ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Η ισοπαλία στο Κρανίδι δε λέει τίποτα. Δε χάθηκε τίποτα εκεί. Γενικά είναι άτοπο να χαθεί οποιοσδήποτε στόχος σε οποιοδήποτε πρωτάθλημα από την πρώτη αγωνιστική. Ομοίως η χθεσινή νίκη στο Άργος δε λέει τίποτα. Είναι ένα από τα πολλά τρίποντα που πρέπει να κερδίσει η ομάδα για να πετύχει το στόχο της. Η διαφορά με το Κρανίδι ήταν ότι απλά η μπάλα μπήκε. Αυτό. Ήταν τέτοια η πίεση πάνω στους παίχτες μας και τόσο μεγάλο το άγχος το δικό μας όλο αυτό τον καιρό για αυτό το αποτέλεσμα που το γκολ του Πίσπα πανηγυρίστηκε αυθόρμητα από όλους σαν γκολ σε τελικό Κυπέλλου, αλλά εντάξει με Πανιώνιους έχεις να κάνεις, όλα μέσα είναι, όλα πιθανά. Τα συναισθήματα που μας έχει δώσει αυτή η ομάδα τα τελευταία τρία χρόνια, για μένα δύσκολα θα τα ξανασυναντήσουμε όταν με το καλό επανέλθουμε εκεί που πρέπει. Οι πιο pure στιγμές, το πιο αληθινό ποδόσφαιρο. Είσαι καλύτερος, πιο παθιασμένος, πιο εύστοχος, πιο τυχερός; Κερδίζεις. Όχι; Χάνεις. Τόσο απλά. Ιδρώτας που ανταμείβεται, κακές μέρες που πληρώνονται και...

Χθες ήταν ωραία μέρα. Μια Κυριακή κυανέρυθρη από την αρχή ως το τέλος. Όχι με πολύ κόσμο, οι γνωστοί άγνωστοι πιστοί βρέθηκαν στο Ναό και στο παρεκκλήσι. Αλλά αυτοί τουλάχιστον αποζημιώθηκαν, πέρασαν καλά. Στο ποδόσφαιρο χρειαζόταν μια νίκη να χαλαρώσουν λίγο τα πόδια, να αναπνεύσουν λίγο καλύτερα τα παιδιά της ομάδας. Άγχος, πίεση και απογοήτευση υπήρχε από την προηγούμενη Κυριακή, ευτυχώς δεν επηρέασε τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας. Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού δημιούργησε τις φάσεις, τόσο του πέναλτι, όσο και της αποβολής και φυσικά του δεύτερου γκολ. Στρωτό ποδόσφαιρο, οργανωμένο, τίποτα το εντυπωσιακό, αλλά όχι κακό ποδόσφαιρο, σε καμία περίπτωση. Θεωρώ ότι ολοκληρωμένο δείγμα από την ομάδα θα έχουμε μετά το τέλος της πέμπτης αγωνιστικής. Εκείνη τη στιγμή θα έχουμε δει την ομάδα τόσο εκτός όσο και εντός, ενώ θα έχουμε παίξει και το πιο δύσκολο θεωρητικά παιχνίδι του πρώτου γύρου, εκτός έδρας στη Ρόδο.  Από αυτά που έχουμε δει ως τώρα έχουμε να παρατηρήσουμε ότι δύσκολα δεχόμαστε...

 "Παμ, παμ, παμ, παμ,  παμ, παμ, παμ, παμ,  παμ, παμ, παμ, παμ,  παμ, παμ, παμ, παμ,  παμ, παμ, παμ, παμ,  παμ ,παμ , παμ, παμ,  παμ ,παμ ,παμ ,παμ, ΠΑΜ:  ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ ΟΛΕ!" Αμέτρητες φορές. Η στιγμή που δίνεται το σύνθημα, η στιγμή που αρχίζει η τελετή, η μυσταγωγία. Θα το έχεις παρατηρήσει κι εσύ: κάποιοι στα πρώτα "παμ", σηκώνονται σιγά σιγά, ακουμπούν ευλαβικά την μπύρα ή τον καφέ δίπλα τους, και παίρνουν θέση. Χτυπούν ρυθμικά τα χέρια τους,  φωνάζουν το πρώτο "ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ ΟΛΕ". Σαν τους πιστούς στις εκκλησίες. Άλλοι κινούνται πιο βαριεστημένα, ειδικά αν η ομάδα είναι στα κάτω της. Θυμάμαι σε φάση υπερβολικού ενθουσιασμού, κάποιος σχεδόν παρακάλεσε τον τυμπανιστή, έλα ξεκίνα γρήγορα να γουστάρουμε, μισή ώρα πριν τον αγώνα. Από τη στιγμή του πρώτου "παμ" είναι η στιγμή που για δύο ώρες χάνεσαι από τον κόσμο, ο κόσμος σου μετατρέπεται σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο κυριαρχούν δύο χρώματα. Άντε τρία. Το μπλε, το κόκκινο και το χρώμα του γρασι...