Ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ: Κι ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα

Γράφει ο Σακίλ από τη Ζυρίχη...

Πρόλογος: Οι παρακάτω σκέψεις θα προσπαθήσουν να απαντήσουν (ή και όχι) στο ερώτημα: «Πως φαντάζεσαι τον Πανιώνιο του μέλλοντος και τι προτείνεις για αυτόν»

Κεφάλαιο 1: Disintegration

Αντιστροφή ερωτήματος: «πως δεν θέλεις ούτε να φανταστείς τον Πανιώνιο του μέλλοντος;». Υποψήφιες απαντήσεις: «στις μικρότερες κατηγορίες», «στην αγωνιστική αφάνεια», «στον οικονομικό μαρασμό».  

Όλα τα παραπάνω σωστά, τον Πανιώνιο όμως τον ερωτεύεσαι. Έτσι όταν οι ταχυπαλμίες της Κυριακής και η ανυπομονησία της βδομάδας αρχίσουν να σβήνουν ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Η λέξη που δεν θέλεις να παραδεχτείς είναι η συνήθεια. Βρίσκεσαι στο γήπεδο από συνήθεια. Παρακολουθείς τα νέα από συνήθεια. Και είσαι ακόμα στην Α’. Δεν υπάρχουν όμως πια οι προεκτάσεις, δεν υπάρχει η κάψα, δεν υπάρχει η  μαγεία. Υπάρχει παρακμή, υπάρχει αποσύνθεση.  

Κεφάλαιο 2: Μανιφέστο

Ο πιο όμορφος σύλλογος του πλανήτη ιδρύθηκε στη Σμύρνη. Όπως και η πόλη που τον γέννησε, βρέθηκε και αυτός μπροστά από την εποχή του. Αναγεννήθηκε από τις στάχτες του, σύστησε νέα αθλήματα στη χώρα, πρόσφερε αμέτρητους αθλητές. Μια βόλτα κάτω από τα επίσημα σε κάνει να τρομάζεις με την ιστορία του συλλόγου.

Πίσω στο σήμερα, 100 χρόνια μετά ο Πανιώνιος παραμένει το καμάρι, το ζωντανό κύτταρο μιας κοσμοπολίτικης πόλης που δεν υπάρχει πια.  Κόντρα στα προβλήματα παραμένει ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας σε αριθμό αθλητών. Ενώ το σπίτι του παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα και πληρέστερα αθλητικά κέντρα της Αττικής. 

Ο Πανιώνιος στο σήμερα είτε τον αντιμετωπίσουμε ως ιδέα ή τον δούμε ως προϊόν δεν μπορεί να κοιτάξει στο μέλλον αγνοώντας το παρελθόν του. Ο Πανιώνιος αν επιλέξει να πορευτεί όπως οι περισσότεροι σύλλογοι θα καταφέρει με μαθηματική ακρίβεια μόνο ένα πράγμα: να γίνει ένας από αυτούς. Κάθε προσέγγιση σε όποιο τμήμα, όποια πρόσκαιρη προοπτική ή οφέλη και αν φέρει, αν δεν σέβεται και δεν συμβαδίζει με την ιστορία του πάντα στο τέλος θα φέρνει τον σύλλογο σε μονοπάτια ανηφορικά.

Ο Πανιώνιος του μέλλοντος πρέπει να βασίζεται σε αξίες. Πρέπει να κερδίσει τον σεβασμό και τον θαυμασμό όλων. Οφείλει να έχει υψηλή αισθητική. Επιβάλλεται να θέτει τους κανόνες του. Και με αυτά πρέπει να συμβαδίζουν όλοι. Από τους αθλητές όλων των ηλικιών με τους προπονητές τους και το διοικητικό προσωπικό μέχρι όλους τους χρηματοδότες των τμημάτων. Με λίγα λόγια, πρέπει να έχει ισχυρό Ερασιτέχνη.

Κεφάλαιο 3: Στη γιορτή της ουτοπίας

Αν κάτι σε μαθαίνει ο Πανιώνιος είναι να ονειρεύεσαι. Σε ένα τέτοιο όνειρο είδα τα γυμναστήρια κάτω από τις κερκίδες μας να λάμπουν. Ήταν γεμάτα παιδιά ντυμένα στα κόκκινα κ τα μπλε. Μετά τα παιδιά μαζί με τους γονείς τους ανέβηκαν στην κερκίδα, δεν τους χωρούσε η 1 και η 2 μαζί. Οι γονείς γράφτηκαν μέλη στον ερασιτέχνη γιατί κατάλαβαν ότι για αυτούς και τα παιδιά τους ο Πανιώνιος είναι μια σχέση ζωής. 

Ο κόσμος είχε και αυτός αγκαλιάσει τον ερασιτέχνη. Τα μέλη φτάνανε τα 4 ψηφία πια. Είχανε μάθει να συζητάνε, να διαφωνούνε δημιουργικά, να συναποφασίζουν και το κυριότερο να δρουν. Δεν αντικαταστούσαν τους χρηματοδότες αλλά διασφάλιζαν ότι κανένα τμήμα δεν θα αποκλίνει από τις αξίες του συλλόγου. Διασφάλιζαν ότι κανείς ποτέ ξανά δεν θα άφηνε πίσω του καμένη γη. 

Ο εθελοντισμός συμπλήρωνε με όμορφες πινελιές τη λειτουργία του συλλόγου που ήταν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Η υγεία του συλλόγου είχε μαθευτεί παντού. Ήταν πια ελκυστικός για κάθε μοντέλο επένδυσης. Από τις εγκαταστάσεις του μέχρι τα αγωνιστικά του τμήματα. Τα μεγάλα του τμήματα είχαν πια επιστρέψει. 

Ξύπνησα, το ημερολόγιο έγραφε 18 Οκτωβρίου του 2020, ήταν Κυριακή. Όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Μέκκα, η μαγεία είχε επιστρέψει. ΓκοοοοοΛ. Το καγκελάκι δίπλα στην καντίνα αποδεικνύεται φιλόξενο. Την επόμενη μέρα ταμειακώς ενήμερο μέλος ξανά. Οι μέρες είναι κ πάλι κοκκινες και μπλε. 

Επίλογος:  Ο δρόμος προς τον όνειρο μπορεί να είναι μακρύς, άλλα αν τον τραβήξουμε είμαι σίγουρος ότι θα μας χαρίσει ιστορίες που αξίζει να τις ζήσουμε. 

OΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ & ΜΠΛΕ