Κυνηγώντας

 

Η απόλυτη καταστροφή δεν ήρθε, αλλά η κατάσταση γίνεται πολύ δύσκολη μετά τα χθεσινά. Ο Πανιώνιος δεν κατάφερε να κερδίσει, ίσως να μην το άξιζε κιόλας, ή αν το άξιζε αυτό αφορά μόνο ένα διάστημα στο δεύτερο ημίχρονο.

Οι παίχτες του Σταυρακόπουλου πλέον, πάλεψαν, αλλά με εξαίρεση ένα διάστημα μετά την ισοφάριση δεν έκαναν κάτι σπουδαίο στον αγωνιστικό χώρο ώστε να αξίζουν τη νίκη. Το χειρότερο για μένα: έχει αρχίσει να χάνεται η πίστη της ομάδας, τόσο στον εαυτό της, όσο και στην επίτευξη του στόχου. Η ενίσχυση μοιάζει μονόδρομος, αν και εκεί τον πρώτο λόγο έχει πάντα η οικονομική ισορροπία και όχι πρακτικές και "μαθηματικά" που μας έφεραν ως εδώ. Πάντως, χωρίς δυναμική ενίσχυση πριν το δεύτερο γύρο, φως δε βλέπω.

Είναι πολύ κρίμα η υγεία που με αργά και σταθερά βήματα γεμίζει το Σύλλογο, να μην περνάει και στη βιτρίνα, δηλαδή στις μάχες των ομάδων μας - κυρίως του ποδοσφαίρου- στου αγωνιστικούς χώρους. Είναι πολύ κρίμα που όλος αυτός ο καθημερινός αγώνας, δεν περνάει στο σύνολο του Πανιώνιου κόσμου. Ο Πανιώνιος ψυχορραγούσε και τώρα σιγά σιγά έχει αρχίσει να βρίσκει βηματισμό, να γίνεται πάλι δυνατός, αυτάρκης, ελκυστικός. 

Όμως όπως είχαμε πει από το καλοκαίρι η φετινή χρονιά έχει διμέτωπο αγώνα: από τη μία οικονομικό νοικοκύρεμα και επίλυση των αμέτρητων προβλημάτων ώστε τα τμήματα του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ να βρουν σύντομα χρηματοδότες, από την άλλη αγωνιστικές επιτυχίες ώστε ο κόσμος να παραμείνει ζεστός δίπλα στο Σύλλογο και να έρθει η όσο πιο γρήγορη επιστροφή στις πρώτες κατηγορίες και στα δύο αθλήματα.

Στο πρώτο σκέλος, παρά τις ατέλειωτες δυσκολίες γίνεται δουλειά. Στο δεύτερο ζοριζόμαστε. Μένουν τρεις αγώνες για το τέλος του πρώτου γύρου. Το απόλυτο θεωρείται εφικτός στόχος, υπάρχει και το Αγ. Νικόλαος - Ρουφ που μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις ζημιές, αλλά το θέμα είναι ότι η εικόνα μας δεν πείθει. Όσο κι αν δεν το χωνεύει εύκολα ο καθένας από εμάς, οι αντίπαλοι δείχνουν καλύτεροι.

Δε μπορώ να διακρίνω τον τρόπο με τον οποίο, ακόμα κι αν είμαστε ας πούμε ισόβαθμοι με τον Άγιο Νικόλαο, όταν έρθει η ώρα να τον αντιμετωπίσουμε, θα μπούμε μες το γήπεδο και θα τους πατήσουμε. Βέβαια αυτά αλλάζουν γρήγορα, ειδικά σε αυτές τις κατηγορίες. Ειδικά για τη δική μας ομάδα που είναι πολύ ευάλωτη ψυχολογικά.

Η επιστροφή στην 3 είχε ένα όμορφο καρδιοχτύπι, αλλά όσο καλά και αν περνάς, η στενοχώρια για το αποτέλεσμα σε κερδίζει καμιά φορά. Το έχουμε ξαναπεί, θέλει τόνους ψυχικών αποθεμάτων για να φέρουμε ξανά τον Πανιώνιο εκεί που ανήκει. Δεν αντέχουν πολλά στομάχια αυτή την προσπάθεια. Κάθε Κυριακή το βλέπουμε, κάθε Κυριακή το χωνεύουμε και περισσότερο, κάθε Κυριακή θα συνεχίζουμε με το μεγαλύτερο πάθος, με περισσότερη δύναμη.

Το μπασκετάκι μας χάρισε τη μοναδική νίκη του διημέρου. Στο κυνήγι είμαστε και εκεί, πολύ δύσκολα θα ανατραπεί η κατάσταση στη βαθμολογία, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να το πάμε μέχρι τέλους. Τόσο για την περίπτωση που βρεθεί ευκαιρία ανόδου και για τον δεύτερο, όσο και για την εμπέδωση της νοοτροπίας πρωταθλητισμού από τα νέα παιδιά της ομάδας.

Λίγα λόγια σήμερα, όρεξη δεν υπάρχει, ποτέ δεν υπάρχει όταν δεν πάει καλά ο Πανιώνιος, το μόνο καλό είναι ότι μπαίνεις μια βόλτα στα social media και χαίρεσαι που δεν είσαι ίδιος με αρκετό κόσμο εκεί έξω, παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις, κοιτώντας μπροστά τις επόμενες μάχες. Δίπλα σε αυτούς που παλεύουν για το καλύτερο. Δίπλα σε αυτούς που δίνουν μια από τις πιο μεγάλες και σίγουρα την πιο ανιδιοτελή μάχη στην ιστορίας μας.