Παραμιλάμε

Μεγάλη πιθανότητα να σας κοιτούν περίεργα οι γύρω σας κάποιες στιγμές σήμερα. Όχι δεν έχετε φορέσει κάποιο ρούχο ανάποδα, όχι δεν ομορφύνατε τόσο: απλά χωρίς να το καταλαβαίνετε σιγοτραγουδάτε όλη μέρα χαμογελαστοί, κουνώντας ρυθμικά το κεφάλι ή και ολόκληρο το σώμα το σύνθημα που μας πήρε τα μυαλά χθες:

"Έζησαααααα, 

  ταξίδια στην Ευρώπη και στα τοπικάαα,

  Σμύρνη μουυυυυυ, 

  παντού σ’ακολουθάμεεεε, 

  και δεν θ’αλλαξουμεεεε,

  παραμιλάμεεεε,

  παίρνει η 3 φωτιάαα

  και τ' αδέρφια στα ουράνια φωναζουνεεε, 

  Πανιολέεεε".

Η Θύρα 3 ανεβαίνει, μεγαλώνει, δυναμώνει. Στην κατάλληλη στιγμή παίρνει πολύ τα πάνω της και οδηγεί την ομάδα. Μακάρι να γεμίσει περισσότερο στο επόμενο εντός, μακάρι να γεμίζει περισσότερο ολόκληρο το γήπεδο όσο περνάει ο καιρός. Έπεσε το μάτι μου σε μια σχετική συζήτηση και θα συμφωνήσω κι εγώ με άλλους φίλους ότι το κράξιμο σε όσους δεν έρχονται γήπεδο δε βοηθάει. Δε λέει κάτι. Να τους κράξεις αν εμφανιστούν σε 1-2 χρόνια πάλι σε κάποια τελευταία αγωνιστική πριν την επάνοδο και να τους ακούσεις μετά από χρόνια να λένε "εγώ ρε τον Πανιώνιο δεν τον άφησα ούτε στη Γ ' Εθνική". Εκεί ναι θέλουν κράξιμο και φάπες. Τώρα δεν έχει νόημα. Όποιος δει τα βίντεο από τη χθεσινή μέρα και δε ζηλέψει παράφορα, ώστε να είναι εκεί στο επόμενο εντός, κάτι άλλο πρόβλημα έχει, που δε λύνεται με κράξιμο.

Όποιος τα δει και νιώσει, και θυμηθεί, θα καταλάβει. Θα μπει στο ρυθμό. Θα ανεβάσει παλμούς και θα είναι εκεί που πρέπει μέχρι το τέλος της χρονιάς.

Αγωνιστικά σε ένα από τα πιο εύκολα παιχνίδια της χρονιάς η ομάδα κέρδισε άνετα με ωραίο ποδόσφαιρο, δημιουργικό, απελευθερωμένο. Τα δύσκολα όμως τώρα αρχίζουν. Από τη μεθεπόμενη Κυριακή στον μακρινό Άγιο Νικόλαο και για σχεδόν 40 μέρες ο Πανιώνιος παίζει μόνο δύσκολα παιχνίδια. Παιχνίδια που θέλουν 100% συγκέντρωση, 100% ψυχή, 100% πάθος. Θεωρητικά κόντρα στον Άγιο Νικόλαο, θα δούμε για πρώτη φορά την ομάδα πλήρη μετά τις μεταγραφές του Ιανουαρίου. Ας ελπίσουμε να δούμε μια πειστική εκτός έδρας εμφάνιση και η δουλειά που φαίνεται ότι γίνεται από τον κόουτς Σταυρακόπουλο να συνεχιστεί.

Το ΣΚ δεν πήγε καλά κατά τ' άλλα. Οι ήττες του Σαββάτου, συνεχίστηκαν την Κυριακή με τον διασυρμό του τμήματος μπάσκετ στου Ζωγράφου. Το μπάσκετ φαίνεται να έχει πάθει αυτό που είναι η μεγαλύτερη φοβία πολλών για το ποδόσφαιρο: το κατάπιε η κατηγορία. Μοιάζει φυσιολογικό να παίζει η ομάδα εντός Αθήνας και να μην πάνε να τη δούνε ούτε δέκα άνθρωποι. Μοιάζει φυσιολογικό να τρώμε 30 πόντους στο κεφάλι από κάποιον ΕΦΑΟΖ και να μην τρέχει τίποτα. Μοιάζει φυσιολογικό παίχτες να επιλέγουν κάποια ΝΕΜ αντί για τον Πανιώνιο.

Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Με πονάει, μας πονάει όλους η κατάσταση. Και πιο πολύ τους ανθρώπους που είναι μια ζωή κοντά στον μπασκετικό Πανιώνιο, στις ακαδημίες του, στα παιδιά του. Υπάρχει μια άποψη να το πω, θεωρία μάλλον καλύτερα, που συζητιέται στον Πανιώνιο κόσμο, ότι στο μπάσκετ οι προοπτικές είναι πολύ καλύτερες απ' ότι στο ποδόσφαιρο. Το νέο κλειστό έρχεται, είναι πιο εύκολο να βρεθεί ένας άνθρωπος να βάλει λεφτά, είναι πιο βατός ο δρόμος για την Α1. Ως τώρα όμως θεωρία παραμένει.

Δεν έχω πολλά να πω σήμερα, προέχει η προετοιμασία ομάδας και κόσμου για το ταξίδι στην Κρήτη. Ετοιμαζόμαστε, συσπειρωνόμαστε κι άλλο, πάμε αγριεμένοι να πάρουμε τη νίκη. Την επόμενη το νου σας στους/στις συντρόφους σας, μη βγει αληθινός ο καζαμίας.

Υ.Γ. Η χθεσινή παράσταση της Θύρας 3 αφιερωμένη στα αλάνια που ζουν σε εξωτερικό και επαρχία. Είναι σίγουρο ότι το έζησαν έντονα, ταξίδεψαν νοητά και τραγούδησαν μαζί με τους υπόλοιπους. Και τα μηνύματα τους κάθε εβδομάδα, είναι η καλύτερη επιβράβευση για την προσπάθεια που κάνει αυτό το blog. Να 'ναι καλά όλοι τους.