Άλκης

Ρώσικη ρουλέτα

Σήμερα με λένε όπως με έλεγαν και χθες και προχθές και εδώ και αρκετά χρόνια. Επίσης σήμερα είμαι Πανιώνιος, όπως ήμουν και χθες και προχθές και αρκετά χρόνια. Δε με λένε Άλκη και δεν είμαι Άρης. Και ξέρετε ποια άλλη διαφορά έχω με τον Άλκη που ήταν Άρης; Ότι ο Άλκης "ήταν" και εγώ "είμαι" ακόμα. 

Ζω, αναπνέω, περπατάω, μιλάω, νιώθω. Ενώ ο Άλκης όχι.

Ο Άλκης είναι νεκρός χωρίς αιτία. Όχι γιατί ήταν Άρης. Ο Άλκης είναι νεκρός γιατί ολόκληρη η κοινωνία μας έχει φτάσει στο σημείο να μπορεί να συγκριθεί με τη ρώσικη ρουλέτα: κάθε μέρα που ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και βγαίνεις έξω, είναι υπαρκτή κάπου κάπως μια πιθανότητα να μη γυρίσεις πίσω. Για την ακρίβεια ακόμα κι αν μείνεις μες το σπίτι, υπάρχει μια πιθανότητα να μη βγάλεις τη μέρα. Ειδικά αν είσαι γυναίκα τώρα τελευταία.

Σκοτεινά βλέμματα 

Είναι εύκολο και απλουστευτικό να βγάλεις τι συμπέρασμα ότι "τον σκότωσε γιατί ήταν Άρης". Αλλά δεν είναι έτσι. Τον σκότωσε γιατί έγινε δολοφόνος. Ο άνθρωπος που το έκανε πιθανώς να είναι στην ηλικία του Άλκη, πιθανώς να είναι μεγαλύτερος, δεν έχει και πολύ σημασία. Σημασία έχει ότι αυτός ο άνθρωπος κάποια στιγμή ήταν άνθρωπος. Και σιγά σιγά μετατράπηκε σε δολοφόνο. Δεν τον έκανε δολοφόνο ούτε το σήμα του Άρη, ούτε το μίσος του για τους Άλκηδες. 

Τι τον έκανε δολοφόνο θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μαθαίναμε αν γινόταν μια αναλυτική ψυχολογική-ψυχιατρική και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο ανάλυση του χαρακτήρα του όταν συλληφθεί. Στο δικό μου μυαλό ο συγκεκριμένος τύπος είναι ακόμα ένα σκοτεινό βλέμμα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω, έτσι τα λέω αυτά τα άτομα: σκοτεινά βλέμματα. Είναι τα παιδιά που κάπου, κάπως, κάποτε, για αιτίες και αφορμές που δεν μαθαίνουμε ποτέ, άδειασαν ψυχικά. Έμεινε στη γη το κουφάρι τους να περιπλανιέται, χωρίς κάτι να το κρατάει. Χωρίς να έχουν στη σκέψη τους κάτι που να τους οδηγεί στο να κάνουν το καλό. Κάποια στιγμή περνούν και το τελευταίο όριο, την τελευταία λεπτή γραμμή και φτάνουν να κάνουν κάτι τόσο άσχημο, τόσο αποτρόπαιο.

Ίσως όλοι έχουμε περάσει ή θα περάσουμε κάποια στιγμή από τη φάση "σκοτεινό βλέμμα", μόνο που για τη συντριπτική πλειοψηφία θα είναι απλά κάποια δευτερόλεπτα, κάποια λεπτά, μια μέρα, ένας μήνας. Για άλλους, πολλούς τώρα τελευταία, είναι μόνιμη κατάσταση.

Κακιά στιγμή

Λένε πολλοί ότι ήταν η κακιά στιγμή. Το λάθος άτομο στη λάθος μεριά και άλλα τέτοια. Όχι. Δεν ήταν καμία κακιά στιγμή. Ο δολοφόνος θα σκότωνε, αν όχι τον Άλκη κάποιον άλλον. Αν όχι χθες, αύριο, μεθαύριο. Ίσως σκότωνε τη σύντροφο του επειδή θα του έλεγε ότι γύρισε αργά, ή επειδή θα την έβλεπε να κάνει like κάπου που θα γούσταρε αυτός. Ίσως σκότωνε τη μάνα του, τον πατέρα του, αν του αρνούνταν κάποια λεφτά, γιατί δεν θα είχαν άλλα. Ίσως σκότωνε ένα συνάδελφο στη δουλειά, γιατί θα ένιωθε ότι τον υποτιμά. Ίσως σκότωνε έναν συνοπαδό του σε ένα σύνδεσμο ή στο γήπεδο, γιατί του την είπε. Ίσως, ίσως, ίσως. Ναι πιθανώς να υπάρχουν κακές στιγμές, μόνο που ακόμα κι αν αυτές περάσουν αναίμακτα, θα δημιουργηθούν κι άλλες. Μέχρι να γίνει το κακό.

Εργοστάσιο

Υποτίθεται ότι όσο περνούν τα χρόνια η κοινωνία εξελίσσεται, η τεχνολογία μεγαλουργεί και όλα αυτά οδηγούν σε ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Στην πράξη δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ζωή γίνεται όλο και πιο πιεστική, οι (ψεύτικες) ανάγκες όλο και πιο απαιτητικές, πιο εκβιαστικές, ενώ η εκμετάλλευση και η καταπίεση, μπορεί να έχουν πάρει άλλες μορφές σε σχέση με πριν κάποιους αιώνες αλλά συνεχίζουν να διαλύουν την ψυχική σύνθεση των ανθρώπων. Ζούμε άγριες εποχές, εποχές απρόβλεπτες. Η εξουσία έχει γίνει αμείλικτη, εντάξει πάντα ήταν, αλλά πλέον σε όλους τους τομείς, οικονομία κυρίως αλλά όχι μόνο, μας έχει βάλει κάτω και μας ποδοπατά, άσχημα, άγαρμπα, με λύσσα. Κι έτσι τροφοδοτεί κάθε μέρα με πρώτη ύλη το εργοστάσιο που παράγει δολοφόνους, σαν αυτόν του Άλκη. Όπως παράγει και ανθρώπους που λυγάνε και πηδάνε από την ταράτσα, ή ανθρώπους που χάνουν κάθε θέληση για πραγματική ζωή και περιφέρονται άδειοι ψυχικά, εξαρτημένοι από κάτι που νομίζουν ότι τους κάνει να περνούν καλά. Αλκοόλ, ουσίες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χάπια, συνδυασμός αυτών, ή όλα αυτά μαζί.

Ρίζα

Εκεί λοιπόν είναι η ρίζα του προβλήματος για μένα. Απλά αυτή η ρίζα είναι τόσο βαθιά χωμένη, που θέλει πολύ κόπο, είτε σε προσωπικό επίπεδο, είτε σε κοινωνικό, για να ξεκινήσεις να σκάψεις, να τη βρεις, να την ξεράνεις και να απαλλαγείς από το πρόβλημα. Θέλει τεράστια δύναμη για να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που σου κάνει κακό, είναι ο τρόπος ζωής που σου έχουν επιβάλει. Το διαρκές πάτημα στο λαιμό που όσο κι αν η ψυχή σου φωνάζει "δεν μπορώ να αναπνεύσω", εσύ κλείνεις τα αυτιά σου και δεν την ακούς, γιατί ξέρεις ότι αν την ακούσεις και προσπαθήσεις να ξεφύγεις από αυτή την κατάσταση, θα ανατραπούν πολλά στη ζωή σου. Θα πρέπει να πας κόντρα σε κατεστημένες απόψεις, σε κοινωνικές νόρμες, σε όλα όσα ξέρεις μέχρι σήμερα. Για να μπορέσεις σε έναν μικρό ή μεγάλο ή απόλυτο βαθμό να απελευθερωθείς και να μη μπεις κι εσύ στη γραμμή παραγωγής που μπήκε κι ο δολοφόνος του Άλκη, πριν γίνει αυτός που έγινε.

Οπαδός

Είμαι οπαδός και φυσικά θα συνεχίσω να είμαι. Οπαδός σημαίνει ανιδιοτέλεια και μπέσα. Ούτε μαχαίρια, ούτε άλλες τέτοιες μαλακίες. Δε νιώθω την ανάγκη να σταματήσω να είμαι επειδή έγινε αυτό που έγινε χθες, ούτε να απολογηθώ σε αυτούς που κουνάνε το δάχτυλο αναφερόμενοι σε οπαδούς, συνδέσμους και τα σχετικά. Δε δολοφονήθηκε κανείς για το ποδόσφαιρο, δε δολοφονήθηκε κανείς για τις ομάδες, ούτε συμπλοκή οπαδών έγινε ούτε τίποτα από αυτά. Έγινε μια στυγνή δολοφονία, παρόμοια με πολλές ακόμα, που δυστυχώς θα γίνουν ακόμα περισσότερες όσο περνάει ο καιρός.  Με το να δηλώνουμε, εμείς οι οπαδοί, ότι σήμερα είμαστε Άρης ή οτιδήποτε, είναι σαν να αναγνωρίζουμε ότι έχουμε κάποιου είδους ευθύνη για όλο αυτό ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ότι συμπάσχουμε; Ότι καταλαβαίνουμε; 

Δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, δεν μπορούμε να νιώσουμε κάτι. Τη ζωή του την έχασε μόνο ο μάγκας ο Άλκης. Τον πόνο τον νιώθει μόνο η μάνα του κι ο πατέρας του που θα τον δουν σήμερα στο φέρετρο.

Εμείς δεν είμαστε Άρης, ούτε Άλκης. Εμείς ήμαστε τυχεροί που ζούμε, και πρέπει να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας όσο ζούμε ώστε να φτιάξουμε μια κοινωνία που θα παράγει ανθρώπους και όχι δολοφόνους. Γιατί μες το σπίτι μας, ή στην παρέα μας, ή στο γήπεδο μας, μπορεί ο διπλανός μας να είναι ο επόμενος Άλκης ή ο επόμενος δολοφόνος του Άλκη. 

Ή ο διπλανός του διπλανού μας.

Υ.Γ. Τον κύριο Πάνο που ζει στο Κιάτο δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Τον θυμάμαι όμως πάρα πολλά χρόνια να συμμετέχει στα κοινά του Πανιωνίου, να λέει τη γνώμη του, να αρθρογραφεί επί παντός επιστητού, είτε ηλεκτρονικά, είτε έντυπα. Είδα ότι ζει αυτές τις μέρες ένα δράμα που όμοιο του δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κάτι να συγκριθεί με αυτό το χτύπημα της ζωής. Δεν έχω λέξεις να εκφράσω τη συμπαράσταση μου. Δύναμη κύριε Πάνο. Συλλυπητήρια.