Εγώ και το μπάσκετ

 Κατά καιρούς έχω δεχθεί από φίλους αναγνώστες μηνύματα που, με ωραίο τρόπο βέβαια, μου ζητάνε να ασχοληθώ περισσότερο με το τμήμα μπάσκετ, να γράφω πιο συχνά, να μην το παραμελώ, να μην το αδικώ σε σχέση με αυτό του ποδοσφαίρου. Η αλήθεια είναι πως σαν οπαδός πάντα τα είχα το ίδιο στο μυαλό μου τα δύο τμήματα, δεν αδικούσα κανένα, δεν έριχνα κανένα, οκ μπορεί σαν φίλαθλος-θεατής το ποδόσφαιρο να μου άρεσε λίγο περισσότερο, αλλά μέχρι εκεί.

Πανιώνιος και μπάσκετ είναι έννοιες ταυτόσημες. Μπορεί ο Σύλλογος μας να έχει προσφέρει στον ελληνικό αθλητισμό αθλήματα όπως το βόλεϊ (με την έννοια ότι το έφερε στη χώρα), να έχει πρωτοστατήσει στην καθιέρωση και διάδοση του αθλητισμού των γυναικών, να έχει προσφέρει τα μέγιστα στον ελληνικό στίβο, να έχει πολύ μεγάλες επιτυχίες στο ποδόσφαιρο και να είναι ένας από τους μεγαλύτερους τροφοδότες του, αλλά η συνεισφορά του μπάσκετ του Πανιωνίου στο ελληνικό μπάσκετ είναι μη μετρήσιμη με καθιερωμένους όρους. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίος ο έρωτας και ο σεβασμός που έχουν για τη -μπασκετική- Νέα Σμύρνη φίλοι και εχθροί τόσο στην Αττική, όσο και στη Θεσσαλονίκη και σε όλη την Ελλάδα.

Και είναι όπως το λέω: έρωτας και σεβασμός. Δεν υπάρχει κάτι πιο ερωτεύσιμο και άξιο σεβασμού στον Πανιώνιο διαχρονικά από το τμήμα μπάσκετ, που φυσικά συμπεριλαμβάνει και τις ακαδημίες και ότι τέλοσπαντων σημαίνει μπάσκετ για τον Πανιώνιο. Με τα καλά τους και τα κακά τους, με τις αρετές και με τα κολλήματα τους και τους ανθρώπους του.

Που λέτε λοιπόν, για να το πάμε στο πιο προσωπικό, εννοείται ότι λάτρεψα τον Πανιώνιο των 90s. Πως γίνεται να μην λατρέψεις αυτό το ηφαίστειο του κλειστού της οδού Αρτάκης; Πως γίνεται σαν ατμόσφαιρα να το συγκρίνεις με την εικόνα που είχε το γήπεδο του ποδοσφαίρου την ίδια εποχή; Το κλειστό μας ήταν ορισμός του γαλατικού χωριού, όπως κατά καιρούς πολλοί Πανιώνιοι και μη μας έχουν χαρακτηρίσει. Το πανηγύρι των τρελών και των εκστασιασμένων. Εντός κι εκτός παρκέ. Ένας ολοκληρωμένος Πανιώνιος βγαλμένος από τα παιδικά μας όνειρα. Ομαδάρα εντός παρκέ, απίστευτη ατμόσφαιρα από τον πυρήνα των φανατικών, ατέλειωτη φωνή και συμμετοχή από τους υπόλοιπους που ποδοπατιόντουσαν για μια θέση πιο κοντά στο παρκέ. 

Κύλησαν τα χρόνια φτάσαμε στις αρχές της νέας χιλιετίας, ο Πανιώνιος πάντα δυνατός. Και κάπου εκεί γαμήθηκε η φάση όλη. Γαμήθηκε όλη η μαγεία, ότι σήμαινε το μπάσκετ, όπως το γνώρισα και το λάτρεψα. Και δεν είχε να κάνει με τον Πανιώνιο, δηλαδή να το πω αλλιώς δεν με ξενέρωσε ποτέ ο μπασκετικός Πανιώνιος. Με ξενέρωσε όλη αυτή η αηδία που πλέον έχει καθιερωθεί, με τις κλειστές λίγκες, τα συμβόλαια, τις ανεξέλεγκτες αλλαγές παιχτών μες τη χρονιά, τους αμερικάνους με το κιλό και γενικά η όλη νοοτροπία "το χρήμα πάνω απ' όλα". Και προφανώς δεν με ξενέρωσε όταν ο Πανιώνιος έμεινε στην απ' έξω αλλά ακόμα κι όταν ήταν εντός των κλειστών αυτών ευρωπαϊκών λιγκών.

Βαρέθηκα, έχασα το ενδιαφέρον μου, τόσο απλά. Βάζαμε κάτω το πρόγραμμα και τα κομπιουτεράκια να δούμε πόσες νίκες θέλουμε και με τι διαφορές για να "βγούμε Ευρώπη" και μετά τι; Τίποτα. Ένα πρωτάθλημα παραδομένο στις ορέξεις των δύο σιχαμάτων, διαλυμένο, εξευτελισμένο. Έλεγα, γάμησε τους, μη χαλιέσαι, κάτσε δες μόνο Πανιώνιο. Καθόσουν να δεις μόνο Πανιώνιο, μέχρι να μάθεις ποιοι είναι οι αμερικάνοι, πως παίζουν, τι καλό και τι κακό έχουν, είχαν φύγει και είχαν έρθει άλλοι. Έχουν γίνει σκηνικά με παίχτες να έρχονται ξέρω εγώ 20 Γενάρη και να φεύγουν στις 27, με παίχτες να ανακοινώνονται το καλοκαίρι και να μην τους βλέπεις ποτέ, κούραση ρε παιδάκι μου. Πως να δεθείς με την ομάδα, πως να ταυτιστείς;

Πάταγε το πόδι στο παρκέ για να σηκωθεί για τρίποντο ο κάθε παίχτης και από τον τρόπο που έβαζε τη φτέρνα καταλαβαίναμε αν είναι καλό το σουτ ή όχι. Τόσο πολύ δενόμασταν, παρατηρούσαμε, αγαπούσαμε αυτή την ομάδα. Και φτάσαμε να μη γνωρίζουμε ποιος είναι ποιος. Αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα.

Για την εποχή Λιανού δεν έχω να πω πολλά. Με καθαρό μυαλό τώρα μετά από χρόνια, ήταν μια αξιοπρεπέστατη αγωνιστικά περίοδος, θύμιζε λίγο φούσκα χρηματιστηρίου βέβαια η φάση αλλά οκ. Με λίγες υποχωρήσεις ας πούμε από όλους θα μπορούσε να κρατήσει κι άλλο, αν και νομίζω ο κυρ-Ηλίας το έκανε το χόμπι του και θα έφευγε έτσι κι αλλιώς. Στο μη αγωνιστικό κομμάτι νομίζω ότι ήταν η περιόδος πλήρους αποκόλλησης του μπασκετικού Πανιωνίου από τη μήτρα που τον γέννησε και τον μεγάλωσε. Πάμε παρακάτω...

Θυμάμαι ας πούμε μια εποχή που τα είχαμε βάλει με μια τύπισσα που δε θυμάμαι πως τη λένε, η οποία ήταν κάτι σαν υπεύθυνη επικοινωνίας της ΚΑΕ και η οποία μας την είχε πει και καλά επειδή βρίζαμε τους Γιαννακόπουλους. Πάμε πάλι. Η τύπισσα μας έλεγε να μη βρίζουμε τους Γιαννακόπουλους. Σε εμάς που είχαμε ζήσει όσα είχαμε ζήσει και δε μιλάω μόνο για τον Μπόμπαν και τον ημιτελικό, αλλά για όλα τα ατέλειωτα σφαγεία μέχρι και εκείνη τη μέρα. Τρελαινόμασταν εμείς, βρίζαμε, πουτάνα όλα, ξενέρωνε ο Λιανός έλεγε θα φύγω, όχι πεταγόντουσαν οι άλλοι μην ασχολείστε μωρέ με τη μαλάκω, τι λες ρε που θα γίνουμε πουτανάκια του Γιαννακόπουλου, της πουτάνας το κάγκελο.

Τώρα αν γινόταν το ίδιο είμαι σίγουρος ότι θα λυνόταν όμορφα κι ωραία, με μια συζήτηση απλή, αλλά είπαμε άλλες εποχές, άλλος κόσμος γενικότερα.

Μετά την εποχή Λιανού όμως ακολούθησε το χάος. Όχι μόνο στον Πανιώνιο, γενικά. Μια Α1 στημένη με όλη τη σημασία της λέξης. Μια μπίζνα, ένας συνεταιρισμός λαμόγιων και αρπακτικών, ένα αλισβερίσι άφραγκων τυχάρπαστων παπατζήδων που παριστάνουν τους πρόεδρους και τους επενδυτές. Πρώτα βέβαια τα ζήσαμε πριν την Α1 με τον Βαρουξάκη, αλλά και πάλι η μοίρα μας επιφύλασσε χειρότερα. Το τσίρκο του Αλευρογιάννη, τη ντροπή του Χριστοδουλόπουλου, εμετός. Μόνο εμετός.

Σας ικετεύω, αν θέλουμε να έχει νόημα αυτό το κείμενο και γενικότερα οποιαδήποτε κουβέντα για το μπασκετάκι μας, μην αρχίσετε τα what about και τα "γιατί δε λες τα ίδια για τη μπάλα;". Δεν έχει νόημα. Αν το θέλετε, στην τελική, στη μπάλα έτσι μεγαλώσαμε, σε ένα πρωτάθλημα βρωμιάς, στο οποίο ο Πανιώνιος είχε πάντα τα δικά του προβλήματα, στο οποίο ο εκάστοτε "κουμανταδόρος" είτε λεγόταν Βαρδινογιάννης, είτε Μελισσανίδης, είτε Κόκκαλης, είτε Μαρινάκης έκανε ότι γούσταρε κι εμείς σχεδόν πάντα την πληρώναμε.

Στο μπάσκετ όμως δεν ήταν έτσι. Και για αυτό ο Πανιώνιος μπόρεσε να σταθεί τόσα πολλά χρόνια ψηλά, μας αδικούσαν κι εκεί, αλλά εκεί είχες περιθώριο να ανασάνεις, είχες περιθώριο να φτιάξεις ομάδες που δεν μπορούσαν εύκολα να τις κοντράρουν ούτε διαιτητές ούτε κανένας. 

Πάμε στο σήμερα του τμήματος μπάσκετ το οποίο για μένα συνοψίζεται σε μια μόνο μικρή φράση: "η μόνη μας ελπίδα". Η μόνη μας ελπίδα να έχουμε ένα τμήμα που μπορεί να φτάσει μες τα επόμενα 2-3 χρόνια σε υψηλότατο επίπεδο είναι το τμήμα μπάσκετ. Ξεκάθαρα. Θα μου πείτε ότι το "υψηλότατο" επίπεδο είναι η σάπια Α1 που περιγράφεται πιο πάνω. ΟΚ. Αν πάμε εμείς σαν Πανιώνιος, όπως πρέπει να είναι ο Πανιώνιος, εκφράζοντας ότι οφείλει να εκφράζει ο Πανιώνιος, τότε δεν μπορεί να μας αγγίξει κανείς. Σε ένα καινούριο κλειστό, με τις υποδομές να δουλεύουν στο φουλ και να στελεχώνουν την ομάδα, με κάποιον χρηματοδότη τύπου Μπουζάλα, με τον κόσμο ζεστό γύρω από την ομάδα. Σίγουρα θα είμαστε στην απ' έξω του συστήματος, αλλά θα είμαστε ωραίοι. Γίνεται; 

Η φετινή χρονιά είναι περίεργη, δεν ήταν καθόλου εύκολο να βγει οικονομικά και είμαι σίγουρος ότι μάτωσαν τσέπες για να γίνει αυτό. Όπως μάτωσαν και χέρια για να είναι έτοιμο το "Α. Βαρίκας". Το μπάσκετ έχεις τους ανθρώπους του, έχει τα αρρωστάκια του, ίσως θα έπρεπε αρκετοί από αυτούς να βοηθούν ακόμα περισσότερο και από πιο κοντά την ομάδα, άλλωστε στα πλαίσια του "Ορφέα" έχει γίνει πολύ πιο φιλικό και συμμετοχικό το περιβάλλον γύρω από όλες τις πτυχές του Συλλόγου.

Με τη νέα χρονιά, θεωρώ ότι υπάρχει και η εμπειρία και η θέληση να στηθεί μια καλύτερη ομάδα από τη φετινή, να δημιουργηθούν οι προοπτικές για κάτι καλύτερο. Το εύχομαι και το ελπίζω πραγματικά.

Υ.Γ. Σαλαπάτα τη λέγανε εκείνη την τύπισσα, το θυμήθηκα.