Δίψα και αδιαφορία

Δίψα

Η προχθεσινή αναμέτρηση του Πανιωνίου για το πόλο ήταν αυτό που περίμενα(με) εδώ και πολύ καιρό. Ένα επίσημο παιχνίδι, με κόσμο στην κερκίδα, τόσα απλά, τόσο όμορφα. Υπήρχε δίψα και ήταν έκδηλη. Δίψα για αγώνα, για φωνή , για νίκη. Ήρθαν όλα αυτά, ευχαριστήθηκε ο κόσμος, πήραμε την πρώτη δόση της χρονιάς και συνεχίζουμε.

(Η live μετάδοση στο youtube είχε σχεδόν 200 άτομα, δεν τα λες και λίγα για πόλο, δείγμα του ενδιαφέροντος και από Πανιώνιους που για τον λόγο τους δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν. Οι live μεταδόσεις είναι κάτι που πρέπει να μπει στο πρόγραμμα του Συλλόγου σε όλα τα αθλήματα, σίγουρα υπάρχει κόστος, αλλά είναι ένας τρόπος ο Σύλλογος να μένει δίπλα στον κόσμο του που ζει μακριά.)

 Σε μια μερίδα του κόσμου μας αυτή η δίψα θα φανεί και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ όταν αρχίσουν τα επίσημα. Δε με ξεγελά ούτε η χαμηλή προσέλευση στα φιλικά του ποδοσφαίρου (λες και τα άλλα χρόνια γινόταν κοσμοσυρροή κάθε καλοκαίρι...), ούτε η δυσκολία στο να πουληθούν τα ελάχιστα διαρκείας του μπάσκετ, αν και αυτή με τσαντίζει να πω την αλήθεια μου. Και τα δύο τμήματα με την έναρξη των επίσημων διοργανώσεων θα μαζέψουν δίπλα τους όσους ανυπομονούν. Και δεν είναι λίγοι αυτοί. Σίγουρα όμως δεν είναι όλοι.

Ποσότητα

Ο αριθμός των ανθρώπων που θα σπεύσουν στις κερκίδες με την έναρξη των πρωταθλημάτων είναι κάτι που πρέπει να μας ενδιαφέρει. Σαν Σύλλογο, σαν κοινωνία. Δε λέει κάτι απαραίτητα, θετικό ή αρνητικό, αλλά θα είναι μια σημαντική ένδειξη. Προσωπικά θα ήμουν ευχαριστημένος αν στα πρώτα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο τα εισιτήρια είναι στα ίδια επίπεδα με τα εισιτήρια που είχαμε πριν πέσουμε (υπάρχουν παρακάτω αναλυτικοί μ.ο.). Αν συνυπολογίσεις όλη την κατάσταση, πανδημίες, εμβόλια κλπ, θα είναι μια θετική βάση. Από εκεί και πέρα αν προς το τέλος της χρονιάς πάρουμε την άνοδο, εφικτός στόχος θα ήταν τουλάχιστον ο διπλασιασμός αυτών των εισιτηρίων. Αυτά τα μεγέθη θα μου έδειχναν ότι η βάση, ο πυρήνας πείτε το όπως θέλετε, είναι εδώ και ότι μόνο προς τα πάνω θα μπορούμε να πάμε. Αν δεν επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, δεν σημαίνει καταστροφή. Το γνωρίζουμε ότι θέλει πολύ δουλειά ο Σύλλογος σε οργάνωση, επικοινωνία, δράσεις για να φέρει ξανά κοντά του κόσμο. Είτε παλιό και ξενερωμένο, είτε νέο.

Αδιαφορία 

Υπάρχει αδιάφορος κόσμος και είναι αρκετός. Έπεσε στο μάτι μου ένα σχόλιο αυτές τις μέρες που με έκανε να ψαχτώ για ένα θέμα συζήτησης που το θυμάμαι στον Πανιώνιο από όταν έχω αναμνήσεις. Το σχόλιο έλεγε ότι "ο κόσμος αδιαφορεί", ότι έχει απομακρυνθεί από την ομάδα, όχι γιατί διαφωνεί με την α ή β εξέλιξη, αλλά γιατί έχει κουραστεί και δεν αισθάνεται πλέον κάτι.

Δε είναι ψέμα. Ούτε 100% αλήθεια όμως. Για την ακρίβεια πρόκειται για ένα θέμα που ανάγεται στη γενικότερη νοοτροπία του Έλληνα, στη γενικότερη κουλτούρα μας, στον τρόπο που η συντριπτική πλειοψηφία βλέπει τα πράγματα, τον αθλητισμό, την ψυχαγωγία γενικότερα. Δεν είναι θέμα των τελευταίων μηνών, ετών. Είναι θέμα δεκαετιών.

2008-2021

Βρήκα στοιχεία για τα εισιτήρια μας στην Α' Εθνική από τότε που μετονομάστηκε σε Superleague, με εξαίρεση τις δυο πρώτες χρονιές που όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα κάτι, ούτε στο site της διοργανώτριας, ούτε κάπου αλλού. Κρίμα, γιατί σίγουρα είναι οι καλύτερες μας χρονιές σε εισιτήρια, καθώς ήταν οι χρονιές μετά τη φυγή του Αχιλλέα, τη λήξη της αποχής για πάρα πολύ κόσμο (καλά αυτή είχε λήξει λίγο νωρίτερα με σκοπό τη σωτηρία της ομάδας), την έλευση Τσακίρη, την πρόσληψη Λίνεν και το όμορφο ποδοσφαιρικό θέαμα που παρακολουθήσαμε εκείνες τις χρονιές, με πετυχημένες πορείες στο πρωτάθλημα. Αν κάποιος βρει επίσημα στοιχεία πάντως ας τα παραθέσει. Πάμε σε ότι βρήκα:

(Σίγουρα υπάρχουν παράγοντες που επηρεάζουν τους μ.ο. που θα διαβάσετε παρακάτω, όπως ας πούμε ότι κάποιες χρονιές επιτρεπόταν η έλευση φιλοξενούμενων και κάποιες όχι, αλλά σε γενικές γραμμές η εικόνα δεν αλλάζει).

2008-09

Στην ομάδα η οποία προέρχεται από δύο πολύ καλές χρονιές και βγάζει υγεία, έρχεται ο Αλβάρο Ρεκόμπα. Χρειάζεται κάτι άλλο; Κι όμως ο μ.ο. εισιτηρίων είναι 2681 μόλις. Είμαστε ακόμα στην εποχή προ κρίσης, μνημονίων και λοιπών δεινών, που επίσης ήταν μια από τις αιτίες της μεγάλης πτώσης των εισιτηρίων.

2009-10

3162 εισιτήρια, στην καλύτερη χρονιάς μας βάση μ.ο. Η χρονιά που η ομάδα τερματίζει 9η στο πρωτάθλημα, προς το τέλος της εμφανίζεται ο Κιντής που γίνεται πρόεδρος. Η οικονομική κρίση μπαίνει στη ζωή μας.

2010-11

Η χρονιά του χάους. Πολύ άσχημο ξεκίνημα για την ομάδα, οδηγεί στην παραίτηση Κιντή τον Οκτώβρη, λίγες μέρες πριν γίνει η προσπάθεια να δοθεί η ομάδα στον Ψωμιάδη. Διοικητικό αλαλούμ, Βεντούρης και τα σχετικά. Η ομάδα τερματίζει 10η με 2766 μ.ο. Η περίοδος ανυποληψίας όμως έχει ξεκινήσει.

2011-12

Τα πέτρινα χρόνια, για να μην τα πω καλύτερα χρόνια της ντροπής, έχουν ξεκινήσει. Διοικητικής ντροπής πάντα, γιατί αγωνιστικά οι ομάδες που εμφανίζονται και οι παίχτες που βλέπουμε παλεύουν για το καλύτερο. Η ομάδα λοιδορείται για τις σχέσεις των διοικούντων με το λιμάνι και έρχεται η πρώτη μεγάλη βουτιά σε μ.ο. εισιτηρίων. 2143, πτώση μεγάλη, ακόμα κι αν υπολογίσεις τα ακραία οικονομικά μέτρα που ζούμε εκείνη την εποχή. 

2012-13

Σταθερά σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, 2037 ο μ.ο., η αβεβαιότητα πλέον μόνιμη στην ομάδα, η υποτέλεια συνεχίζεται, παίχτες χάνονται για χρήματα λιγότερα της αξίας τους, η κάτω βόλτα μας έχει πάρει για τα καλά.

2013-14

Τεράστια βουτιά με 1167 μ.ο. Η ομάδα τερματίζει 13η, αλλά είναι ξεκάθαρο πλέον πως πολύς κόσμος έχει απομακρυνθεί από ντροπή για όσα γίνονται διοικητικά. Η κατάσταση μυρίζει σαπίλα από χιλιόμετρα, κάτι που θα συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά.

2014-15

Ακόμα λιγότερα, 1069 εισιτήρια μ.ο., σε άλλη μια δύσκολη χρονιά αγωνιστικά. Η χειρότερη χρονιά της 15ετίας.

2015-16

Τον Ιούνιο του 2015 οι Δάρας-Ζαμάνης παίρνουν τον έλεγχο της ΠΑΕ ("παίρνοντας πάνω τους και το χρέος των 5,3 εκατομμύριων ευρώ" θα βρείτε αν ψάξετε τα ρεπορτάζ εκείνων των ημερών), για πολύ κόσμο υπάρχει μια κάποια ανάταση, ότι κάτι θα αλλάξει, φρούδες ελπίδες, αλλά αυτή η τάση φαίνεται στα εισιτήρια με αύξηση σε 1410 μ.ο. Βοηθάει και η εξαιρετική χρονιά της ομάδας η οποία επιστρέφει στην 5η θέση του πρωταθλήματος. 

2016-17

 1733 άνθρωποι κατά μ.ο. παρακολούθησαν την -αγωνιστικά- κορυφαία χρονιά της τελευταίας 20ετίας. Η ομάδα πετάει φωτιές, με δάσκαλο Μιλόγεβιτς στον πάγκο, νίκες με όλο το ΠΟΚ, φοβερό ποδόσφαιρο, ο Πανιώνιος γίνεται talk of the town, γίνεται για λίγο πάλι ελκυστικός για κάποιον που έχει απομακρυνθεί. Ακόμα κι έτσι όμως η ζημιά που έχει κάνει η υποτέλεια φαίνεται. Πανιώνιοι δεν επέστρεψαν ποτέ στο γήπεδο, ούτε καν εκείνη τη χρονιά. Κι αυτό είναι ίσως το πιο διδακτικό συμπέρασμα.

2017-18

Ξεκινάμε με ευρωπαϊκούς αγώνες, σε μια περίεργη χρονιά. Ο έλεγχος διοικητικά χάνεται, παλινωδίες και προβλήματα. Ψιθυρίζεται παντού ότι η ΠΑΕ χρωστάει σε όποιον αναπνέει, τα χρέη έχουν εκτοξευτεί χωρίς να καταλαβαίνει κανείς το γιατί, αφού οι πωλήσεις παιχτών συνεχίζονται και φυσικά η υποτέλεια στο λιμάνι, αηδιάζει κάθε οπαδό του Πανιωνίου. 1715 μ.ο.

2018-19

Σταθερά με 1699 μ.ο. και αυτή τη χρονιά, σε μια καλή αγωνιστικά χρονιά, με τα προβλήματα όμως που αναφέρω πιο πάνω να συνεχίζουν. Ρυθμίσεις δόσεων που χάνονται χωρίς να καταλάβει κανείς το γιατί και η παγιωμένη άποψη πολλών ότι οι διοικούντες έχουν αποφασίσει να πάνε την ομάδα στα βράχια.

2019-20

Η πίκρα του υποβιβασμού έρχεται. 1626 μ.ο. όσο ήταν ανοιχτά τα γήπεδα λόγω COVID-19.Ίσως με ανοιχτά γήπεδα να ήταν λίγο καλύτερος ο μ.ο. της χρονιάς αυτής αν σκεφτούμε ότι στα τελευταία κρίσιμα για την παραμονή παιχνίδια θα είχαμε μια κάποια συσπείρωση.

Αιτίες

Το γιατί απομακρύνεται ο καθένας μας από το γήπεδο είναι μεγάλη ιστορία. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του, βλέπει την ομάδα αλλιώς, βλέπει το ποδόσφαιρο αλλιώς. Γενικά άποψη μου είναι ότι όποιος θέλει να βρει δικαιολογία για το γεγονός ότι δεν πάει γήπεδο βρίσκει. Στις καλύτερες μας χρονιές υπήρχαν παιχνίδια με ούτε 1000 άτομα γιατί "έλα μωρέ με τον Εργοτέλη παίζουμε, που να πας", λες και δεν αξίζει να πάρεις το παιδί σου σε ένα παιχνίδι με τον Εργοτέλη να πάει να δει τον Ρεκόμπα και τον Εστογιανόφ.

Σίγουρα αιτίες υπάρχουν πολλές και χρόνιες. Εγκαταστάσεις, θέαμα, διαιτησίες και πόσα ακόμα μπορούμε να πούμε που απομακρύνουν κόσμο από τα γήπεδα. Αλλά για μένα το πρόβλημα είναι αλλού.

Κουλτούρα

Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε ποδοσφαιρική κουλτούρα. Δεν έχουμε έρωτα για το ποδόσφαιρο, αλλά για τη νίκη. Ακόμα κι εμείς οι Πανιώνιοι, που το έχουμε σε πολύ μικρότερο βαθμό σε σχέση με τους άλλους Έλληνες οπαδούς, έτσι φερόμαστε πολλές φορές. Δεν έχουμε στο πρόγραμμα μας ότι 15 ΣΚ του χρόνου βρέξει-χιονίσει θα είμαι εκεί. Τουλάχιστον όχι όλοι. 

Ακόμα κι αν το είχαμε σαν λαός προηγούμενες δεκαετίες, το έχουμε χάσει με τον τρόπο ζωής των τελευταίων ετών. Μιζέρια, κλεισούρα στο σπίτι, νέτφλιξ και χάπια. Που χρόνος για ποδόσφαιρο.

Δεν πάει ο πολύς ο κόσμος στο γήπεδο για να δει. Να παρακολουθήσει, να φωνάξει, να ξεσπάσει έστω. Πάει για να γαμήσει, τόσο απλό. Η μόνη χώρα στον πλανήτη που επιλέγει ο κόσμος ομάδα κατά βάση, όχι με γεωγραφικά κριτήρια, αλλά με κριτήριο ποιος κερδίζει. Κι ας κερδίζει με Παπουτσέληδες, Σπάθες και Καλόπουλους. Ας κερδίζει με Σπανέες και Κουκουλεκίδηδες. Να κερδίζει μόνο.

Ανιδιοτέλεια

Έννοια απούσα από τη λογική του Έλληνα φιλάθλου. Έρχομαι γήπεδο για να πάρω περισσότερα απ' ότι θα δώσω. Δεν πάω να περάσω την ώρα μου, να ευχαριστηθώ. Πάω να πάρω αυτά που μου στερεί η καθημερινότητα. 

Ετεροκαθορισμός! Άλλο ελληνικό μοναδικό φαινόμενο στον ποδοσφαιρικό πλανήτη: δεν πάω να φωνάξω για την ομάδα μου, αλλά για να βρίσω τον αντίπαλο. Ή πάω να δω την ομάδα μου ανάλογα με το ποιον αντίπαλο παίζει! Απίστευτα πράγματα, που έχουν χαραχτεί τόσο πολύ στο dna μας, ώστε να μοιάζουν φυσιολογικά! Θεωρείται φυσιολογικό ας πούμε να μαζεύεις μετά από 2-3 νίκες 5000 κόσμο απέναντι σε έναν του ΠΟΚ, κι αν χάσεις, που είναι αρκετά πιθανό, στο επόμενο να έχεις πάλι 1500. Γιατί είναι φυσιολογικό; Κανείς δεν ξέρει να εξηγήσει.

Και το ακόμα πιο γαμάτο; Αν κερδίσεις το ΠΟΚ και την επόμενη παίζεις με τη Λαμία, πάλι 1500 θα έχεις, άντε 2000, γιατί έλα μωρέ τι να δω με τη Λαμία εδώ κερδίσαμε τον γαύρο για παράδειγμα, θα ξαναπάω με τον βάζελο σε 3 αγωνιστικές.

Δεν τα χωράει νους λογικού ανθρώπου σε καμία γωνιά του πλανήτη αυτά!

Εμείς

Η δική μας εξέλιξη σαν Πανιώνιος και σαν κόσμος του Πανιωνίου γενικότερα, μετά τα όσα έχουν γίνει τα τελευταία δυο χρόνια, έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Οι πιθανότητες του να πάμε σε κάτι καλύτερο και ίσως πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, είναι μοιρασμένες με το να μαραζώσουμε και να μικρύνουμε ανεπιστρεπτί. Δυστυχώς. Είμαι πολύ αισιόδοξος ότι θα συμβεί το πρώτο, αλλά πρέπει να αφήνω την αισιοδοξία μου στην άκρη και να κοιτάζω τα πράγματα λίγο πιο από μακριά. Θέλει πολύ δουλειά και χρόνο να αλλάξει η νοοτροπία μας, να γίνει πιο οπαδική, πιο συμμετοχική, πιο φυσιολογική (γιατί ναι αυτό είναι φυσιολογικό). Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε, αν πάντως υπάρχει μια εποχή που έχουμε τις περισσότερες πιθανότητες να συμβεί αυτό, αυτή η εποχή είναι τώρα. Έτσι τα έχουν φέρει οι συνθήκες. 

Ατομική ευθύνη

Φυσικά όλη η προσπάθεια για να βλέπουμε Πανιώνιο σε όσο πιο γεμάτα γήπεδα, περνάει κι από το χέρι του καθενός μας. Πέρα από οπαδοί και θεατές, είμαστε και αυτοί που πρέπει να τραβήξουμε τους γύρω μας. Να τους παρακινήσουμε, να τους φέρουμε κοντά. Όσο και όπως μπορεί ο καθένας. Είναι η προσωπική μας ευθύνη, η ατομική όπως έχει γίνει ...διάσημη για λάθος λόγους από τους γνωστούς καραγκιόζηδες, είναι αυτά που πρέπει να κάνουμε πράξη όλοι. Για να τα έχουμε καλά πρώτα απ' όλα με τον εαυτό μας.