Ποιότητα

 

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω τι να γράψω. Πάνε όλα τόσο ωραία, τόσο στρωτά, είμαι λίγο περιττός. Όχι ότι τέλειωσαν τα προβλήματα, ή ότι πιάσαμε την καλή επειδή κάναμε τρεις νίκες στη σειρά στο ποδόσφαιρο και εννιά στο μπάσκετ. Απλά ρε παιδί μου φαίνεται ότι όλα λειτουργούν όπως πρέπει.

Φέτος έχουμε τη χαρά να παρακολουθούμε ταυτόχρονα όμορφο ποδόσφαιρο και όμορφο μπάσκετ. Ποιοτικά ρόστερ, υπό την επίβλεψη δύο σοβαρών, επαγγελματιών, ακούραστων προπονητών. Δεν το είχαμε πάντα αυτό, σίγουρα ήταν κάτι που μας είχε λείψει. Η ποιότητα, το να βλέπεις δουλεμένα πράγματα, τακτικά και τεχνικά, να γουστάρεις και σαν φίλαθλος ή θεατής πέρα από οπαδός.

Τα δύο αθλήματα είναι διαφορετικά βέβαια. Στο μπάσκετ 99% η πιο ποιοτική ομάδα θα κερδίσει. Στο ποδόσφαιρο αυτό το ποσοστό είναι αρκετά μικρότερο. Το είδαμε στην  Ερμιονίδα ίσως στο καλύτερο από πλευράς δημιουργίας ευκαιριών φετινό παιχνίδι της ομάδας μας. Χθες η πρώτη παραβίαση της εστίας μας για φέτος, μας άγχωσε λίγο αλλά όχι τόσο ώστε να χάσουμε την ψυχραιμία μας, σαν ομάδα και σαν κόσμος.

Ο Πανιώνιος έπαιζε απέναντι σε μια όμορφη ομάδα, με πιτσιρίκια που ήξεραν μπαλίτσα. Η κατοχή μπάλας ήταν συντριπτική, οι ευκαιρίες πολλές και όλες βγαλμένες από καλή κυκλοφορία και ποιοτικές προσπάθειες των χαφ, τα γκολ έφεραν τη νίκη και τα χαμόγελα παγιώνονται στα πρόσωπα μας. Ο δρόμος μακρύς βέβαια ακόμα με πολλά εμπόδια, ένα από τα πιο δύσκολα την ερχόμενη Κυριακή στη Ρόδο. 

Χθες επιβεβαιώθηκε στα δικά μου μάτια κάτι που είχε φανεί και από τα φιλικά, αλλά ήθελα να δω και μερικά επίσημα για να σιγουρευτώ: Καλύβας, Στούπης, Γκότοβος, Ρεντζής και φυσικά ο γνωστός μας Γροντής, δεν είναι σε καμία περίπτωση παίχτες αυτής της κατηγορίας. Όχι ότι οι υπόλοιποι, οι νεότεροι, δεν μπορούν να φτάσουν άνετα ψηλά, αλλά οι συγκεκριμένοι ξεχωρίζουν σε κάθε αγώνα όλο και περισσότερο.

Ο Καλύβας ξεκινά τη χρονιά με το λάθος στο Κρανίδι που τον αναγκάζει να κάνει φάουλ και να δεχθεί κίτρινη κάρτα. Από εκεί και μετά είναι πάντα παντού. Κάλυψε το δεξί άκρο στο ματς με τον Ιάλυσο, έκανε ματσάρα στο Άργος, είχε συμμετοχή και στο πρώτο γκολ, ενώ χθες ήταν ο καλύτερος μας παίχτης. Λύνει τα χέρια του προπονητή και δε γίνεται να λείπει από την ενδεκάδα. Ο Στούπης κάθε παιχνίδι είναι καλύτερος. Έχει μια απλότητα και μια σιγουριά στο παιχνίδι του που δένει με την ποιότητα του Γροντή και δημιουργείται έτσι μια μεσαία γραμμή που γεννάει φάσεις. Πολλές φάσεις. Τόσες που είναι λίγο δύσκολο να μην επιτευχθεί έστω ένα γκολ.

Ο Γεωργούσης ο καημένος θα τα ακούει μάλλον όλη τη χρονιά για το ματς στο Κρανίδι. Έκατσε στραβά στους γκρινιάρηδες της κερκίδας, πάει τέλος, τον καταδίκασαν. Κι ας είναι αυτός που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ μας στο Άργος, κι ας είναι αυτός που κάνει όπα όλες τις αντίπαλες άμυνες. Και χθες ήταν μέσα σε όλα, έδωσε μάχες, η συνεισφορά του είναι σημαντική.

Πάμε τώρα στη Ρόδο σε ένα παιχνίδι που θα κρίνει την άνοδο. Μαλακίες. Δεν κρίνει τίποτα. Ακόμα μια φορά να τονίσουμε ότι φέτος παίζουμε κανονικό πρωτάθλημα 26 αγώνων και όχι τουρνουά των 10 ομάδων. Τίποτα δεν κρίνεται, είμαστε ακόμα στην αρχή. Ούτε χάνεις τίποτα αν δεν κερδίσεις, ούτε εξασφαλίζεις κάτι αν φύγεις με το τρίποντο. Σίγουρα με μια νίκη στέλνεις το μήνυμα ότι καθίστε στα αυγά σας, φέτος δεν μας ακουμπάτε. Αλλά μέχρι εκεί.

Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι ακόμα καλά καλά δεν ξέρουμε ποιος είναι ο αντίπαλος που θα μας κυνηγήσει μέχρι το τέλος. Πέρυσι τέτοια εποχή λέγαμε όλοι για τον Άγιο Νικόλαο και τελικά ήταν το Ρουφ που μας την έκανε, φέτος λέμε για τη Ρόδο, αλλά είναι και άλλες ομάδες όπως ο Αιολικός ή ο Πανηλειακός που μπορεί να κυνηγήσουν την άνοδο. 

Στο μπάσκετ, τα ίδια κάθε βδομάδα, αντίπαλος δεν υπάρχει, είναι τόσο καλή η ομάδα που απλά μετράμε αγωνιστικές και βδομάδες να περνούν μέχρι να φτάσουμε στα κρίσιμα play-offs. Υπερβολική νομίζω η ενασχόληση με τον επόμενο αντίπαλο και γενικά με τον κάθε αντίπαλο φέτος, αλλά θα μου πεις κάπως πρέπει να περνάει η ώρα.

Ανατριχιαστικό το πανό με τον Μπόμπαν, ανατριχιαστικός ο Φάνης στο παρκέ... Όμορφα κυανέρυθρα απογεύματα. Λίγο περισσότερο να αγκάλιαζε ο κόσμος θα ήμασταν τέλεια. Με προβληματίζει λίγο η προσέλευση του κόσμου, νομίζω όλους πρέπει να μας προβληματίζει. Θα δούμε και πως θα πάει η χρονιά. Βέβαια, όσο κι αν ακούγεται κάπως αυτό που θα πω, ήταν σίγουρο από τη στιγμή που υποβιβάστηκε η ομάδα και από τη στιγμή που ξεκίνησε η ανασύνταξη, αναγέννηση πιο σωστά, ολόκληρου του οικοδομήματος του Συλλόγου, ότι ο κόσμος του Πανιωνίου θα άλλαζε. Κάποιοι θα χαθούν οριστικά, από Πανιώνιοι θα γίνουν-έχουν ήδη γίνει- "δεν ασχολούμαι".

Το ξέραμε και το ξέρουμε. Όπως επίσης ξέρουμε και βλέπουμε κάθε σαββατοκύριακο, ότι νέα παιδιές, νέες γενιές έρχονται, Οπαδοί γεννιούνται κάθε μέρα, μικρά παιδιά βάζουν τον Πανιώνιο στην καρδιά τους. Στις ακαδημίες, στα τμήματα, στα πέριξ. Μακάρι οι νίκες και οι άνοδοι να φέρουν περισσότερο κόσμο ξανά κοντά, να σμίξουν οι γενιές, να έχει το γήπεδο την εικόνα που πρέπει.

Από την άλλη, η όλη κατάσταση τα τελευταία 2-3 χρόνια ξεκαθάρισε και λίγο το πράγματα. Έφερε ένα κάποιου είδους φιλτράρισμα. Έμειναν αυτοί που νιώθουν, που αγαπούν ανιδιοτελώς, που είναι φτιαγμένοι για τα δύσκολα, αυτοί που τελικά φέρουν... μερίδιο ευθύνης για το ότι ο Σύλλογος συνεχίζει να υπάρχει. Ο καθένας με τη συνεισφορά του, άλλος μεγάλη, άλλος μικρή, δεν έχει πολύ σημασία, κόντρες δεν βάζουμε. Όλοι αυτοί που βρέθηκαν σε εκείνες τις συνελεύσεις του καλοκαιριού, αυτοί που έτρεξαν τα τμήματα μες τα ζόρια του κορονοιού, αυτοί που βοήθησαν στην αναμόρφωση των χώρων του Συλλόγου, αυτοί που απλά ήταν εκεί με τη φωνή τους και την ψυχή τους, αυτοί που από μακρυά βοηθούν όπως μπορούν. Όλοι.

Στα υπόλοιπα τμήματα αρχίζει να ξεκαθαρίζει το μοτίβο της χρονιάς για το καθένα. Πόλο ανδρών, δεν μπορεί να υπάρξει κάποιος άλλος στόχος από τη 2η θέση στο πρωτάθλημα και την πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου. Και τα δύο αποτελούν υπερβάσεις, αλλά έτσι μάθαμε μια ζωή, τέτοιες να κυνηγάμε. Τις επόμενες δώδεκα μέρες, τέσσερις αναμετρήσεις με Εθνικό, Χίος, Παρτιζάν και βάζελο. Οι δύο τελευταίες κρίνουν πολλά. Όλοι κοντά στην ομάδα!

Πόλο γυναικών η καθιέρωση στα ψηλά της βαθμολογίας και γιατί όχι μια έξοδος στην Ευρώπη μπορεί να επιτευχθεί. Βόλει ανδρών το 6/6 μας χαροποιεί αλλά έχει δρόμο ακόμα το πρωτάθλημα. Στις γυναίκες μια ήττα ακόμα μάλλον ψαλιδίζει αρκετά τις πιθανότητες διεκδίκησης της ανόδου.

Στα προσεχώς η μάχη στη Ρόδο κεντρίζει το ενδιαφέρον. Χαρά για τους ντόπιους Πανιώνιους, σίγουρα θα υπάρχουν και ταξιδιώτες. Πριν από αυτό υπάρχει ένας αγώνας για το κύπελλο ΕΠΣΑ που προσωπικά αν ήταν στο χέρι μου θα κατέβαζα την Κ17. Δεν έχει καμία δουλειά ο Πανιώνιος εκεί.