Επιβιώνοντας στο βούρκο

Η ελληνική γλώσσα διαθέτει πληθώρα λέξεων και εννοιών που μπορούν να περιγράψουν κάτι βρώμικο. Ελάχιστες μπορούν να αγγίξουν και να περιγράψουν με ακρίβεια το "μεγαλείο" του ελληνικού αθλητισμού, των ομοσπονδιών, των παραγόντων, των διοικήσεων, των διαιτητών και όλων αυτών που συνθέτουν και αποτελούν αυτό που έχουμε γνωρίσει μια ζωή εμείς σαν Πανιώνιοι και το ονομάζουμε κατεστημένο.

Βασιλακόπουλος, Γκαγκάτσης, Διαθεσόπουλος, Μητρόπουλος, τόσα και τόσα ανατριχιαστικά ονόματα, τόσες και τόσες ανατριχιαστικές εμπειρίες και αναμνήσεις για κάθε Πανιώνιο οπαδό. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Από που να το πιάσει και που να το αφήσει. Τα σφαγεία του ποδοσφαίρου; Το Ναζίρη, το Σπανέα, το Μποροβήλο, όλους τους απίθανους τύπους-πιόνια του Βαρδινογιάννη, του Κόκκαλη, του Μελισσανίδη, του Μαρινάκη;

Τα αίσχη του μπάσκετ που στέρησαν από την ομαδάρα του Πανιωνίου τίτλους και μεγάλες νίκες; Στο πόλο πάλι τι να ξεχάσεις; Τα ελεεινά σφαγεία μπροστά στα μάτια μας; Τις αλλαγές κανονισμών μέσα στη νύχτα, τις απεργίες και τους απεργοσπάστες που έπαιρναν κύπελλα κόντρα σε έφηβους και τα πανηγύριζαν προκλητικά;

Εμετός. 

Φτάνουμε στο σήμερα όπου και καλά, όλα τα προηγούμενα καθεστώτα που αναφέρονται έχουν αντικατασταθεί από μια νέα γενιά ελεεινών σιχαμάτων που ήρθαν στο προσκήνιο με τον αέρα του σύγχρονου, του εξυγιαντή, του τεχνοκράτη. Εδώ πάλι τι να πρωτοπείς; Για την ΕΠΟ του Μελισσανίδη που την κάνει κουμάντο ένας τύπος μόνος του και η οποία διοργανώνει το εξαιρετικό πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής στο οποίο συμμετέχουμε τα δύο τελευταία χρόνια;

Το πρωτάθλημα που μπράβοι αλωνίζουν στα αποδυτήρια και στους αγωνιστικούς χώρους σαν να μη τρέχει τίποτα. Γιατί φυσικά δεν τρέχει τίποτα.

Για την ΕΟΚ του Λιόλιου; Που με την ευκαρία να του δώσω συγχαρητήρια του ανθρώπου για το εξαιρετικό θέαμα που παρουσίασε η ομάδα του στους μικρούς τελικούς του πρωταθλήματος, δάκρυσαν από συγκίνηση για τις μεγάλες ανατροπές του Προμηθέα, οπαδοί του σε ολάκερη τη Γη, από τα Ψηλαλώνια μέχρι τη Μαλαισία και τη Μάλτα. 

Για αυτή την ΕΟΚ που γυρνάει ο κάθε πουθενάς αριστερά δεξιά και πιάνει στο στόμα του τον Πανιώνιο και λέει διάφορα ότι θα μας κάνει και θα μας ράνει, τι λέτε ρε μαλάκες, τι λέτε ρε κοθώνια, ποιον πιάνετε στο στόμα σας; 

"Έχουμε άκρες εμείς, άμα θέλουμε σας κάνουμε ότι γουστάρουμε". 

Μας κλάνετε τα αρχίδια με επιτυχία βρε νούμερα.

Δυστυχώς σε αυτό το βούρκο, πρέπει να επιβιώνει ο Πανιώνιος. Με τέτοιους ανθρώπους πρέπει να συναναστρέφεται, μόνο τέτοιους έχει να αντιμετωπίσει. Κι επειδή ο Πανιώνιος δεν είναι ο Πανιώνιος που ήταν και ευτυχώς που δεν είναι, κι επειδή στον Πανιώνιο πλέον αυτοί που τρέχουν ασχολούνται μόνο με νόμιμες διαδικασίες και δουλειές και τα μόνα τους ενδιαφέροντα είναι το πως θα ξεχρεώσουν όλο τον κόσμο και πως θα λειτουργεί άψογα αυτός ο τεράστιος Σύλλογος για τους αθλητές του, ο μόνος τρόπος να επιβιώσουμε και να πετύχουμε τους στόχους μας έχοντας απέναντι τέτοιες καταστάσεις, είναι αφενός να είμαστε ενωμένοι, δυνατοί, συσπειρωμένοι, αφετέρου να παρουσιάζουμε παντού πολύ δυνατές ομάδες.

Κάτι τέτοιο πάει να κάνει το τμήμα μπάσκετ, που ήδη στις μπασκετικές πιάτσες προκαλεί φόβο και κόβει την όρεξη και τα πόδια αρκετών υπερφίαλων. Κάτι τέτοιο θα προσπαθήσει και το ποδόσφαιρο. Κάτι τέτοιο προσπαθεί και το πόλο, το οποίο μετά τις επιτυχίες που είχε, είναι σίγουρο ότι θα έχει άλλη, πιο κακή αντιμετώπιση από το κατεστημένο γαύρου και Βουλιαγμένης.

Κάτι παρόμοιο ίσως αντιμετωπίσουν και τα τμήματα βόλεϊ στην προσπάθεια τους για άνοδο, και εκεί όμως έχουν γνώση οι φύλακες. Στο τμήμα γυναικών ήδη χτίζεται ισχυρή ομάδα που δε θα μπορεί να κοντραριστεί εύκολα.

Άρα τι έχουμε σαν δεδομένο; Ότι ο Σύλλογος, παρά τα προβλήματα, παρά τη δύσκολη οικονομικά εποχή, κάνει ότι καλύτερο μπορεί ώστε να είναι ισχυρός παντού αγωνιστικά. Τι μένει; 

Για άλλη μια φορά ο κόσμος του, εμείς οι ίδιοι. Εμείς που αρχής γενομένης από τη Γενική Συνέλευση της 6ης Ιουλίου πρέπει να συμμετέχουμε, να στηρίζουμε, να δίνουμε το παρόν. Να φαίνεται και να ακούγεται παντού ο Σύλλογος σαν ένας δυνατός οργανισμός, εκατοντάδων μελών, χιλιάδων αθλητών. Με ανοιχτές διαδικασίες, χωρίς καμαρίλα, χωρίς σαπίλα, χωρίς αποφάσεις εν κρυπτώ.

Εμείς που μέσα στο καλοκαίρι και μέχρι την έναρξη των πρωταθλημάτων, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να στηρίξουμε οικονομικά το Σύλλογο μας. Να πάρουμε διαρκείας στο ποδόσφαιρο που μας θέλει δίπλα του, να πάρουμε διαρκείας στο μπάσκετ, να πάρουμε κάρτες στήριξης του πόλο, να βάλουμε τον οβολό μας στη συνεχώς εξελισσόμενη προσπάθεια πραγματικής λαϊκής βάσης που γίνεται στο βόλεϊ.

Δε χρειάζεται να λέμε τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο. Ναι είναι δύσκολη, απίστευτα δύσκολη η κατάσταση. Αλλά όπως έχω ξαναπεί ας θεωρήσουμε τον εαυτό μας όχι απλά ένα θεατή σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά ένα ζωντανό κύτταρο αυτού του οργανισμού που λέγεται Πανιώνιος. 

Μόνο έτσι θα δυναμώνουμε κάθε μέρα και περισσότερο. Μόνο έτσι θα επιβιώσουμε στο βούρκο. Μόνο έτσι θα ψηλώσουμε τόσο πολύ που ο βούρκος θα αγγίζει ίσα ίσα τα παπούτσια μας, δε θα φτάνει στο λαιμό, δε θα μας πνίγει.

Η υποτέλεια, η συναναστροφή, η ζύμωση με όλους αυτούς τους σάπιους, σε καλό δεν πρόκειται να βγάλει. Το ζήσαμε, το είδαμε. 

Μακριά, μάγκικα, περήφανα και Πανιώνια.

Υ.Γ. Για την υπόθεση Αργυρίου αδιαφορώ τελείως, έχει δείξει η ιστορία που καταλήγουν όλοι οι Αργυρίου, αλλά ακόμα και στη Ρεάλ να φτάσει το παλικάρι, καλά να είναι και να θυμάται από που ξεκίνησε. Όσο για το πως και το ποιοι τον πήγαν εκεί, ισχύει αυτό που γράφω λίγο πιο πάνω για συναναστροφή και ζύμωση με σάπιους.

Υ.Γ.1 Κλασσικά περίμεναν στη γωνία τα γνωστά τρολάκια να πούνε τη μαλακία τους, κλασσικά τους γράφουμε στα αρχίδια μας.

Υ.Γ.2 Η Γ.Σ. της ερχόμενης Τετάρτης είναι σημαντική. Ανεξάρτητα από τα θέματα covid, είναι υποχρέωση του Συλλόγου νομίζω να συμμετέχουν και να ενημερωθούν όσοι περισσότεροι γίνεται, οπότε καλό θα ήταν να υπάρχει τρόπος να την παρακολουθήσουν όλα τα μέλη, είτε είναι διακοπές, είτε είναι με covid στο σπίτι, είτε είναι στο εξωτερικό. 

Υ.Γ.3 Στο μπάσκετ καλό είναι να ρέει το χρήμα άφθονο, ακόμα καλύτερο είναι να προστατέψουμε αυτούς τους ανθρώπους που δίνουν αυτό το χρήμα από αρπακτικά και κοράκια.