Ορφέας

 

Από τη στιγμή που ήρθαν οι υποβιβασμοί των τμημάτων ποδοσφαίρου και μπάσκετ, από τη στιγμή δηλαδή που βρέθηκαν ταυτόχρονα τα τμήματα αυτά στα τάρταρα, έχω μόνιμα μια έλλειψη ακριβής αίσθησης του χρόνου, σε ότι αφορά τον Πανιώνιο πάντα, εντάξει στην καθημερινότητα είμαι κομπλέ. 

Σαν τζετ λαγκ, σαν να εφαρμόζεται κάθε χρόνο ένα νέο γρηγοριανό ημερολόγιο, δεν ξέρω πως αλλιώς να σας το περιγράψω. Ο ένας μήνας μου φαίνεται για τρεις, το ένα έτος για μια πενταετία. Δηλαδή ήδη έχουμε παίξει Γ' Εθνική 10 χρόνια και συνεχίζουμε. Αν με ρωτούσες πόσα χρόνια ασχολείται με τα κοινά του Πανιωνίου ο Ορφέας, θα σου έλεγα τουλάχιστον δέκα. 

Εντάξει, υπερβολές. Αλλά τρία θα σου έλεγα σίγουρα. Το κοίταξα λοιπόν χθες και συνειδητοποίησα ότι ο Ορφέας, σαν επίσημη οντότητα, όχι σαν πρόσωπα προφανώς, βρίσκεται στην κυανέρυθρη επικαιρότητα, εδώ και μόλις ένα χρόνο. Ήταν Απρίλιος του '21 όταν ξεκίνησε η ομάδα τις παρεμβάσεις τις και φυσικά τη διεκδίκηση και εν τέλει την εκλογή μελών της στο ΔΣ του Συλλόγου.

Τι έχει γίνει μέσα σε αυτόν τον χρόνο; Μετριοπαθώς μιλώντας, απίστευτα πράγματα. Μεγάλα επιτεύγματα, μεγάλες οικονομικές ανάσες, τεράστια πρόοδος στον τρόπο λειτουργίας του Συλλόγου. Αλλά θα το πιάσω λίγο ανάποδα το νήμα για να τα δούμε αναλυτικά. Θα ξεκινήσω από κριτικές που έχουν ακουστεί κατά καιρούς προς την ομάδα, κυρίως το πρώτο διάστημα, καθώς στη συνέχεια το έργο μίλησε και πολλοί, είτε καλοπροαίρετοι Πανιώνιοι, είτε κακοπροαίρετοι αρουραίοι, πήραν τις απαντήσεις τους.

Και τι δεν ακούστηκε... Ότι είναι άπειροι και άσχετοι με διοίκηση. Οι έμπειροι και σχετικοί εν τω μεταξύ άφησαν έναν Πανιώνιο ερείπιο. Οι άπειροι και άσχετοι τακτοποίησαν όσες οφειλές μπορούσαν, ρύθμισαν άλλες τόσες, έβαλαν μια σειρά στο οικονομικό χάος που βρήκαν. Και το κυριότερο: έφτιαξαν ξανά το όνομα του Πανιωνίου στην πιάτσα. Και στην αθλητικά πιάτσα, και στην αγορά των προμηθευτών, και σε αυτή της τοπικής κοινωνίας, των χορηγών και πάει λέγοντας. Δρόμος υπάρχει μακρύς ακόμα αλλά οι βάσεις έχουν μπει.

Ακούστηκε ότι ποιος επενδυτής θα έρθει στον Πανιώνιο αφού οι διοικούντες του είναι αρνητικοί προς αυτούς και θέλουν τον Πανιώνιο στα ερασιτεχνικά. Έχω κουράσει όλη τη χρονιά να εξηγώ πόσο μεγάλη μαλακία είναι αυτή, δεν θα το ξανακάνω, άλλωστε δε χρειάζεται γιατί η πραγματικότητα διαψεύδει τους παπαρολόγους. 

Στο μπάσκετ ήδη έχει βρεθεί επενδυτής (στην περίπτωση αυτή πρέπει να δοθούν τα εύσημα και σε Πανιώνιους που δεν είναι στον Ορφέα για τις κινήσεις τους που έκαναν εφικτή αυτή την ιστορία), στο βόλεϊ υπάρχει μαζική χορηγική βοήθεια, ενώ προστέθηκε ένας ακόμα μεγάλος χορηγός φέτος, στο πόλο ο Μπουζάλας μάλλον πρώτη φορά βρίσκει ανθρώπους να συνεννοηθεί όσα χρόνια είναι στον Πανιώνιο, ενώ τέλος στο ποδόσφαιρο η ομάδα συνεχίζει να έλκει επενδυτές και ενδιαφερόμενους, οι οποίοι κρίνονται και φιλτράρονται φυσικά από τη διοίκηση, αλλά δυστυχώς για εμάς, ο βραχνάς του χρέους δεν αφήνει κανέναν για την ώρα να κάνει το βήμα. Όπως και να έχει ο Σύλλογος, από τη στιγμή που ασχολήθηκαν μαζί του οι άνθρωποι του Ορφέα, όχι μόνο δεν απωθεί ανθρώπους που θέλουν να βάλουν λεφτά, αλλά μάλλον το αντίθετο: είναι πιο θελκτικός από ποτέ.

Στο ίδιο πλαίσιο πρέπει να μπει και η πρόσφατη ανακοίνωση για το members. Ένα θέμα που χρειάστηκε να γίνουν... παρεμβάσεις για να μην πάμε σε άλλα μονοπάτια, λύνεται και γίνεται από πρόβλημα, πηγή εσόδων για το Σύλλογο. 

Πάμε στα άλλα, τα λιγότερα "εμπορικά", αλλά τα πιο ουσιώδη για την ύπαρξη του Συλλόγου. Εγκαταστάσεις. Μάχη. Μάχη για αναδιοργάνωση, βελτίωση, ανάπτυξη ποσοτική και ποιοτική. Κάθε εκατοστό των διαθέσιμων χώρων να είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση για να φιλοξενήσει αθλητές και αθλήτριες. Και παιδιά. Πολλά παιδιά! Χιλιάδες παιδιά κάποια μέρα... Ιδρώτας, κόπος, αγώνας για να γίνουν όλα αυτά πράξη. Προβλήματα, ζημιές, καταστροφές, γραφειοκρατίες. Αλλά χάρη στις προσπάθειες αυτών των ανθρώπων, έστω και σιγά σιγά, πάμε μπροστά.

Πάμε στα ξεχασμένα, που ο Ορφέας έφερε ξανά στην επιφάνεια, από τα βάθη της ιστορίας. Πρώτα απ' όλα τους Πανιώνιους αγώνες που προκάλεσαν σε όλους μας μοναδικά συναισθήματα.

Την επαναφορά της άμεσης, μητρικής για την ακρίβεια, σχέση Πανιώνιου-Πολιτισμού. Ο Πανιώνιος προερχόμενος τόσο από το Γυμνάσιο όσο και από τον Ορφέα τον παλιό τον ορθόδοξο, έχει μοιρασμένο το DNA του στον αθλητισμό και τον πολιτισμό. Η σχέση με τον αθλητισμό δεν κόπηκε ποτέ. Με τον πολιτισμό όμως; Χάθηκε, εξαϋλώθηκε στο πέρασμα του χρόνου. 

Ήρθαν αυτά τα παιδιά, δεκαετίες μετά να διοργανώσουν κάτω από την αιγίδα του Συλλόγου θεατρική παράσταση, συναυλία, λογοτεχνικό διαγωνισμό. Εκδηλώσεις που συνδέσουν ακόμα περισσότερο τον Πανιώνιο μας με την τοπική κοινωνία, τα σχολεία της, τους ανθρώπους της, ακόμα και την περίεργη διαχρονικά σχέση με το Δήμο Νέας Σμύρνης βελτιώνει.

Είναι και άλλα πολλά, μικρά, καθημερινά, κόποι και εργατοώρες, εθελοντών και εργαζόμενων στο Σύλλογο, γιατί δεν πρέπει να τους ξεχνάμε και αυτούς, καινούριους και παλιούς, τα έχουν δει όλα οι άνθρωποι, μπήκε και η δική τους ζωή σε μια πιο υγιή κατάσταση.

Όταν ξεκινούσε η προσπάθεια, παραδόξως ήμουν αισιόδοξος. Πολύ αισιόδοξος. Είχα και έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που την ξεκίνησαν, είχα και έχω εμπιστοσύνη στην οπαδική μήτρα που γέννησε αυτούς τους ανθρώπους, το Panthers Club, το σχολείο μας, την καψούρα μας. 

Είχα και έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που την ακολούθησαν, είχα και έχω εμπιστοσύνη σε αυτούς τους Πανιώνιους, τους μάγκες, τους ωραίους, που μόνο από την τρέλα τους και το πάθος τους για το Σύλλογο μας, ήταν, είναι και θα είναι εκεί να πουν τη γνώμη τους, να συμβουλέψουν, να κριτικάρουν τα παιδιά αυτά, αλλά κυρίως να τα στηρίξουν σε αυτή τους την προσπάθεια.

Τώρα, μετά το τέλος της πρώτης δύσκολης χρονιάς, η αισιοδοξία μου τείνει να γίνει βεβαιότητα. Βεβαιότητα ότι όταν και όποτε αυτοί οι άνθρωποι αποφασίσουν να δώσουν τη σκυτάλη στους επόμενους, μακάρι να αργήσει πολύ αυτή η στιγμή, ο Πανιώνιος θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε ως τώρα. Κάτι πιο όμορφο, πιο εντυπωσιακό. 

Πιο δοξασμένο. Όπως του αρμόζει.