Ούτε κρύο, ούτε ζέστη

 

Εντάξει ο τίτλος πιο πολύ περιγράφει το ρεζουμέ του Σαββατοκύριακου σε αγωνιστικό επίπεδο. Τη ζέστη που έφεραν οι νίκες του ποδοσφαίρου και του πόλο, τις αντιστάθμισε το κρύο που έφερε κυρίως η ήττα του μπάσκετ. 

Γιατί αν το δούμε από άποψη ψυχολογίας, μόνο και μόνο ότι ξαναμαζευτήκαμε στην κερκίδα και ζήσαμε μια Κυριακή όπως ξέρουμε και όπως πρέπει αρκεί. Από νωρίς χθες φάνηκε ότι είναι καλή μέρα για ποδόσφαιρο, καιρός ιδανικός, κόσμος ανυπόμονος και αρκετός. Γενικά χθες σιγούρεψα κάτι που το είχα καταλάβει και στο μπάσκετ βέβαια και που είναι λογικό δηλαδή, ότι ένας σημαντικός πυρήνας οπαδών μας ότι και να γίνει θα είναι εκεί. Δε μιλάμε σίγουρα για δεκάδες χιλιάδες κόσμου, αλλά όχι και για μια αμελητέα ποσότητα.

Μαζεύτηκαν λοιπόν όλα τα αρρωστάκια χθες, μεγάλα, μικρά και ακόμα μικρότερα (αρκετά παιδιά με γονείς χθες αν παρατηρήσατε και μεγάλη new ...new generation στο Panthers Club) να δουν τον Πανιώνιο κόντρα στον Ατσαλένιο. Καλά ξεκίνησε η ομάδα, καλά έπαιξε δεν μπορώ να πω, αλλά αφενός έχει στο dna της να μας βγάζει την ψυχή, αφετέρου πλέον με δείγμα 4 αγώνων μπορούμε να πούμε ότι έχει ολοφάνερα μειονεκτήματα που πρέπει να διορθωθούν και άμεσα αν θέλουμε να έχουμε τύχη για την άνοδο.

Στάθηκαν πολλοί χθες στην άμυνα και στον τερματοφύλακα. Σίγουρα έκανε μπαμ ότι εκεί είναι η αδυναμία μας αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα είναι γενικά αμυντικής λειτουργίας του συνόλου της ομάδας. Νομίζω ακόμη ότι ο Δημήτρης Κοροπούλης, δεν έχει καταφέρει να βρει λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα, είτε γιατί ακόμα δεν έχει καταφέρει να χρησιμοποιήσει την 11αδα που θέλει, είτε γιατί έχει δώσει περισσότερο βάρος στην επιθετική λειτουργία και τακτική της ομάδας, καθώς πριν ακόμα ξεκινήσει το πρωτάθλημα ξέραμε ότι φέτος θα μας αντιμετωπίζουν αλλιώς, πιο σφιχτά, θα πρέπει να ανοίγουμε κλειστές άμυνες και όχι να βγαίνουμε στην κόντρα.

Δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα ότι ο Ζούλιας ή ο Κοντοές έκαναν ένα λάθος, ούτε ότι ο τερματοφύλακας δεν ήταν σταθερός. Μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι έχει γίνει "κανονικότητα" το γιουρούσι του Κοντοέ κι ότι θέλει ας γίνει. Μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι τα ακραία μπακ που πέρυσι έβγαλαν μάτια, φέτος μοιάζουν να βραχυκυκλώνουν μεταξύ αντιπάλων που τους βάζουν στη μέση με ευκολία. Πρόβλημα είναι ότι ο Γροντής κουράζεται πολύ παίρνοντας όλο το παιχνίδι πάνω του με αποτέλεσμα να μη μπορεί να συνεισφέρει αμυντικά και ο Μπρέγκου να παίρνει όλο το βάρος.

Όπως και να έχει, θεωρώ ότι η ομάδα θα το βρει στην πορεία, απλά χρόνος άπλετος δεν υπάρχει. Στραβά αποτελέσματα δεν συγχωρούνται εύκολα μετά το 1-3 από τον Άγιο Νικόλαο, στο επόμενο εντός υποδεχόμαστε το Ρουφ που έχει φτάσει στους 12 βαθμούς και δείχνει ικανό για την άνοδο. Πολλά μπράβο χθες σε ένα παιδί που από πέρυσι φαινόταν ότι είχε όλες τις ικανότητες για να παίξει βασικός, δεν πήρε πολλές ευκαιρίες, αλλά φέτος μπήκε με τα μπούνια και είναι μεγάλη η προσφορά του ως τώρα. Για τον Δρίτσα μιλάω ο οποίος πάει να καθιερωθεί. Μακάρι να γίνει το ίδιο με τον καιρό και με τον Αργυρίου, μακάρι γενικά να μη σταματήσει να γίνεται σωστή δουλειά στα τμήματα υποδομών και να συνεχίσει χωρίς διακοπές η τροφοδοσία της ανδρικής ομάδας.

Την ερχόμενη Κυριακή πάμε ξανά στην Κρήτη για το ματς που αναβλήθηκε με τον Αλμυρό. Καλή ομάδα αυτή όπως λένε στην Κρήτη, ήδη έχει κερδίσει το Ρουφ εκεί, στη μόνη ήττα που έχει ως τώρα η ομάδα της Αθήνας, πάμε για τη νίκη, μακάρι να γυρίσει και ο Ξυγκόρος, μας έχει λείψει αγωνιστικά.

Στο μπάσκετ ήρθε μια αναμενόμενη για μένα ήττα. Όχι γιατί ήταν ιδιαίτερα καλύτερη ομάδα οι αντίπαλοι. Σίγουρα ήταν μια ακριβή ομάδα, αλλά όχι τίποτα εξωπραγματικό. Την περίμενα αυτή την ήττα γιατί δε μου άρεσε καθόλου η επικοινωνιακή διαχείριση του αγώνα όπως έγινε μες τη βδομάδα. Το να βγαίνει προς τα έξω ότι "αν χάσουμε την Κυριακή, αλλάζουμε στόχους", στα δικά μου αυτιά ακούγεται σαν "κουραστήκαμε, δεν μας βγαίνει το πράγμα". Που και έτσι να είναι δηλαδή, κακό δεν είναι να το πεις, αλλά δεν μπορείς να περιμένεις μια ομάδα φουλ συγκεντρωμένη με τέτοιους ψίθυρους πάνω από το κεφάλι της.

Έκαναν το κομμάτι τους και οι γκρι, ειδικά ο ένας οργίασε, αλλά αυτό ας το αφήσουμε σε δεύτερη μοίρα. Στο μπάσκετ πρέπει να γίνουν ξεκάθαρες κουβέντες για το τι ακριβώς θέλουμε σαν Σύλλογος από το τμήμα. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα, ή μάλλον καλύτερα μια βάση νεαρών οι οποίοι θα δυναμώσουν, θα μάθουν να παίζουν μαζί και θα είναι έτοιμοι με τις κατάλληλες έμπειρες προσθήκες να μας πάνε στην Α1;

Θέλουμε να ανεβούμε εδώ και τώρα στην Α2 με κάθε κόστος; Γιατί αν ας πούμε θέλουμε το πρώτο, δεν υπάρχει λόγος να παίρνει όλες τις προσπάθειες ο Κυρίτσης, ούτε να βαράει τρίποντο στον αιφνιδιασμό ο Μίχαλος. Ας διδάξουν ο Κυρίτσης και ο Μίχαλος, για να πάρει τις προσπάθειες ο Ρουμελιώτης και να ρίξει τρίποντο στον αιφνιδιασμό ο Κανελλόπουλος. Έτσι αποκτάται η εμπειρία. Αν πάλι θέλουμε οπωσδήποτε την άνοδο όσο πιο γρήγορα γίνεται, ας ψαχτούμε οικονομικά, να δούμε από που μπορούμε να κόψουμε σαν Σύλλογος για να ενισχύσουμε το τμήμα.  Επιλογές και δρόμοι που πρέπει να πάρουμε μπροστά μας...

Στα υπόλοιπα πέρα από το πόλο που συνεχίζει να πηγαίνει αφρενάριστο, έχουμε να κάνουμε πλέον ξεκάθαρα με μάχες παραμονής. Ωραίες και αυτές, έχουν την αγωνία τους, το πάθος τους. Στο βόλεϊ ανδρών μετά το τέλος του πρώτου γύρου είμαστε στην 4η θέση. Θα δώσουμε τη μάχη για την 3η κόντρα σε Πανερυθραϊκό και ΑΕΚ, έχουμε χάσει και από τους δύο στον πρώτο γύρο, δεν θα είναι καθόλου εύκολο το πράγμα, αλλά θα το παλέψουμε. Προχθές η ομάδα ηττήθηκε από την πρωτοπόρο Σάμο, η οποία ήταν μια ακόμα απόδειξη για το τι ρόλο παίζει το χρήμα και στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Πανίσχυρη ομάδα με παίχτες Α1, δεν είχαμε τη δύναμη να ανταπεξέλθουμε.

Στις γυναίκες τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, χωρίς νίκη έκλεισε ο πρώτος γύρος, η συμμετοχή στα play-out δεδομένη κι εκεί θα παλέψουμε να σώσουμε τη χρονιά. Η εικόνα όμως δεν είναι ενθαρρυντική.

Για το μπάσκετ γυναικών τα έχουμε ξαναπεί, δυστυχώς θα είναι μια πολύ επίπονη χρονιά για το τμήμα, βέβαια δεν έχουμε αντιμετωπίσει ακόμα τους άμεσους αντιπάλους για τη σωτηρία, οπότε και βαθμολογικά έχει ακόμα ψωμί η υπόθεση. Σίγουρα πάντως σημασία έχει ότι το τμήμα λειτουργεί, πήρε μπρος και παρά τις δυσκολίες θα βρει το δρόμο του.

Για το τμήμα του χάντμπολ, άλλη μια ήττα, "εντός" έδρας, και εκεί πάμε για μάχη για την παραμονή, να δούμε με τι κουράγιο βέβαια θα πάνε αυτά τα παιδιά ως το τέλος. 

Κλείνοντας θέλω λίγο να μιλήσω για το θέμα της νοοτροπίας και της κουλτούρας μας. Το να παίζεις στη Γ' Εθνική δεν είναι εύκολο. Σίγουρα προκαλεί εκνευρισμό σε πολύ κόσμο. Κυρίως σε αυτούς που έρχονται με τη νοοτροπία "έλα μωρέ ποιος Ατσαλένιος, αυτά τα ματς πρέπει να είναι 3-0 στο 15', Πανιώνιος είσαι", λες κι ας πούμε μπήκαμε να αντιμετωπίσουμε τον Ατσαλένιο με τον Πάντιτς, το Σαπουντζή και το Λόλο στην ενδεκάδα. Σίγουρα σε αυτό το επίπεδο θα δούμε και αντιαθλητικούς αντιπάλους και κακούς διαιτητές και εριστικούς προπονητές και τα πάντα όλα.

Ζήτημα δικό μας είναι να παραμείνουμε Πανιώνιος. Σε όλα μας. Να μη μας τραβήξει η κατηγορία στα δικά της δεδομένα, εμείς να τραβήξουμε όλους τους υπόλοιπους προς τα πάνω. Να παίζουμε παντού και να γίνεται γιορτή. Να μας θυμούνται σε λίγα χρόνια ομάδες που θα έχουμε αντιμετωπίσει και να μιλούν με τα καλύτερα λόγια για εμάς.

Το να τσιμπάει κόσμος και να πέφτουν μπουκάλια για το τίποτα είναι μαλακία. Τόσο απλά. Κι επειδή από χθες όσο μπόρεσα να δω στα social media εμφανίστηκαν πάλι αυτοί που προσπαθούν να μας βγάλουν τρελούς λες και δεν έγιναν τα πράγματα μπροστά στα μάτια μας, μη γίνεστε τελείως καραγκιόζηδες προσπαθώντας να κατηγορήσετε και για τα χθεσινά το Pantehrs Club. Μη γίνεστε αστείοι, σε μια κερκίδα καθόμασταν όλοι χθες, είδαμε τι έγινε και πως. 

Μάθημα το χθεσινό και προχωράμε χωρίς μεγάλα λόγια και αλληλοσπαραγμούς. Αλλά να γίνει μάθημα, γιατί το δις εξαμαρτείν ως γνωστόν λέει πολλά για τη σοφία του καθενός ειδικά αν τα έχει τα χρονάκια του...

Υ.Γ. Βραδάκι Τετάρτης ρομαντικά στο κολυμβητήριο για τα κορίτσια του πόλο κόντρα στη Γλυφάδα.