Η αλήθεια μου

Γράφει ο Γιάννης Στεφανάτος, αθλητής του τμήματος Χάντμπολ του Πανιωνίου.

Γνώρισα τον Πανιώνιο σε μικρή ηλικία, οταν ακόμα ήμουν στο δημοτικό. Είχα πάει στις ακαδημίες του ποδοσφαίρου γιατί έπαιζα στο σχολείο τερματοφύλακας και θεωρούσα οτι ήμουν καλός....Βλέπετε όμως τα κανονικά τέρματα, έστω και αυτά που είναι για τα παιδάκια, είναι συγκριτικά μεγαλύτερα απο τις 2 τσάντες που βάζαμε για τερμα στο προάυλειο. Οκτώ γκολ αργότερα θυμάμαι να νιώθω πως δεν θέλω να ξαναπαίξω ποδόσφαιρο ποτέ. Όντως πέρα απο λίγο τέρμα στο σχολείο δεν ξανα έπαιξα και πολύ ποδόσφαιρο, ευτυχώς!

Στην 2α γυμνασίου κάποιοι φίλοι και συμμαθητές μου μιλούν για το Χάντμπολ που παίζαν ακριβώς δίπλα απο το γκρεμιζμένο πλέον γήπεδο του μπάσκετ, δεν ήξερα για αυτό το άθλημα τίποτα, έλα να παίξεις μου λένε, θα σου αρέσει. Έτσι και πήγα και ξεκίνησε ένα όμορφο και γεμάτο διακυμάνσεις ταξίδι.

Αμέσως ένιωσα οτι βρήκα που ανοίκω και έζησα έντονες στιγμές που με συντροφεύουν μέχρι και σήμερα, αγάπησα τον Πανιώνιο πάρα πολύ γιατί ήταν ένα μέσο εκτόνωσης που με βοήθησε να αντιμετωπίσω πολλά και παρόλο που η οικογένεια μου ήταν όλη πράσινη, εγώ κρυφά έλεγα πως είμαι Πανιώνιος. Όχι πια, περήφανα λέω πως είμαι Πανιώνιος!

Μεγάλωσα και δυστυχώς σταμάτησα τον αθλητισμό, αυτό όμως δεν με σταμάτησε να μαθαίνω τα νέα της ομάδας, νέα που δεν με έκαναν πλέον περήφανο. Μέσα σε μια μέρα το τμήμα του Χάντμπολ που στεγαζόταν στο Βαρίκας, έμεινε άστεγο. Ο θυμός η θλίψη και η απογοήτευση ήταν τα συναισθήματα που νοιώθω ακόμα και τώρα για αυτό το γεγονός. Το τμήμα όμως έδειξε πως ξέρει να παλεύει και να δίνει τα πάντα και προσπάθησε να κρατηθεί ανοικτό. Να ναι καλά ο Coach ο Αντώνης Κατσαράς που με μεράκι έχει δώσει ότι έχει και μπορεί και τονευχαριστώ απο καρδιάς. 

Τον ευχαριστώ γιατί φέτος μετά απο πολλάχρόνια με εμπιστεύτηκε και μου άνοιξε την πόρτα για να επιστρέψω, μου δίδαξε πως είναι να έχεις αξίες, θέληση, δύναμη, στοχοπροσήλωση και ένιωσα πως πάλι ανοίκω κάπου.

Η πραγματικότητα βέβαια ήταν πολύ σκληρή, το τμήμα παρέμενε άστεγο και τα "όπλα" που είχαμε για να παλέψουμε την παραμονή μας στην Α2 ήταν ελάχιστα. (Δεν κατηγορώ και δεν τα γράφω αυτά για να ρίξω ευθύνες σε κανέναν, θέλω απλώς να μοιραστώ μαζί σας αυτά που έζησα)

Ο υποβιβασμός ήρθε, ήρθε όμως με 2 νίκες στα τελευταία μας 2 παιχνίδια. Για εμένα και θέλω να πιστεύω και για την υπόλοιπη ομάδα αυτές οι 2 μοναδικές νίκες της σεζόν ήρθαν για να μας αποζημιώσουν για τον άθλο που κάναμε, ιδρώναμε την φανέλα για την αγάπη μας προς εκείνη και το άθλημα που παιζαμε απο παιδιά, χωρίς έδρα, να παίζουμε όπου να ναι, με άδεια γήπεδα χωρίς κόσμο, με προπονητικό μια αίθουσα σε μέγεθος μισού γηπέδου. Τίποτα όμως απο όλα αυτά δεν μας εμπόδισε να τελειώσουμε την χρονιά με ψηλά το κεφάλι, όπως αξίζει σε αυτη την ιστορική ομάδα! Και αισθάνομαι περήφανος που ήμασταν εκεί μέχρι το τέλος.

Στο παρόν τώρα η κατάσταση παραμένει ίδια, γνωρίζουμε οτι υπάρχει πρόθεση για στέγαση του τμήματος αλλά δυστυχώς δεν θα είμαστε σε θέση να αγωνιστούμε την επόμενη σεζόν. Το τμήμα θα αναστείλει τη λειτουργία του και ευχόμαι από την μεθεπόμενη να υπάρχει χώρος για να επιστρέψουμε, έχουμε πολλά να δώσουμε και βλέπω και απο τα νεα παιδιά που είναι πλεόν στη Διοίκηση ότι έχουν μεράκι και θέληση να φέρουν την αλλαγή που χρειάζεται αυτός ο σύλλογος. Τους ευχαριστώ για όσα έχουν κάνει και για όσα θέλουν να κάνουν και εύχομαι να τα καταφέρουν.

Η πόρτα για μένα δεν κλείνει, ήδη ονειρεύομαι την επιστροφή μου στα κυανέρυθρα πριν καλά καλά τα βγάλω. Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας, ειλικρινά λυπάμαι αν στεναχωρώ κάποιους, αυτή ήταν η αλήθεια μου. Ραντεβού στο γήπεδο με κόσμο την επόμενη φορά.