Φαντάσου...

 

Φαντάσου τα όνειρα που θα είδαν τα μικρά παιδιά που ήταν χθες το βράδυ στο στάδιο, όταν έπεσαν για ύπνο. Όνειρα γεμάτα κόκκινο και μπλε, γεμάτα συγκινημένα πρόσωπα, γεμάτα πυροτεχνήματα, γεμάτα Πανιώνιο.

Φαντάσου με τι περηφάνια θα πάνε σήμερα στο σχολείο τους, θα ζωγραφίσουν ένα βιβλίο ή ένα θρανίο με τα αγαπημένα τους χρώματα, τα αγαπημένα τους συνθήματα.

Φαντάσου τα, αυτά τα ίδια παιδιά, να περιμένουν πως και πως να έρθει η ώρα να πάνε να αθληθούν στον Πανιώνιο. Να φορέσουν τα χρώματα του, να τιμήσουν το σήμα του.

Φαντάσου όλο αυτό τον κόσμο που συγκεντρώθηκε χθες στο στάδιο, να μην είναι απλός θεατής, να είναι συμμέτοχος, εργάτης του Πανιωνίου.

Φαντάσου μια συνέλευση για θέματα του Συλλόγου με εκατοντάδες μέλη, εκατοντάδες ανθρώπους, γεμάτους πάθος, όρεξη και  ιδέες για έναν καλύτερο Πανιώνιο.

Φαντάσου η χθεσινή πορεία στη Νέα Σμύρνη, να είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο, να συμβαίνει με την αντίθετη φορά κάθε δεύτερη Κυριακή.

Φαντάσου τον κόσμο που χθες έβγαινε στα μπαλκόνια χαμογελαστός, να κατεβαίνει με το κασκόλ στο λαιμό και να ακολουθεί το πλήθος προς τις κερκίδες του γηπέδου.

Φαντάσου παρέες από την Καλλιθέα, το Νέο Κόσμο, το Παλαιό Φάληρο, το Μπραχάμι, το κέντρο της Αθήνας, την επαρχία, να οργανώνονται, να μαζεύονται και να έρχονται όλοι μαζί παρέα, σε κάθε αγώνα.

Φαντάσου πάλι κάτι άλλο, τους αθλητές που ήταν παρόντες χθες, πόσοι από αυτούς άραγε την ώρα του τελετουργικού να ονειρεύονταν τη στιγμή που θα βάζουν το νικητήριο γκολ ή καλάθι ανόδου;

Φαντάσου το παρεάκι απ'τα ουράνια πόσο χαρούμενο θα ήταν χθες το βράδυ...

Φαντάσου έναν, δύο, τρεις, ανθρώπους που θα ήθελαν να επενδύσουν σε κάτι υγιές στον αθλητισμό, πόσο ελκυστικό θα τους φαίνεται το χθεσινό κλίμα, μπροστά στη βρώμα και τη σαπίλα που αναδύουν οι γνωστοί "μεγάλοι".

Φαντάσου τους ανθρώπους που κράτησαν τον Πανιώνιο ζωντανό πριν 100 χρόνια, όπως πολύ γλαφυρά περίεγραψε στο χθεσινό του κείμενο ο Άρης Μισαηλίδης, πως θα ένιωθαν βλέποντας τις χθεσινές εικόνες.

Φαντάσου τα όλα αυτά και άλλα τόσα. Η φαντασία δεν έχει όρια, είναι σαν τον Πανιώνιο: στόχος της είναι πάντα η ουτοπία.

Κι όταν ανοίξεις ξανά τα μάτια και η πραγματικότητα πάρει τη θέση της φαντασίας, μη φοβηθείς, μη δειλιάσεις, μην ξενερώσεις. Όλα όσα φαντάστηκες είναι στο χέρι σου.

Καν'τα πράξη.

Ραντεβού στις κερκίδες.