Φόρτιση

 

Αν παρομοιάζαμε το τμήμα μπάσκετ μας με κινητό τηλέφωνο, το οποίο έχει ξεμείνει από μπαταρία, χθες την ώρα της λήξης του αγώνα με τον Κρόνο Αγ. Δημητρίου, ένιωσα πως ήταν η στιγμή που συνδέσαμε το φορτιστή. Για να γίνει πιο εύστοχη η παρομοίωση δε μιλάμε για το "καλό" μας κινητό, αυτό που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Μιλάμε για μια συσκευή που έμενε για διάφορους λόγους παροπλισμένη στο συρτάρι και πριν σταματήσουμε να τη χρησιμοποιούμε και την αποθηκεύσουμε εκεί, παρουσίαζε προβλήματα.

Τη βγάλαμε από το συρτάρι, την ομορφύναμε, τη γυαλίσαμε, ήρθε η ώρα χθες το απόγευμα να της συνδέσουμε το φορτιστή, να της δώσουμε ενέργεια. Ξέρετε είναι αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που συνδέεις, περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις, να ανάψει το λαμπάκι να δες ότι είναι ακόμα ζωντανή η συσκευή.

Η ομάδα μας λοιπόν έδειξε ότι είναι εδώ, ότι είναι ζωντανή, ότι είναι λειτουργική. Η αγαπημένη μας ομάδα, το τμήμα που μας έχει χαρίσει στιγμές παροξυσμού, είναι πάλι κοντά μας! Κι εμείς πάλι δίπλα της! Όμορφα συναισθήματα στο όμορφο κλουβάκι μας, αγκαλιές, φωνές, καυτές ανάσες. Όλα όπως τα θυμόμασταν, έστω και λίγο σαν μικρογραφία στο "Α. Βαρίκας". 

Το τμήμα μπάσκετ είχε πάντα αφανείς εργάτες. Ανθρώπους πιστούς στην ιδέα, όσο και κολλημένους με το άθλημα. Κι αυτοί πρέπει να πάρουν τα εύσημα για την εικόνα που αντικρίσαμε χθες. Έχουν γίνει παρεξηγήσεις παλιότερα, έχουν γίνει διαμάχες, έχουν γίνει πολλά, (Πανιώνιος είσαι, αν αφήσεις δυο Πανιώνιους μπροστά σε ένα φανάρι, ο ένας θα σου λέει ότι είναι πράσινο, ο άλλος κόκκινο και το φανάρι θα είναι κολλημένο στο πορτοκαλί), το θέμα είναι πάντα να προχωράμε μπροστά. Αυτή τη φορά φαίνεται πως αυτό θα κάνουμε. Θα προχωρήσουμε μπροστά με ένα τμήμα που μυρίζει Πανιώνιο, αγαπημένο Πανιώνιο, ένα τμήμα που προκαλεί έκρηξη συναισθημάτων.

Δεν υπάρχει σύγκριση με τις ζοφερές καταστάσεις που ζήσαμε στις τελευταίες μας επαγγελματικές παρουσίες. Όσοι τις ζήσανε από κοντά δηλαδή γιατί οι περισσότεροι είχαν γυρίσει την πλάτη από ντροπή σε όσα γίνονταν. Δεν τις ξεχνάμε, δεν τις σβήνουμε από τη μνήμη μας, γιατί ήταν πάνω απ' όλα διδακτικές, αλλά δεν θα αφήσουμε να μας χαλάνε άλλο τη διάθεση.

Τι είδαμε χθες; Είδαμε κατάμεστο κλουβί, αλλά εντάξει αυτό έλειπε. Δεν πρέπει να γίνεται κουβέντα για το γεγονός ότι γεμίσαμε το "Α. Βαρίκας", είναι άξιο αναφοράς όμως ότι μετά από δυο χρόνια αποχής, ο σκληρός πυρήνας του Πανιώνιου κόσμου, έδειξε ότι είναι εδώ. Ότι δε μασάει, ότι βλέπει όραμα, βλέπει προσπάθεια και την αναγνωρίζει. Εντάξει, θα μου κάποιος το είχαμε καταλάβει και στο καγκελάκι αυτό, βλέποντας τους αγώνες ποδοσφαίρου. Ναι δε αντιλέγω, μόνο που η χθεσινή εικόνα ήταν πιο αισιόδοξη, γιατί πέρα απ' όλα τα άλλα, χθες είδαμε το σύνολο του Πανιώνιου κόσμου να αντιπροσωπεύεται μέσα στο κλειστό.

Οργανωμένους, ανοργάνωτους, μεγάλους, μικρούς, μπασκετικούς, ποδοσφαιρικούς, αθλητές. Όλοι εκεί για τον Πανιώνιο. Μεγάλο πράγμα. Μας είχε λείψει.

Η νίκη σαν αποτέλεσμα, δε λέει κάτι, σίγουρα είναι σημαντική, αλλά δεν είναι το παν. Ήρθε σαν κερασάκι, στην όμορφη τούρτα που είχε ετοιμάσει ο Κοκκινάκης, ο Μπιτζάνης, όλοι οι άνθρωποι της ομάδας, οι εθελοντές, οι αγωνιστές. Στην όμορφη τούρτα που ετοίμασαν οι Πανιώνιοι στα δύο πεταλάκια. Η ομάδα θα κυνηγήσει την άνοδο, είμαι σίγουρος για αυτό, όσο κι αν προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο, money talks και σε αυτές τις κατηγορίες, αλλά μόλις βρει ρυθμό η ομάδα, δεν θα έχει κάτι να ζηλέψει από τους ανταγωνιστές.

Να κάνω τακτική ανάλυση εγώ για τη "σπυριάρα", γελάει ο κόσμος, δεν κάνω. Απλά με το μάτι ενός ποδοσφαιρόφιλου, μου φάνηκε χθες ότι είχαμε λίγο θεματάκι στην άμυνα, στις αλλαγές των μαρκαρισμάτων, στο πόσο γρήγορα "βγαίναμε" μπροστά στον αντίπαλο. Ειδικά όταν στην 5αδα ήταν οι δύο μεγάλοι, οι οποίοι όμως έδειξαν τι μπορούν να προσφέρουν.

Από εκεί και πέρα, όσο χάρηκα το αγωνιστικό ξέσπασμα του Βαλιώτη που καθάρισε το παιχνίδι ουσιαστικά, δε χάρηκα τίποτα άλλο μες το παρκέ. Όπως χάρηκα και την προσήλωση του Μπελίτση, τον τσαμπουκά του Ρουμελιώτη, τη σπίθα του Κανελλόπουλου. Μπράβο σας ρε παιδιά, πραγματικά μπράβο σας.

Χθες ξεκίνησε η φόρτιση, αλλά ακόμα δεν έχουμε φτάσει ούτε στο 1%. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Επόμενη μάχη, την Κυριακή στο Αιγάλεω, που πηγαίνει για άνοδο. Για τη νίκη και εκεί, για τη νίκη παντού.

Υ.Γ. Μιας και έτυχε να βάλω αυτόν τον τίτλο στο κείμενο, να μην παραβλέψουμε μια άλλη φόρτιση από χθες. Τη συναισθηματική φόρτιση όσων καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα είχαν στο μυαλό τους τον Ανδρέα Βαρίκα. Όσοι τον γνώρισαν λένε πως μπορεί από εκεί ψηλά να έσκασε ένα χαμόγελο χθες. Μακάρι να τον κάνουμε περήφανο. 

Υ.Γ1 Πόλο ανδρών συνέχισε με πατημένο γκάζι, επόμενη μάχη εκτός έδρας με το βάζελο. Το έχουμε, δε μασάμε και μετά να υποδεχτούμε τη Βουλιαγμένη, να μετρήσουμε δυνάμεις. Το τμήμα έβγαλε κάρτες στήριξης, εδώ δείτε λεπτομέρειες, μην πάμε στο κολυμβητήριο μόνο για πανηγύρια, βγάζουμε και το δεκαρικάκι από την τσέπη, σαν ευχαριστώ προς την ομάδα και τον άνθρωπο που την τρέχει.

Υ.Γ.2 Το επόμενο σαββατοκύριακο μπαίνουν όλα τα τμήματα στο χορό. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ γυναικών, βόλεϊ ανδρών και γυναικών, χάντμπολ ανδρών. Επιτέλους!!!