Κοροπούλης

Μου έκανε αυτός άνθρωπος. Μου ταίριαζε σαν εικόνα σε αυτό που ιδανικά θα ήθελα να εκφράζει ο Πανιώνιος. Μου άρεσε τον πάθος του, η σοβαρότητα του, η αγάπη του για το άθλημα. Έδειχνε περισσότερο δάσκαλος παρά προπονητής πολλές φορές, αλλά κι αυτό ήταν κάτι που χρειαζόμασταν.

Πολλά χρόνια στον Πανιώνιο ο Δημήτρης Κοροπούλης. Πολλή και σημαντική η δουλειά του. Το γιατί φεύγει και τώρα και αν είναι καλό ή κακό αυτό θα το δούμε στη συνέχεια. Το μόνο που δείχνει σίγουρα είναι ότι στη διοικούσα επιτροπή έχουν ξεκάθαρο και μοναδικό στόχο την κατάκτηση της πρώτης θέσης. Δε θα έκαναν τέτοια κίνηση αν δεν είχαν ξεκάθαρους στόχους. Θεώρησαν ότι με το συγκεκριμένο προπονητή δε γίνεται η δουλειά και επέλεξαν να κάνουν την αλλαγή πριν στραβώσει οριστικά και αμετάκλητα το πράγμα.

Ξαναλέω ότι δεν ξέρω αν έκαναν καλά. Θα το δείξει η πορεία. Θα δούμε ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης, θα δούμε πως θα ανταπεξέλθει η ομάδα στο να έχει άλλο προπονητή για πρώτη φορά στη ζωή της ουσιαστικά. 

Οι οιωνοί δεν είναι καλοί, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Κάποια πράγματα, κάποιες καταστάσεις τις ζούμε σε λούπα στον Πανιώνιο εδώ και πολλά χρόνια, οι πιο παλιοί εδώ και δεκαετίες. Μπορεί το ανθρώπινο μυαλό να συνηθίζει να κρατά μόνο τις ωραίες αναμνήσεις και να σβήνει τις πίκρες, αλλά η αλήθεια είναι πως στον Πανιώνιο μια ζωή πίκρες είχαμε, μάθαμε με αυτές. Μάθαμε να τις μυριζόμαστε.

Για δεύτερη συνεχόμενη μέρα δεν θα πέσω στην παγίδα να ασχοληθώ με όσους περίμεναν στη γωνιά για να κράξουν, ενώ μέχρι έκραζαν ότι για να ανεβείς θες έμπειρο προπονητή και έμπειρους παίχτες (και φυσικά ότι η διοίκηση επίτηδες δεν τους παίρνει γιατί μας θέλει μια ζωή στη Γ'), ξαφνικά σκίζουν τα ρούχα τους απεγνωσμένα για την απομάκρυνση του Δημήτρη. Ότι να' ναι... 

Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τον Δημήτρη Κοροπούλη και τους συνεργάτες του γιατί μας έκαναν να νιώσουμε συναισθήματα που δεν είχαμε φανταστεί ποτέ ότι θα ζούσαμε στον Πανιώνιο. Μας έκαναν να αγαπήσουμε ξανά το ποδόσφαιρο, να αγωνιούμε, να περιμένουμε την Κυριακή με ανυπομονησία. Τα ονόματα τους στο κυανέρυθρο βιβλίο της ιστορίας είναι γραμμένα στην πλευρά αυτών που άφησαν έργο με σεμνότητα και αγάπη για το Σύλλογο και αυτοί δεν είναι πολλοί διαχρονικά.

Την Κυριακή όλα ή τίποτα. Έχει δρόμο η χρονιά ακόμα για τα υπόλοιπα.