Ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ: Η τελευταία αλάνα
"...Ποίηση τώρα απογαυροποίηση τώρα...".
Παραφράζοντας τον στίχο από τις Ρόδες η ανάγκη για να αποτινάξουμε την νοοτροπία του γαύρου από την ζωή μας και τον Πανιώνιο. Γιατί όπως έλεγε ο Ηλίας Μπαζίνας "ο άνθρωπος ή θα γίνει άνθρωπος ή θα πάψει να υπάρχει".
Έτσι και ο Πανιώνιος. Η νοοτροπία της εκπαίδευσης χωρίς κρίση. Της νίκης με οποιοδήποτε μέσο, τον ψυχαναγκασμό να γίνουμε ίδιοι με το τέρας. Η νοοτροπία που μας ανάγκασε στην νοητική προσφυγιά και στην αποξένωση από το Πανιώνιο ιδεώδες. Την ψευδοανάγκη για ένα big boss που καθαρίζει για όλα και καλά, αλλά λειτουργεί παραλυτικά όταν πρέπει εμείς να κάνουμε κάτι. Την κατάντια των 25 μελών στον ερασιτέχνη κτλ κτλ.
Που προσωπικά διαπίστωσα το τέλμα; Όταν παρακολουθώντας αγώνα ακαδημιών είδα τον πατέρα ενός δικού μας παιδιού να εκπροσωπεί ότι σιχαίνομαι.
"Σπάσ' του τα πόδια του μαλάκα τι τον κοιτάς εσύ δεν είσαι κανάς φλώρος".
"Τι σφυρίζεις μωρή πατσαβούρα;"
Όλα αυτά με τους αλλους γονείς δίπλα να χαζογελάνε και τους παράγοντες να του κάνουν πατ πατ στην πλάτη για να ηρεμήσει. Εσωστρέφεια και μιζέρια σχεδόν σε ολα τα τμήματα και παιδια να φευγουν απο τον σύλλογο λέγοντας δεν ξαναπατάω στο μπουρδέλο. Να μου πεις φίλε αυτα τα ξέρουμε. Από εδώ και εμπρός τι κάνουμε . Το μέλλον του συλλόγου λοιπόν συνδέεται με εξωστρέφεια σε όλα τα επίπεδα . Σύγχρονα συστήματα διοίκησης και προπόνησης σε συνδυασμό με το μάνουαλ που έχει αφήσει ο Βαρίκας . Σύγχρονη τεχνολογία παντού. Έχουμε την τελευταία αλάνα εντός αστικού ιστού σε προστατευεμένο μάλιστα περιβάλλον και το καλύτερο location στην Ελλάδα (είναι ακριβό το οικοπεδάκι) και επειδή σε ενα σύλλογο το Α και το Ω ειναι οι εγκαταστάσεις ο Πανιώνιος δεν θα έπρεπε να αρκείται στα αυτονόητα .Τα έργα που γίνονται τώρα θα δώσουν δέκα χρόνια ζωή. Εμείς θέλουμε άλλα διακόσια. Αυτό θα γίνει με ένα σύγχρονο στάδιο, αρχιτεκτονικό τοπόσημο για όλη την Αθήνα. Πανιώνιος 2030 πες το δεν ξέρω. Πρέπει κάποια στιγμή να γίνει.
Για να μπορούμε να σκεφτούμε το μέλλον όμως πρέπει να αντιμετωπίσουμε το τώρα . Με δυο γκρεμισμένα κλειστά, δυο χρόνια πανδημία, λειτουργικά στο θεό από τις ανατιμήσεις και την δυσκολία των γονιών να πληρώσουν την μηνιαία συνδρομή τα παιδιά του Ορφέα στην διοίκηση έχουν τεράστιο βάρος και τους αξίζουν συγχαρητήρια που κρατάνε τον σύλλογο όρθιο και περήφανο. Το μπάσκετ δείχνει να παίρνει το δρόμο του . Όταν πάρει και το ποδόσφαιρο τον δρόμο του θα γίνουν θαύματα στον ερασιτέχνη έτσι ώστε οι αναμνήσεις και τα εφόδια των παιδιών απο τον σύλλογο να τους ακολουθούν σε όλη τους την ζωή. Και να ακούσω ξανά λόγια του τύπου "Εμένα ο Πανιώνιος μου έφτιαξε την ζωή φίλε. Έμαθα να δουλεύω μέσα από την ομάδα. Έμαθα να πιστεύω σε εμένα με στόχο να κάνω καλύτερο και τον διπλανό μου. Να δω αθλητή με αναπηρία να κάνει προπόνηση και να παίρνω δύναμη απο την δυύναμη του . Αυτό το υπερβατικό!
Υ.Γ1 Ο Πανιώνιος είναι η ζωντανή συνέχεια της Σμύρνης. Δεν ζητιανεύουμε σεβασμό.
Υ.Γ2 Υπάρχουν άτομα που έχουν αφήσει οικογένειες και δουλειές για να κρατήσουν τον σύλλογο ζωντανό. Κακόπιστη κριτική και συκοφαντίες κούρασαν. Όποιος δεν μπορεί να βοηθήσει ας κάνει στην μπάντα.
Α και κάτι άλλο . Η Νεα Σμύρνη μπήκε ξανά στον συναυλιακό χάρτη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου