Case study

 

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα μήνες από εκείνη την ανακοίνωση. Όπως και τώρα, έτσι και τότε, όλα τα φώτα στον μικρόκοσμο μας ήταν επάνω στο ποδόσφαιρο. Είχαμε χάσει την ευκαιρία για άνοδο ουσιαστικά μετά το ματς στο Ρουφ, ήμασταν σε μια δίνη ακόμα μια φορά. Το τμήμα βόλεϊ ανδρών εκείνες τις μέρες βίωνε τον υποβιβασμό. Μια χρονιά που ξεκίνησε με όνειρα, πάθος, τρέλα, δίψα δεν πήγε όπως όλοι περιμέναμε.

Το χρήμα μίλησε, οι αντίπαλοι ήταν ισχυροί οικονομικά, έκαναν τις απαραίτητες κινήσεις που τους εξασφάλισαν την παραμονή. Στις 25 Μαρτίου, η διοικούσα επιτροπή του τμήματος έβγαλε την ανακοίνωση για την οποία μιλάω στην αρχή του κειμένου. Μια ανακοίνωση που δείχνει το ήθος, τον τρόπο σκέψης και την Πανιώνια ψυχή των συντακτών της.

"Ένα βήμα τη φορά", ήταν το μότο του τμήματος. Ο υποβιβασμός σίγουρα ήταν ένα πισωγύρισμα, αλλά στην ουσία των πραγμάτων αυτό το μότο δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Το τμήμα οργανώθηκε καλύτερα, η συμμετοχή στην οικονομική ενίσχυση αυξήθηκε, ο επαγγελματισμός πήγε ένα βήμα παραπέρα. Ο τρόπος σκέψης στην στελέχωση του ρόστερ δεν άλλαξε, ο σεβασμός στους αθλητές που κράτησαν όρθιο το τμήμα στα δύσκολα είναι προφανής, ενώ όσοι έρχονται δείχνουν να είναι από την ίδια πάστα. 

" Και η λέξη υποβιβασμός έχει έρθει η ώρα να σταματήσει να συνοδεύει το όνομα Πανιώνιος...." έλεγε σε κάποιο σημείο η ανακοίνωση. Ήταν μέσα στα άλλα μια υπόσχεση για αυτά που θα επακολουθούσαν. Στο δύσκολο πρωτάθλημα της Α2 η ομάδα ρίχτηκε στη μάχη όχι σαν το απόλυτο φαβορί. Ομάδες με οικονομική επιφάνεια, αλλά και τις απαραίτητες πλάτες στην ομοσπονδία, ακούγονταν στην πιάτσα σαν φαβορί.

Η μια νίκη έφερνε την άλλη, όλες με το απόλυτο στα σετ! Δέκα αγώνες, τριάντα κερδισμένα σετ, κανένα χαμένο! Αν όλα ήταν φυσιολογικά σε λίγες μέρες θα υποδεχόμασταν τον Ιωνικό στο παιχνίδι που σε μεγάλο βαθμό θα έκρινε την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια της σεζόν, πριν τα play-off. Αυτό το παιχνίδι δε θα διεξαχθεί ποτέ, καθώς ο Ιωνικός μέσα στις γιορτές διαλύθηκε. Δεν ξέρω λεπτομέρειες, δε χρειάζεται. Τέτοιες ομάδες, όπως χτίζονται, έτσι διαλύονται. Αεριτζίδικα. 3-0 άνευ αγώνα λοιπόν και τέλος πρώτο γύρου με το απόλυτο.

Σημαίνει αυτό ότι η άνοδος είναι τελειωμένη υπόθεση; Όχι. Ακολουθούν play-off και εκεί αρχίζουμε από την αρχή. Βέβαια η ομάδα δείχνει πολύ καλή για να χτυπηθεί από οποιονδήποτε αντίπαλο, αλλά μην ξεχνάμε ότι το χρήμα μπορεί να μιλήσει. Το είδαμε στα play-out της περσινής σεζόν, τόσο στους άνδρες, όσο και στις γυναίκες, όπου ήμασταν εμείς αυτοί που ρίξαμε χρήμα για να σωθεί η ομάδα και το έκανε εμφατικά.

Το θέμα είναι ότι αυτό το τμήμα, το τμήμα που το τρέχουν παιδιά της κερκίδας, το τμήμα που χρηματοδοτείται από οπαδούς, δεν έχει επιστροφή στα παλιά. Οι μέρες της ανυποληψίας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Όπως για όλο τον Πανιώνιο. Οι ακαδημίες λειτουργούν στο φουλ και σε λίγα χρόνια ανεξάρτητα από το που θα βρίσκεται η ομάδα, θα έχει συνεχώς δικούς της αθλητές να τη στελεχώνουν. Στην Α1; Μακάρι. Στην Α2; Δεν τρέχει τίποτα. 

Σκοπός του Συλλόγου στα ερασιτεχνικά του τμήματα είναι η εύρυθμη λειτουργία, η εκπροσώπηση όσο το δυνατόν καλύτερα του σήματος και της φανέλας, η εκπαίδευση και διαπαιδαγώγιση όσο το δυνατόν περισσότερων παιδιών γίνεται. Αυτοί είναι στόχοι. Όχι ο πρωταθλητισμός με κάθε κόστος.

Φυσικά θα θέλαμε και τα δύο τμήματα βόλεϊ στην Α1, όπως είναι τα πόλο. Φυσικά είναι διαφήμιση για το Σύλλογο μας. Φυσικά το ενδιαφέρον των οπαδών μας θα αυξανόταν. Αλλά δεν είναι το παν.

Η δουλειά που γίνεται έχει κάνει ντόρο στον κόσμο του βόλεϊ. Ένας άνθρωπος του Συλλόγου είχε χρησιμοποιήσει σε παλιότερη συνομιλία μας τον όρο case study. Όσοι αγαπούν τον αθλητισμό, το βόλεϊ προσπαθούν να μάθουν, να διδαχθούν από αυτό που γίνεται στον Πανιώνιο. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι που ενοχλούνται, ειδικά όταν τα πράγματα πάνε καλά.

Εκτός, αλλά κυρίως εντός Πανιωνίου, υπάρχουν πολλοί που κάθε αποτυχία τους δίνει χαρά. Ξέρουν πολύ καλά ότι αν το μοντέλο οργάνωσης και διοίκησης του Συλλόγου πετύχει, τότε αυτοί ξεφτιλίζονται για πάντα. Όχι ότι τους έχει κανένας σε υπόληψη. Απλά μέσα στο χαμό βρίσκουν ευήκωα ώτα. Το βόλεϊ είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης, κυρίως γιατί οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από αυτό το... case study, είναι οι ίδιοι που έδωσαν ξανά όραμα σε όλο το Σύλλογο γενικότερα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Κλείνοντας, άλλη μια φορά θα κουράσω με τα τετριμμένα αλλά πρέπει. Ένα τμήμα του Συλλόγου αήττητο και τρένο είναι κρίμα να έχει λιγότερο κόσμο στα εντός έδρας ακόμα και από κάποιους αντιπάλους του. Είναι κρίμα όχι μόνο για την προσπάθεια που καταβάλλουν τα παιδιά, είναι κρίμα γιατί στα δικά μου μάτια χαλάει και την εικόνα του Συλλόγου. Λέμε όλοι για επενδυτές. Θέλουμε απεγνωσμένα ανθρώπους σαν τον Ηλιάδη, τον Μικρόπουλο, τον Μπουζάλα. Ωραία. Πως θα πείσεις κάποιον να ασχοληθεί; Δείχνοντας του την εικόνα που είχε το κολυμβητήριο στις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις ή δείχνοντας του ένα άδειο "Α.Βαρίκας"; Όλα παίζουν το ρόλο τους. Μην υποτιμάτε την εικόνα. 

Οι διοικούντες έχουν κάνει προσπάθεια και με το παραπάνω για να αλλάξει η εικόνα του Πανιωνίου στην πιάτσα. Ο Πανιώνιος που "χρωστάει σε όλο τον κόσμο", έγινε ο Πανιώνιος που "πλήρωσε τους παίχτες κι ας μην έγινε το πρωτάθλημα λόγω covid". Ο Πανιώνιος μπάχαλο, έγινε μια καλοκουρδισμένη μηχανή που λειτουργεί σε επαγγελματικά πρότυπα. Την επιτυχία του συνολικού εγχειρήματος πρέπει να την υπογράψουμε εμείς. Σε όλα τα επίπεδα. Με συμμετοχή και στήριξη.