Το καραβάνι προχωρά

Τι νομίζατε; Ότι έτσι εύκολα θα ανεβαίναμε, καθαροί από χρέη και όλα θα ήταν μέλι-γάλα; Καθόλου Πανιώνιο. Σιγά μην ήταν τα μόνα μας εμπόδια, ένας μαφιόζος και 10 φουσκωτοί!

Εμπόδια θα εμφανίζονταν και άλλα, ήταν σίγουρο, και εμφανίστηκαν πριν καλά καλά εξασφαλίσουμε την άνοδο.

Την είδηση την ξέρετε, μην τη αναπαράγω πάλι, πήγε περίπατο η τροπολογία, για την ώρα, αλλά δε βρίσκω το λόγο που αυτό θεωρείται καταστροφή, πόσο μάλλον "αφανισμός" και "ταφόπλακα" που λένε και οι εχθροί μας.

Πολύ χαρά πήρα με την αντίδραση των εχθρών μας. Κάθε τέτοια αντίδραση σημαίνει ότι είμαστε ακόμα εκεί, κακό σπυρί, πόνος και σφίξιμο στην καρδιά τους κάθε φορά που ακούνε Πανιώνιος. Φυσιολογικά πράγματα δηλαδή.

Μη φυσιολογικό είναι να κάθονται Πανιώνιοι και να τσακώνονται με κάποιον που είναι γενικός αρχηγός στο Μοσχάτο και με παράγοντες (χαχαχα) της Ηλιούπολης.

Όλα καλά λοιπόν. Σαν μέγεθος είμαστε ακόμα ζωντανοί. Και θα συνεχίσουμε να είμαστε.

Και κάτι άλλο. Αιτία για τη χθεσινή ζημιά δεν είναι ούτε το κάθε κομματόσκυλο, ούτε το κάθε βρωμοσάιτ. Αιτία ήταν είναι και πάντα θα είναι, αυτοί που έφτασαν τον Πανιώνιο εκεί που τον έφτασαν.

Ο Δάρας και ο Ζαμάνης, δηλαδή και πόσοι ακόμα αν το πάμε πιο πίσω.

Το γεγονός ότι όλος ο Πανιώνιος κόσμος φοβάται να το πει είναι κατανοητό, αλλά έτσι είναι, τι να κάνουμε;

Και το χρέος δεν είναι το μεγαλύτερο τους έγκλημα. Αυτά που έκαναν στο DNA του Συλλόγου και της ομάδας ποδοσφαίρου είναι πολύ χειρότερα.

Ας προχωρήσω. Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με αυτούς. Όσο κι αν φοβόμαστε όλοι να τους καταδικάσουμε, η Ιστορία δεν φοβάται. Και τους έχει καταγράψει σε μία από τις πιο μαύρες σελίδες του Συλλόγου.

Η χθεσινή απόφαση δεν μας αγγίζει. Δεν πρέπει να μας αγγίζει. Ούτε ψυχολογικά, ούτε αγωνιστικά. Η ομάδα πρέπει να πάει όπως πήγε τόσο καιρό, να κερδίσει όλα τα παιχνίδια και να συνεχίσει να μας συγκινεί, να μας κάνει να νοιώθουμε όμορφα.

Επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια νιώσαμε πραγματικά καθαροί και περήφανοι. Πανηγυρίσαμε με την ψυχή μας γκολ, χωρίς να πρέπει να σκεφτούμε το επόμενο δευτερόλεπτο σε ποιον ανήκει ο παίχτης που το έβαλε.

Στη χθεσινή εκπομπή του panionianea.gr , υπήρξαν γενικά ωραίες τοποθετήσεις για το θέμα και από το Μάκη Διόγο και από τα παιδιά που παρουσιάζουν την εκπομπή, αλλά για μένα η τοποθέτηση που πρέπει να ακούσουμε ξανά σήμερα είναι αυτή του Ευάνθη Γκόγκουλη. Προς το τέλος της, ο ίδιος ο δημοσιογράφος, συγκινείται, σχεδόν καταρρέει (μετά το 42:00 του βίντεο). Πραγματικά συναισθήματα, έντονα, κυανέρυθρα, μέσα από την ψυχή μας.

Συναισθήματα που μας έβγαλαν ο Κοροπούλης και τα πιτσιρίκια του. Και για πάντα θα τους είμαστε ευγνώμονες. Αναζωογονητική χρονιά όπως πολύ σωστά το λέει ο Γκόγκουλης, αξέχαστη.

Δεν μας άγγιξαν μπράβοι και κοράκια. 

Δεν θα μας αγγίξουν ούτε αυτά που ακούμε από χθες.

Συσπειρωμένοι και δυνατοί, χωρίς άγχος, με πίστη, να πάμε τον Πανιώνιο καθαρό μπροστά. Είτε από τον εύκολο δρόμο, είτε από κακοτράχαλα μονοπάτια, θα προχωρήσουμε. Όλοι οι ενδιαφερόμενοι ας επιβιβαστούν... 

Το καραβάνι προχωρά.