Άγιοι Πεντακόσιοι

Μάρτυρες

Με κάποιες μικρές παραλλαγές, όπως ας πούμε η ημερομηνία που είναι 13 αντί για 9 Μαρτίου και οι μάρτυρες που είναι γύρω στους 500 αντί για 40, αν διαβάσετε την ιστορία των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, έχετε μια καλή εικόνα για το τι συνέβη στο γήπεδο του Ρουφ την Κυριακή. Πολύ όμοιες ιστορίες, έχουν κάποιες διαφορές ότι ας πούμε αυτοί είχαν ένα φρουρό, εμείς είχαμε γύρω στους 50, τους μισούς στα χακί, τους άλλους μισούς με μελλοντική ηπατική ανεπάρκεια από τα φουσκωτικά. Και τι να κάνεις εσύ κι εγώ αγαπητέ αναγνώστη σαν κόσμος του Πανιωνίου; Πως να προστατέψεις την ομάδα σου από τα μπραβιλίκια και τους τραμπουκισμούς; Να κάνεις ντου στους μπράβους; Άντε και το έκανες, που δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον πλανήτη αν είσαι νορμάλ άνθρωπος και θες αύριο πρωί να πας στη δουλειά σου χωρίς να κοιτάς πίσω από την πλάτη σου όλη μέρα. Αφού ξέρεις ότι από πίσω παραμονεύουν τα χακί σκυλιά να αρπάξουν όποιον μπορούν για να εφαρμόσουν τους νέους νόμους. Πως θα πας; Αγαστή η συνεργασία κράτους και παρακράτους ακόμα μια φορά, με εμάς στη μέση αβοήθητους μάρτυρες.

Μια μέρα

Γράφει ο Ανδρέας ο Καραγιάννης, ένας από τους ανθρώπους που τραβάνε το κουπί της ομάδας και που έχουν το "προνόμιο" να ζουν από κοντά όλα αυτά τα τρελά που μας έχουν συμβεί τα τελευταία δυο χρόνια:

"Μια μέρα όλοι αυτοί θα είναι σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη, σε μια γηπεδαρα και θα έχουν ένα ΠΑΝΙΩΝΙΟ βγαλμένο από τα πιο τρελά μεθύσια και όνειρα. Μια μέρα, θα τα συζητάμε όλα αυτά και θα κοιταζόμαστε μεταξύ μας και θα είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν και τώρα. Μια μέρα η αξιοπρέπεια θα κερδίσει. Μια μέρα θα κλαίμε από χαρά και θα είναι το πιο όμορφο κλάμα γιατί εμείς που περνάμε τώρα ότι περνάμε, θα αντέξουμε και θα είμαστε εκεί. Το κεφάλι θα είναι πάντα ψηλά και οι μάχες δεν θα σταματήσουν ΠΟΤΕ. Ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ, ΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΥ. 

ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ είμαι περήφανος και ευλογημένος που υπηρέτησα το μεγαλείο σου και σήμερα."

Μαζί σου ρε Ανδρέα, όλα αυτά να γίνουν μια μέρα, γίνουν δε γίνουν όμως το φωτοστέφανο το βγάλαμε στο κεφάλι όλοι και θα μας ακολουθεί εις τους αιώνες των αιώνων.

Κυριακή

Ήταν ωραία Κυριακή. Βγαλμένη από όμορφα πανιώνια όνειρα. Το μάζεμα, η πορεία, το γήπεδο, ο παλμός. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι όλα μας τα εκτός, όλα τα χρόνια. Δυστυχώς το αποτέλεσμα δεν ήρθε και δεν ήταν εύκολο να έρθει. Παίξαμε με μια ομάδα ισάξια, η οποία πήγαινε για δύο αποτελέσματα, μέσα στην έδρα της και η οποία είχε φανερό σπρώξιμο από τη διαιτησία. Ξεκίνησε από νωρίς την αποστολή του το κοράκι με κάρτες και ανάποδα σφυρίγματα, του στράβωσε το ματς ο Λιούμης, του το έφερε στα ίσια ο Σταυρακόπουλος ο οποίος κάνει τραγικό κοουτσάρισμα και επιτρέπει στο Ρουφ να πάρει τις ευκαιρίες που χρειάζεται για να ισοφαρίσει. Όταν φάνηκε για λίγα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο ότι η πλάστιγγα πάει να γείρει πάλι προς τον Πανιώνιο, ανέλαβε να καθαρίσει ο δεύτερος βοηθός, ο οποίος έπαιζε όλο το δεύτερο ημίχρονο με 5 μπράβους πίσω από τον κώλο του και όπως είναι λογικό σε τέτοιες περιπτώσεις, φυσικά δεν είδε τη μπάλα να περνάει τη γραμμή κι ας πατάει ο παίχτης του Ρουφ που τη διώχνει και με τα δυο του πόδια μισό μέτρο μέσα, είδε δεν ξέρω κι εγώ πόσα οφσάιντ και πόσα ανάποδα πλάγια και καθάρισε τη μπουγάδα με μαεστρία.

Πόρος

Η ιστορία του πρωταθλήματος από εδώ και πέρα είναι προδιαγεγραμμένη για μένα. Ο μόνος που μπορεί να την αλλάξει είναι ο συμπαθέστατος Πόρος, είτε παίρνοντας αποτέλεσμα στη Νέα Σμύρνη την ερχόμενη Κυριακή, οπότε θα τελειώσει και το πρωτάθλημα, είτε κερδίζοντας το Ρουφ στο μεταξύ τους που ακολουθεί και δίνοντας μας μια τελευταία ευκαιρία να το παίξουμε στα κομπιουτεράκια το πρωτάθλημα, χωρίς πάλι να έχουμε πολλές πιθανότητες. Γνώμη μου ότι όσο και να θέλει πιθανότατα η ομάδα της Κρήτης δεν μπορεί να κάνει και πολλά. Αυτά που είδαμε την Κυριακή, είναι δείγματα ότι οι αντίπαλοι δεν θα αφήσουν τίποτα στην τύχη του, όλα θα πάνε προγραμματισμένα όπως πάνε εδώ και καιρό. Τουλάχιστον σε αυτές τις τελευταίες αγωνιστικές ας δοθεί η ευκαιρία στα παιδιά που έφτιαξαν αυτή την ομάδα και παλεύουν δυο χρόνια μες τα σκατά να παίξουν την τελευταία τους ζαριά εντός αγωνιστικού χώρου και όχι να βλέπουν από τον πάγκο τον Μενσά και τον Κράσι να παραπαίουν.

Μπέος

Την Κυριακή άκουσα πολλές φορές το όνομα του Αχιλλέα. Τον θυμήθηκαν πολλοί βλέποντας τα φουσκωτά παιδάκια απέναντι. Πρέπει κάπου εδώ να πούμε ότι όλοι οι νοσταλγοί των διάφορων απίθανων τύπων που έχουν περάσει κατά καιρούς από τον Πανιώνιο και τον έχουν φτάσει εδώ που τον έχουν φτάσει, πρέπει να μαζευτούν και να οργανωθούνε λίγο για να πουν τι και ποιον ακριβώς θέλουν πίσω. Θέλουν τον Τσακίρη με τα ΑΦΜ ή τον Μπέο με τους φουσκωτούς; Γιατί ανάλογα την περίσταση θυμάστε μια τον έναν, μια τον άλλο και μας έχετε μπερδέψει λίγο. Επίσης να μας πείτε και πως θέλετε ακριβώς να αντιμετωπίζουμε σαν Πανιώνιος κόσμος τέτοια φαινόμενα όπως της Κυριακής, γιατί οι ίδιοι που γράφετε στα πληκτρολόγια ότι δεν κάναμε τίποτα στο Ρουφ να προστατέψουμε την ομάδα, όταν το κάναμε με την Ηλιούπολη, πάλι λέγατε τι μαλάκες που είμαστε που τσιμπήσαμε και θα τιμωρηθεί η ομάδα. Πάμε λίγο να οργανωθούμε ρε παιδιά, να λέμε τα ίδια τουλάχιστον.

Οικογένεια

Αυτοί που βλέπατε γύρω σας την Κυριακή είναι η οικογένεια που έχει απομείνει και λέγεται Πανιώνιος. Δεν υπάρχει κανείς άλλος να νοιάζεται για αυτή την ομάδα. Ίσως κάποιοι λίγοι που για δικούς τους λόγους δεν μπόρεσαν να είναι εκεί την Κυριακή, αλλά σε γενικές γραμμές αυτοί είμαστε. Μικροί, μεγάλοι, όλοι εκεί. Έβλεπες παρέες που τις θυμόσουν σε άλλα πέταλα πριν αρκετά χρόνια να το ζουν με την ίδια ένταση όπως όταν ήταν 20 χρονών κι ας είναι πλέον 40. Έβλεπες πατεράδες να κρατάνε από χέρι τα παιδιά τους και να προσπαθούν να τους περάσουν αγνή Πανιώνια αγάπη για την ομάδα. Έβλεπες ζευγάρια, πιτσιρικάδες, ταξιδιώτες, όλης της γης τους κολασμένους εκεί. Στο πέταλο ακόμα μια φορά, από τις εκατοντάδες που πέρασαν και από τις εκατοντάδες που ελπίζουμε ότι θα έρθουν. Κρατήστε τις εικόνες της Κυριακής ζωντανές μέσα σας, στη μνήμη σας, στο μυαλό σας. Κρατήστε τα πρόσωπα. Ότι κι αν γίνει, ο Πανιώνιος αυτά τα πρόσωπα είναι, ανάμεσα τους και το δικό σας.

Υ.Γ. Για το τμήμα βόλεϊ ανδρών ήρθε ο υποβιβασμός δυστυχώς. Μίλησε το χρήμα στην κατηγορία και τώρα πρέπει να αρχίσει να χτίζεται η ομάδα της επόμενης χρονιάς. Αντίθετα τα κορίτσια τα κατάφεραν και σώθηκαν με εμφατικό τρόπο και μπράβο τους. Και στα δύο τμήματα εύχομαι να συνεχιστεί η δουλειά που γίνεται στα τμήματα υποδομής και όσο περνούν τα χρόνια να τα βλέπουμε να δυναμώνουν με δικά μας παιδιά. Το χάντμπολ επίσης υποβιβάζεται και μένει να δούμε ποια θα είναι η εξέλιξη του συγκεκριμένου πολύπαθου τμήματος. Μεγάλο διπλό για το μπάσκετ γυναικών που πάει να κάνει πράξη την παραμονή που ελάχιστοι περίμεναν στην αρχή της χρονιάς. Μπράβο στο τμήμα.