Σαρακοστή

 

Χθες έψαξα και διάβασα το κείμενο που είχα γράψει όταν έφυγε ο Δημήτρης ο Κοροπούλης πέρυσι. Όπως και τότε έτσι και τώρα τα δεδομένα είναι πάνω κάτω τα ίδια. Η ομάδα έχει μείνει πίσω, όπως και τότε, η ομάδα παίζει προβληματικά, όπως και τότε, η ομάδα χάνει βαθμούς από ομάδες που είναι στη ζώνη του υποβιβασμού, όπως και τότε.

Όταν έγραψα αυτό το κείμενο είχα φάει κράξιμο ότι και καλά είναι προπωπολατρικό και χίλια δυο άλλα. Τέλοσπαντων, δεν έχει νόημα αυτή η συζήτηση τώρα. Πάντως, όπως και τότε, έτσι και τώρα θεωρώ ότι ο Πανιώνιος, σαν ποδοσφαιρικό τμήμα έχει άλλα θέματα που δεν του επιτρέπουν να πετύχει τους στόχους του, οι προπονητές είναι κάτι που δεν επηρεάζει τόσο όσο νομίζουμε. Το βασικότερο είναι το να απαντήσουμε εμείς οι ίδιοι στο τι Πανιώνιο θέλουμε, αλλά ούτε αυτό είναι της παρούσης, αυτά μετά το τέλος της χρονιάς.

Μακάρι να κάνω λάθος και μόλις έρθει στην ομάδα αυτός που είναι να έρθει, να δούμε ριζικές αλλαγές, να δούμε άλλη ψυχολογία, άλλη προσήλωση. Αλλά δε δίνω πολλές πιθανότητες. Δυστυχώς. Όπως λέω και στο κείμενο για τον Δημήτρη, κάποιες καταστάσεις στον Πανιώνιο τις ζούμε σε λούπα.

Ξανά και ξανά και ξανά.

Βαθμολογικά η άνοδος είναι ακόμα εφικτή, αλλά οι πιθανότητες μας πλέον, είναι λιγότερες από αυτές των αντιπάλων. Ας παίξουμε για αυτές, ας κάνουμε το απόλυτο στην έδρα μας, κι ας πάμε επιτέλους για πειστικές εκτός έδρας εμφανίσεις. Ίσως έτσι έχουμε ελπίδες.

Καλή συνέχεια στον Κούστα, προσπάθησε περισσότερο από όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό, αλλά αυτό δεν έφτασε. Ειρωνίες, κατάρες και διάφορα τέτοια προς το πρόσωπο του δεν προσφέρουν τίποτα, όπως δεν προσέφεραν και στον Κοροπούλη, τον οποίο μάλιστα κάποιοι κατηγορούσαν και για πολύ χειρότερα πράγματα. Όπως λέω και πιο πάνω το τελευταίο που φταίει στον Πανιώνιο είναι οι προπονητές. 

Δεν υπάρχουν πολλά άλλα που μπορούν να γραφτούν για το ποδοσφαιρικό τμήμα. Με τα αν ιστορία δε γράφεται, με τις γκρίνιες για διαιτησίες, όσο δίκαιες και να είναι, χάνεται το νόημα, για αυτούς που κράζουν ασύστολα δεν υπάρχει γιατρειά ( respect σε πανίβλακα που έκραξε μέχρι και το πόλο ανδρών για την ήττα από τη Βουλιαγμένη, επιβεβαιώνει ότι ηλιθιότητα μπορεί να φτάσει σε ανυπέρβλητα επίπεδα).

Άρα τουλάχιστον για τις επόμενες 40 μέρες, μέχρι περίπου τις αρχές Απριλίου όταν και θα επισκεφτούμε τη Μύκονο, και εφ' όσον είμαστε ακόμα εντός στόχου, δεν υπάρχει λόγος να γράψω οτιδήποτε. Δεν έχω κάτι να προσθέσω, κάπως να βοηθήσω. Ούτε εγώ, ούτε κανείς μας μάλλον. Ιδιότυπη λοιπόν προσωπική σιωπηρή σαρακοστή, που συμπίπτει ημερολογιακά και με την αντίστοιχη χριστιανική. 

Στα υπόλοιπα του Συλλόγου ότι και να πεις είναι λίγο για τη νέα τέντα που δεν είναι τέντα. Σε κάποιους αφανείς ήρωες έχουν μείνει γονίδια σμυρναίικα, από την καταστροφή όχι απλά δημιουργούν ξανά ζωή, αλλά φτιάχνουν κάτι πολύ καλύτερο από πριν.

Για το μπασκετάκι μας, να είναι καλά οι άνθρωποι που το τρέχουν, να είναι καλά ο κύριος Μικρόπουλος, ο κύριος Ηλιάδης, ο Χρήστος ο Μαγγίνας, ο Φάνης μας. Όλοι. Να είναι καλά και αυτοί που δεν έκαναν το έγκλημα να δώσουν την ομάδα στον πρώτο τυχόντα πριν εμφανιστούν αυτοί. Κι αυτοί που την κράτησαν ζωντανή νωρίτερα και βοηθούν ακόμα. 

Μακάρι η δική τους επιστροφή στην Α1 να δώσει ώθηση σε ολόκληρο το Σύλλογο.