Το τύμπανο

 "Παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ ,παμ , παμ, παμ,

 παμ ,παμ ,παμ ,παμ, ΠΑΜ: 

ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ ΟΛΕ!"

Αμέτρητες φορές. Η στιγμή που δίνεται το σύνθημα, η στιγμή που αρχίζει η τελετή, η μυσταγωγία. Θα το έχεις παρατηρήσει κι εσύ: κάποιοι στα πρώτα "παμ", σηκώνονται σιγά σιγά, ακουμπούν ευλαβικά την μπύρα ή τον καφέ δίπλα τους, και παίρνουν θέση. Χτυπούν ρυθμικά τα χέρια τους,  φωνάζουν το πρώτο "ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ ΟΛΕ". Σαν τους πιστούς στις εκκλησίες. Άλλοι κινούνται πιο βαριεστημένα, ειδικά αν η ομάδα είναι στα κάτω της. Θυμάμαι σε φάση υπερβολικού ενθουσιασμού, κάποιος σχεδόν παρακάλεσε τον τυμπανιστή, έλα ξεκίνα γρήγορα να γουστάρουμε, μισή ώρα πριν τον αγώνα.

Από τη στιγμή του πρώτου "παμ" είναι η στιγμή που για δύο ώρες χάνεσαι από τον κόσμο, ο κόσμος σου μετατρέπεται σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο κυριαρχούν δύο χρώματα. Άντε τρία. Το μπλε, το κόκκινο και το χρώμα του γρασιδιού. Για δύο ώρες όλες σου οι αισθήσεις λειτουργούν με βάση τους κανόνες αυτού του σύμπαντος. Την ακοή σου ενδιαφέρει μόνο το πόσο δυνατά και ωραία ακούγεται το κάθε σύνθημα. Την όραση σου ενδιαφέρει μόνο το πόσο γεμάτο είναι το γήπεδο, το πόσο αισθητικά "γράφει" η κυανέρυθρη φανέλα πάνω στον καμβά του γηπέδου, το πότε θα δεις τα δίχτυα να κουνιούνται, στη σωστή πλευρά.

Όσο κυλάει ο χρόνος, συνηθίζεις το τύμπανο, η φωνή σου γίνεται ένα με αυτό. Ξέρεις ότι το τελευταίο σύνθημα θα το φωνάξεις μαζί του, ότι τη λήξη της μυσταγωγίας θα τη δώσει πάλι αυτό. Συνήθως πάλι με ένα "ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ ΟΛΕ", συνήθως με τους παίχτες να σε χειροκοροτούν και να τους χειροκροτάς, πριν φύγετε και οι δύο κουρασμένοι.

Αν τύχει ποτέ να κάτσεις κοντά στο τύμπανο και το παρατηρήσεις θα νιώσεις περίεργα. Αν είσαι ένας από αυτούς που νιώθουν. Το τυλιγμένο ξεθωριασμένο κασκόλ γύρω του θα σου μιλήσει. Το τύμπανο της κερκίδας είναι λες και κουβαλάει όλη την ιστορία της μαζί του. Δεν έχει σημασία αν είναι το ίδιο τύμπανο με πριν πέντε, δέκα, σαράντα χρόνια. Είναι το τύμπανο που δίπλα του έχουν καθίσει ιερά τέρατα αυτής της κερκίδας, μορφές της θύρας 3. Είναι το τύμπανο που στο ρυθμό του τραγουδούσαν σε νίκες, χόρευαν σε βροχές, έβριζαν σε ήττες, όλοι αυτοί που τώρα μας λείπουν.

Είναι το τύμπανο που έχουν πιάσει στα χέρια τους μάγκες και αλάνια, που μπορεί κάποιους τώρα να τους βλέπεις στο γήπεδο σπάνια έως ποτέ, αλλά ξέρεις αν το φέρει η μοίρα και το ξαναπιάσουν στα χέρια τους θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Είναι το τύμπανο που μπήκε σε λεωφορεία, καράβια, αεροπλάνα, γύρισε τη χώρα και όλη την Ευρώπη.

Είναι το τύμπανο που οι πιτσιρικάδες που τώρα το μεταφέρουν από το κλαμπ στη Θύρα 3, θα κάθονται κάποια στιγμή με γκρίζα μαλλιά κάπου στην κερκίδα θα το ακούν και θα ανατριχιάζουν.

Είναι το τύμπανο που εσύ ο ίδιος που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, όταν μπήκες κάποια στιγμή για πρώτη φορά στην 3, μικρός, αμούστακο παιδί, έκανες εικόνες στο κεφάλι σου: ότι είσαι εσύ που δίνεις το ρυθμό με αυτό, ότι είσαι εσύ σκαρφαλωμένος στο κάγκελο και αρχίζεις το σύνθημα.

Είναι ακριβώς το ίδιο τύμπανο που σε μια δυό βδομάδες στη Θύρα 3 θα σου δώσει ξανά πνοή μετά από τόσους μήνες. Θα σε κάνει να ξεχάσεις τα προβλήματα και τις έννοιες σου, θα σε κάνει ξανά αμούστακο παιδί. Και μπορεί τώρα να έχεις πιο απλά όνειρα, πιο πεζά, ίσως να μην έχεις και καθόλου, αλλά το ξέρεις πολύ καλά βαθιά μέσα σου, ότι αν υπάρχει ένας τόπος, ένας χρόνος και ένας ήχος που σε κάνουν ονειροπόλο και ενθουσιώδη, αυτός ο τόπος είναι η Θύρα 3, αυτός ο χρόνος είναι ένα ενενηντάλεπτο κι αυτός ο ήχος είναι το...

 "Παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ, παμ, παμ, παμ,

 παμ ,παμ , παμ, παμ,

 παμ ,παμ ,παμ ,παμ...