε και το έχετε δουλέψει οι περισσότεροι. Το msn έκανε έναν χαρακτηριστικό ήχο κάθε φορά που ερχόταν κάποιο μήνυμα. Αυτός ο ήχος άρχισε να βγαίνει από τα ηχειάκια του pc σε εξωφρενικούς ρυθμούς.

Φίλοι, συμφοιτητές, όλη με την ίδια απορία, με τον ίδιο θυμό. Μηνύματα, μηνύματα, μηνύματα. Τι θα κάνουμε; Δεν μπορεί να μείνει έτσι. Οι πρώτες προτάσεις, τα πρώτα αυθόρμητα βήματα σε ένα χορό παραζάλης που διήρκεσε βδομάδες.

Οι πρώτες ενημερώσεις. Μαζεύεται κόσμος εδώ και εκεί, Εξάρχεια αποκλεισμένα και άλλα πολλά. 

Δεν έχει νόημα να αναλωθώ στο τι ακολούθησε. Για το ξέσπασμα μιας γενιάς που μεγάλωσε σε συνθήκες υλικής αφθονίας, αλλά τίποτα περισσότερο. Μιας γενιάς ξεχασμένης, παρατημένης να μεγαλώσει στον αυτόματο, σε μια χώρα που κατέρρεε.

Οι εικόνες του δωματίου μου του τότε ξαναέρχονται. Κασκόλ εδώ, κασκόλ εκεί, φανέλα παραπέρα. Η ντουλάπα με τα αυτοκόλλητα. Όλα κόκκινα και μπλε.

Θυμάμαι παίζαμε την άλλη μέρα, εντός έδρας. Δεν πρέπει να είχα πάει και λογικά είναι από τα λίγα που δεν είχα πάει εκείνες τις χρονιές. Άλλη ιστορία και αυτή... Πως ήταν ο Πανιώνιος του τότε, πως ήμασταν εμείς σαν κόσμος. Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήταν η Θύρα 3 ας πούμε εκείνη τη χρονιά και δε βοηθάει η μνήμη μου. Πόσοι έχουν χαθεί από τότε, πόσοι είναι ακόμα εκεί, πόσοι είναι σε άλλους ρόλους, σε άλλες περιπέτειες.

Κάνει ένα κλικ πίσω το μυαλό, γυρίζει ακριβώς στον ίδιο χώρο, ακριβώς την ίδια μέρα, ένα χρόνο πριν. Αούστρια-Πανιώνιος. Μια από τις επικότερες μαλακίες της ζωής μου. Που δεν πήγα γιατί και καλά είχα βρει μια καλή δουλειά εκείνο τι διάστημα και δε γινόταν να την αφήσω καλά καλά ακόμα δεν πήγα. Πόσο μαλάκας θεε μου. 

Πάλι στο pc, στο ίδιο pc. Σύνδεση 1 mbps, δηλαδή αρχίδια καπαμά που είπε και ο παππούς. Κάπου έβρισκες κανένα λίνκ, το άνοιγες με τρόμο για το αν είναι πραγματικό ή αν θα κολλήσει τα πάντα όλα ο υπολογιστής, μπουρδελοκαταστάσεις.

Το είδα τέλοσπαντων το ματς, φυσικά κόλλησε πριν την εκτέλεση του φάουλ το λίνκ, φυσικά ξεκόλλησε κάποια στιγμή στον πανηγυρισμούς, φυσικά πουτάνα όλα μες το δωμάτιο. Μετά από ώρα είδα και την επική περιγραφή του Σπυρόπουλου στο Mega, τώρα γιατί το παιχνίδι το έδειχνει το Mega και εγώ το έβλεπα από link δεν το θυμάμαι. Ίσως έδειχνε άλλη ελληνική ομάδα την ίδια ώρα στο live.

Θυμάμαι λίγες μέρες πριν τη Βιέννη παίζαμε με την Ξάνθη σε ένα γαμάτο ματς που είχαμε κερδίσει με ανατροπή 3-2. Εύκολο να το θυμάσαι, δεν κερδίζουμε συχνά με ανατροπή. Δεν πρέπει να ήταν το τελευταίο πριν τη Βιέννη αλλά κάπου εκεί κοντά. Έχει πετάξει μια φαουλάρα ο Τζιμπουρ στο τέρμα του Αγ. Ανδρέα που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πως στο διάολο το έκανε αυτό. Έφερνε η μπάλα στροφές στον αέρα σαν δαιμονισμένη.

Μετά τη Βιέννη είχαμε πάει σίγουρα Τρίπολη και είχαμε χάσει, μετά σίγουρα κερδίσαμε το βάζελο με πολύ κρύο και περιμέναμε πως και πως την πρόκριση με "τα δεύτερα της Μπορντό". Πήραμε τα αρχίδια μας και ησυχάσαμε. Αξέχαστη πίκρα και αυτή.

Είδα κάποια βιβλία σε ένα ραφάκι, τα περισσότερα από εκείνη την εποχή. Και τι δε θα έδινα να είχα το χρόνο που είχα τότε. Να διαβάζω, να ακούω μουσική, όπως τότε. Πόσο καιρό έχω να βάλω να ακούσω ένα άλμπουμ που μου αρέσει. Πόσο καιρό, ακόμα περισσότερο, έχω να ακούσω μια νέα κυκλοφορία, να δω αν μου αρέσει.  Δεν ξέρω καν αν ακούω την ίδια μουσική με αυτή που άκουγα τότε...

Η μόνη σταθερά από τότε μέχρι τώρα παραμένει ο Πανιώνιος. Όλα άλλαξαν, εκτός από αυτόν. Άλλαξε η ζωή, η καθημερινότητα, τα πάντα. Μόνο η Πανιωνάρα έχει μείνει. Κι ας είναι στα down της, κι ας την εγκατέλειψαν πολλοί. 

Πριν βγω από το δωμάτιο και επιστρέψω στο σήμερα, είπα να ανοίξω 1-2 συρτάρια σε μια ντουλάπα στη γωνία. Είναι αυτά τα κλασσικά συρτάρια που πετάς μέσα ότι να'ναι, ότι και καλά μπορεί να σου χρειαστεί μελλοντικά και δε χρειάζεται ποτέ. Στο πρώτο συρτάρι βρήκα ένα ραδιοφωνάκι. Αν του έβαζα μπαταρίες θα δούλευε ακόμα. Αμέτρητες οι φορές που σε αυτό το ραδιοφωνάκι κυρίως στα παιδικά-εφηβικά χρόνια άκουγα τις εκτός έδρας αναμετρήσεις του Πανιωνίου. Πόσα καρδιοχτύπια πάνω από αυτό το ραδιόφωνο. Και πόσα καντήλια σε γαυροβάζελους σε κάτι εκπομπές που έπαιρναν ακροατές τηλέφωνο.

Βρήκα διάφορα άλλα μικροπράγματα, τίποτα ιδιαίτερο.

Η προσπάθεια ανοίγματος του δεύτερου συρταριού αποδείχθηκε πιο δύσκολη. Ήταν πολύ βαρύ. Απόρησα. Έβαλα περισσότερη δύναμη, το άνοιξα και φυσικά ήταν εκεί κι ας τα είχα ξεχάσει. Τελικά υπήρχε λίγο ακόμα κυανέρυθρο χρώμα στο άδειο πλέον δωμάτιο.

Οι εφημερίδες και τα περιοδικά που μάζευα. Όχι μόνο αποκόμματα σχετικά με τον Πανιώνιο αλλά και ο Πανιώνιος Κόσμος, η εφημερίδα που κοσμούσε για κάποιο διάστημα τα περίπτερα όλης της χώρας. Και το περιοδικάκι του Panthers Club. Μια απίστευτη δουλειά, ποιοτική, πολύ μπροστά ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Διάβασα όσο μπορούσα, είπαμε ήταν περίεργη η μέρα, φορτισμένη. Βρήκα και ένα φάκελο με μερικά εισιτήρια, τα περισσότερα εκτός έδρας.

Τελικά αποδείχτηκα πιο ευσυγκίνητος από ότι νόμιζα. Τα έκλεισα, τα άφησα εκεί στη θέση τους. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα τα πειράξει, δεν θα τα πετάξει. Θα το είχε κάνει ήδη αν ήταν. Άστα εκεί, στο χώρο που ανήκουν, στην εποχή που ανήκουν.

Ο κόμπος από το λαιμό κατέβηκε στο στομάχι και εξαφανίστηκε. Τη θέση του πήρε μια διάθεση δυνατή, έντονη. Ναι, πέρασαν λίγο τα χρόνια, ναι κάποια όνειρα έμειναν πίσω. Αλλά είμαστε εδώ και προχωράμε. Κι αν το να ζήσουμε σε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία μοιάζει χαμένο στοίχημα όντως, το να δούμε έναν Πανιώνιο μεγάλο και τρανό, όπως τον ονειρευόμασταν τότε, είναι κάτι που δεν έχει χαθεί. 

Μπορεί, πρέπει και θα γίνει.