Κάτι σαν ευχή

Τελειώνει μια χρονιά για την οποία όσο κι αν ψάχνω στο λεξιλόγιο μου, χαρακτηρισμό κατάλληλο δε βρίσκω. Σίγουρα αξέχαστη. Σίγουρα αγχωτική. Σίγουρα δύσκολη. Αλλά ταυτόχρονα δημιουργική και ελπιδοφόρα. Φυσικά αναφέρομαι σε ότι αφορά τον Πανιώνιο μας, γιατί γενικότερα η χρονιά είναι απλά γαμημένη. Χωρίς πολύ ψάξιμο στο λεξιλόγιο μου.

Δε θέλω να γράψω πολλά, τυπικά, κλισέ, ούτε ένα άρθρο τύπου ανασκόπησης. Δε λέει κάτι. 

Θέλω μόνο να μεταφέρω μέσα από αυτό το κείμενο ένα μεγάλο προσωπικό ευχαριστώ , ένα δυνατό σφίξιμο στο χέρι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που προσπαθούν να κρατήσουν τον Πανιώνιο όρθιο και να τον κάνουν αυτάρκη, δυνατό, ζηλευτό.

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να αρχίσω να αραδιάζω ονόματα. Άλλωστε από όσα έχω καταλάβει ως τώρα και δε νομίζω να αλλάξει αυτό, όλοι ότι κάνουν το κάνουν για αρρώστια τους και το πάθος τους και όχι αναζητώντας κάποιου είδους ανταλλάγματα ή έστω αναγνώριση. 

Θέλω να μεταφέρω μέσα από αυτό το κείμενο ένα ευχαριστώ, ένα σφίξιμο στο χέρι και ένα "γερά ρε μάγκες" σε όλα τα αλάνια που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανές τις έννοιες ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ και ΠΑΝΘΗΡΕΣ, σε δρόμους, πλατείες, σχολεία, πάρκα, γήπεδα. Και τα καταφέρνουν μια χαρά. Σε αυτή τη γενιά που θα τα ζήσει όλα δύσκολα και θα τη βρει την άκρη της.

Να δώσω τους χαιρετισμούς και τις καλύτερες ευχές σε όλα αυτά τα παιδιά της κυανέρυθρης κερκίδας, τους 30ρηδες-40ρηδες που μέσα σε όλα τα δύσκολα που έχει αυτή η ζωή έτσι όπως μας την έχουν στήσει, για να καταφέρεις να τα βγάλεις πέρα με οικογένεια, δουλειά, προβλήματα, βλέπουν και το αποκούμπι της, τη ζωή τους όλη, τον Πανιώνιο μας δηλαδή να αγωνίζεται στα χαμηλά.

Να σφίξω το χέρι και να πω κουράγιο σε όλους τους νέους στην ψυχή Πανιώνιους , κι ας λέει άλλα η ταυτότητα, που έφτασαν μετά από 40-50-60 χρόνια δίπλα στον Πανιώνιο να κλαίνε στενοχωρημένοι για την κατάσταση, αλλά ελπίζω να βλέπουν, να αναγνωρίζουν και να βοηθούν σε αυτό το νέο που χτίζεται με τόσο κόπο.

Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε μια οικογένεια. Όχι στα χαρτιά. Όχι για το hashtag. Οικογένεια κανονική. Μια γροθιά. 

Οικογένεια που ενίοτε θρηνεί απώλειες όπως αυτή του Πέπε που αφήνει τη δική μας κερκίδα για να πάει να στριμωχτεί σε εκείνη που αρχίζει και γίνεται πολυπληθής. Καλό ταξίδι, λίγο από το πάθος σου και την τρέλα σου άσε πίσω και σε εμάς, τα χρειαζόμαστε.

Καλή χρονιά σε όλους ρε μάγκες. Βάλτε πλάτη στα δύσκολα που ζούμε. Θα έρθει η μέρα που θα καμαρώσουμε περήφανα τον Πανιώνιο μας όπως τον φανταζόμαστε. Με αυτό το κάτι σαν ευχή κείμενο, κλείνουμε το 2021 και μπαίνουμε στο 2022 ενωμένοι, τρελαμένοι, ονειροπόλοι.

Και αποφασισμένοι.