Όσο βαστάει η ψυχή

Η πίκρα του ποδοσφαίρου συνεχίζει να μας στενοχωρεί, αλλά ευτυχώς ο Πανιώνιος Γ.Σ. Σμύρνης, είναι ένας τεράστιος Σύλλογος, με πολλά τμήματα, των οποίων η προσπάθεια, η αυταπάρνηση και οι εμφανίσεις μέσα στους αγωνιστικούς χώρους μας κάνουν περήφανους και χαρούμενους.

Το τμήμα μπάσκετ γυναικών έκλεψε τις εντυπώσεις αυτό το Σαββατοκύριακο, με την μεγάλη νίκη παραμονής στην Τρίπολη. Ένα τμήμα που έφτασε πραγματικά στον πάτο πριν λίγο καιρό, έπαψε να λειτουργεί και στη συνέχεια ξεκίνησε από το μηδέν, με αθλήτριες παιδιά του Συλλόγου. Τα κορίτσια έδωσαν όλη τη χρονιά μάχες, απέναντι σε δυνατότερους αντιπάλους, κατάφεραν να κρατηθούν ψυχολογικά δυνατές όταν ήρθαν μεγάλες σε διαφορά ήττες, κατάφεραν να μείνουν όρθιες ακόμα και μετά από κρίσιμες ήττες, δεν παρέδωσαν τα όπλα ποτέ και προχθές στην Τρίπολη έγραψαν το happy end.

Συγκίνηση για τα κορίτσια μας και όχι μόνο. Και ελπίδα... Ότι αυτή η επιτυχία, θα είναι η μαγιά που θα ξανακάνει μεγάλη αυτή την ομάδα, τη μοναδική ομάδα που έχουμε δει να παίρνει ένα πρωτάθλημα σε ομαδικό σπορ.

Άλλο ένα θετικό νέο που ήρθε τις τελευταίες μέρες στην Πανιώνια επικαιρότητα ήταν η συμφωνία της διοίκησης του Συλλόγου με τους κυρίους Μικρόπουλο και Ηλιάδη για να αναλάβουν το τμήμα μπάσκετ ανδρών. Μια εξέλιξη που πέρα από τη χαρά και τη ελπίδα που δίνει σε όλους μας για άμεση επιστροφή της ομάδας στην πρώτη κατηγορία και στο status στο οποίο γνωρίσαμε τον μπασκετικό Πανιώνιο, δίνει και μια μεγάλη ανάσα στους ανθρώπους που τρέχουν διοικητικά το Σύλλογο. Τόσο γιατί ένα βάρος φεύγει από πάνω τους, αλλά και γιατί βλέπουν ότι όλος ο κόπος που κάνουν εδώ και τόσο καιρό, κάνει επιτέλους ξανά τον Πανιώνιο ελκυστικό. Μακάρι σύντομα να έρθει κάτι αντίστοιχο και στο ποδόσφαιρο.

Να θυμίσω κάπου εδώ ότι πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε μια σημαντική χορηγική συνεργασία και για το τμήμα βόλεϊ (με την My forex funds). Μπορεί το τμήμα να υποβιβάστηκε, αλλά οι άνθρωποι που το τρέχουν, όπως και άνθρωποι που το αγαπούν, δεν το έβαλαν δευτερόλεπτο κάτω, πάσχισαν και βρήκαν μια οικονομική βοήθεια που για τους περισσότερους έμοιαζε ανέλπιστη.

Όλα αυτά τα νέα, μαζί με τη φοβερή παράλληλη πορεία των δύο τμημάτων πόλο, την ισχυροποίηση ξανά των ακαδημιών του Συλλόγου, την εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού που λέγεται Πανιώνιος, την τακτοποίηση όλο και περισσότερων οικονομικών εκκρεμοτήτων παλιότερων εποχών, έχουν δημιουργήσει σιγά σιγά, βήμα βήμα, έναν αέρα αισιοδοξίας. Φυσικά το ποδόσφαιρο είναι αυτό που αν επιστρέψει υγιές εκεί που ανήκει θα είναι ο παράγοντας που θα εκτοξεύσει την προσπάθεια, αλλά ανεξάρτητα από το τι γίνεται στο ποδόσφαιρο, δεν μπορούμε να παραγκωνίζουμε όλα τα υπόλοιπα που δείχνουν να έχουν πάρει το δρόμο τους, ή τουλάχιστον να βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα από ότι πριν κάποια χρόνια.

Στο ποδόσφαιρο δεν ξέρω τι θα γίνει μες το καλοκαίρι. Είναι εντελώς κατανοητό η ομάδα που έτρεξε διοικητικά το τμήμα να νιώθει πίκρα, απογοήτευση, κούραση, εξάντληση. Για μένα όμως, παραμένει μια ικανή ομάδα για να τρέξει το τμήμα. Σίγουρα θα χρειαστούν οικονομικοί συμπαίκτες στο εγχείρημα, σίγουρα πρέπει να δούμε σαν Σύλλογος γενικότερα, τι στο διάολο θα κάνουμε με όλο τον υπόκοσμο που έχουμε γύρω μας και πως θα τον αντιμετωπίσουμε, σίγουρα θέλει δουλειά το πράγμα, αλλά το ημερολόγιο δείχνει Απρίλιο και οι επόμενες αγωνιστικές υποχρεώσεις θα είναι στην καλύτερη σε 5 μήνες. Χρόνος πάρα πολύς για να γίνουν όλα σωστά και νοικοκυρεμένα.

Δεν θέλω να ασχοληθώ περισσότερο με το ποδόσφαιρο αυτές τις μέρες, έχω μια αίσθηση ότι κάπως, κάπου, κάποτε θα βρει το δρόμο του το τμήμα. Θα ξαναγυρίσω στο μπασκετάκι όμως.

Γιατί εμείς σαν κόσμος δεν πρέπει να μείνουμε στα διαδικτυακά συγχαρίκια για τη νέα διοίκηση. Δεν πρέπει το μόνο που μας απασχολεί να είναι το πόσα λεφτά θα βάλουν, πως θα τα βάλουν, πότε και γιατί. Δεν πρέπει από τώρα να μας νοιάζει ποιος παίχτης θα έρθει το καλοκαίρι και τι ομάδα θα φτιάξουμε.

Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι να είμαστε όσο γίνεται περισσότεροι την Τετάρτη στις 17:00 στο κλειστό "Ανδρέας Βαρίκας" για την αναμέτρηση με τον ΟΦΗ. Ένα παιχνίδι που σίγουρα χρειαζόμαστε για να εξασφαλίσουμε την παραμονή και να έχουν νόημα όλα όσα συζητάμε. Όπως παρόντες πρέπει να είμαστε και την ερχόμενη Κυριακή στο παιχνίδι με τον Ηλυσιακό, και την πρωτομαγιά στη Βούλα απέναντι στον Πρωτέα και την τελευταία αγωνιστική απέναντι στον ΕΦΑΟΖ.

Αυτή είναι η δική μας θέση, η δική μας συνεισφορά. Αν οι κύριοι Μικρόπουλος και Ηλιάδης θέλουν να βάλουν 100 ή 200 ή 1000 δραχμές για αυτό το τμήμα είναι δικό τους θέμα. Δικό μας θέμα είναι να είμαστε πάντα εκεί, δίπλα στα παιδιά με την κυανέρυθρη φανέλα. Δικό μας θέμα είναι να βάζουμε από το υστέρημα μας όχι 100-200-1000, αλλά 1-2-3 δραχμές για να πάρουμε ένα εισιτήριο, ένα διαρκείας, να βοηθάμε το τμήμα και να δείχνουμε στον κάθε κύριο Μικρόπουλο-Ηλιάδη-Μπουζαλά ότι δεν είναι μόνοι τους. Κι όχι μόνο σε αυτούς. Και στον κάθε Αλέξανδρο, Φώτη, Δημήτρη, Νικήτα και σε όσους τέλοσπαντων έχουν αφιερώσει άπειρο χρόνο από την προσωπική τους ζωή για να κρατήσουν τα τμήματα του Ιστορικού όρθια και δυνατά.

Τετάρτη στις 17:00 λοιπόν στο πεταλάκι. 

Και Κυριακή στις 17:00 στο πεταλάκι. 

Και 367 μέρες το χρόνο στα πέταλα και τα τσιμέντα.

Όσο χρειάζεται και όσο βαστάει η ψυχή μας.

Που βαστάει άπειρα γιατί η αγάπη για αυτό το Σύλλογο έχει βαθιές ρίζες, όσο κι αν μας πληγώνει κατά καιρούς.