Ο αριστοκράτης και αλήτης Πανιώνιος

 

(Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Είναι η περιόδος που το φαινόμενο Γιώργος Κοσκωτάς σαρώνει τα πάντα, η Ελλάδα βουίζει για το τι πραγματικά συμβαίνει, αλλά το σκάνδαλο δεν έχει ξεσπάσει ακόμα. Στον Πανιώνιο διοίκηση είναι ο ελεγχόμενος και χρηματοδοτούμενος από τον Κοσκωτά, Μοβσεσιάν, ο οποίος αποτελεί μια ακόμα μαύρη σελίδα στη διοικητική ιστορία της ΠΑΕ Πανιώνιος. Όσα γράφονται όμως στο κείμενο δεν αφορούν μόνο εκείνη την περιόδο. Το κείμενο είναι προφητικό, διαχρονικό, μα κυρίως γεμάτο πραγματικά φιλοσοφικές έννοιες για το τι είναι ο Πανιώνιος για εμάς. Ευχαριστώ τον Πάνο Τσελέντη που μου έστειλε το άρθρο όπως το βλέπετε στη φωτογραφία του κειμένου και καλό θα ήταν να το κάνετε κι εσείς ότι το έκανε και αυτός: κάδρο στο σπίτι σας. Ευχαριστώ τον Ανδρέα Σωτηρακόπουλο που μου επέτρεψε να το μεταφέρω σε ηλεκτρονική μορφή και το ανεβάσω στο blog, ώστε να μείνει εσαεί, κειμήλιο για κάθε νέο παιδί που επιλέγει το δύσκολο αλλά όμορφο δρόμο του να είσαι Πανιώνιος.)

"Το ποδόσφαιρο είναι ο υπαινικτικός καθρέφτης του πολιτισμού. Και επειδή ο "πολιτισμός", ο δυτικός, είναι σαθρός, θλιβερή απομίμηση των επιμειξιών της ιστορίας, χωρίς πρωτογενείς αξίες, φυσικό είναι και το ποδόσφαιρο να βασίζεται στη νεόπλουτη σε ποσόν ανάπτυξη, όπως ακριβώς και οι κοινωνίες στο σύνολο τους (και ειδικά η ελληνική).

Το ποδόσφαιρο επιπροσθέτως διαθέτει μιαν ιδιόμορφη δύναμη: Εγκλωβίζει το ένστικτο και το πάθος χιλιάδων ανθρώπων, κατά κανόνα στερημένων. Είναι οι λεγόμενες σιωπηλές πλειοψηφίες, που φωνασκούν ομαδικά, καλυμμένοι πίσω από ασφαλείς όγκους. Φωνασκούν, κυρίως, όταν νικάνε άλλοι για πάρτη τους, γιατί αυτοί νιώθουν μίζεροι και ανοργασμικοί.

Όλα αυτά συνιστούν μια πολύ καλή ευκαιρία για τους πράσινους καμπόυδες του 2000 και για χοντρούς γλοιώδεις νεόπλουτους τεχνοκράτες. Αυτοί οι κύριοι με τα εκατομμύρια και τα πακέτα, εύκολα εκτονώνουν τα κόμπλεξ και την ΤΥΦΛΗ επιθετικότητα των μαζών.

Εγώ, αγαπάω τον Πανιώνιο. Τον αγαπάω γιατί είναι η παιδική μου ηλικία, γιατί είναι κόκκινο αίμα και μπλέ (φως και νερό), γιατί είναι καλόγουστος και μικρός και γιατί είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι. Όταν ο Πανιώνιος χάνει, τότε τον αγαπάω πιο πολύ, γιατί ξέρω ότι δεν είναι ευνοούμενος. Ο Πανιώνιος μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω και να αξιολογήσει το στοιχείο του απρόβλεπτου. (Παράδειγμα: Στη χρονιά του πρώτου μπαράζ, ο Πανιώνιος στέρησε το πρωτάθλημα από τον ΠΑΟ νικώντας τον 3-1 μέσα στη Λεωφόρο). Δεν ανέχομαι, λοιπόν, να ξεστομίζεται ότι τον οπαδό του Πανιώνιου "δεν τον ενδιαφέρει αν πίσω από το δικό του πρόεδρο κρύβονται ο Κοσκωτάς κι ο Βαρδινογιάννης" (Γνωμοδοτήσεις 4/6/88).

Λοιπόν, τον πληροφορώ ότι εγώ είμαι οπαδός του Πανιώνιου και δεν γουστάρω ούτε τον Κοσκωτά, ούτε τον Βαρδινογιάννη, ούτε το Μοβσεσιάν, ούτε το Group 4 που 'φερε στο γήπεδο για να μην μπαίνουν τσάμπα τα πιτσιρίκια, ούτε που έκλεισε τα υβριστικά, (για όσους δεν ξέρουν, τα υβριστικά είναι η Θύρα 4 με τους πιο όρθιους, πιο ωραίους και πιο ακίνδυνα ψυχοπαθείς φιλάθλους). Δεν γουστάρω επίσης που γίνανε τσάτσοι (μάλλον). Και λέω γίνανε, γιατί επιμένω, ότι ο κόσμος του Πανιώνιου είναι παθιάρης, άρα μη-τσάτσος.

Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι πανέξυπνο και δύσκολο, για όσους το ψιλοκατέχουν και δεν είναι buisness (αμιγώς), ό,τι και να κάνουν.

Ο Πανιώνιος είναι πρόσφυγας, είναι αριστοκράτης-αλήτης και έτσι θα μείνει. Ήταν, είναι και θα είναι η κουλτούρα της ομιλούσας μειοψηφίας. Αυτό και ευχαριστώ.

                                                                                                                  Αντρέας Σωτηρακόπουλος 

                                                                                                                  Καβαλόττι 2 Αθήνα 

Υ.Γ.1 Το φαινόμενο Κοσκωτά είναι μια εξήγηση, γιατί στο εξωτερικό μας ονομάζουν Γραικία (Greece, Grece, Grecia κλπ), ενώ εμείς βαυκαλιζόμαστε να αυτοαποκαλούμεθα, Ελλάς.

Υ.Γ.2 Παρακαλώ να δημοσιευτεί στη σελίδα Αθλ. Παρασκήνιο. Ειδάλλως να μη δημοσιευτεί καθόλου.

Υ.Γ.3 "Κανένας σαν και μας, δε νίκησε για μας".