Γεγονότα, ντροπές και γηπεδάκι

Γ' Εθνική

Χθες ήταν μια ακόμα δύσκολη μέρα. Δύσκολη όπως και οι όλες εδώ και καιρό. Από τότε που τα αρπακτικά παράτησαν ετοιμοθάνατο το κουφάρι του Συλλόγου μας. Από τότε που λίγοι Πανιώνιοι, με ότι δύναμη είχαν, καθένας από το πόστο του, από το μετερίζι του όπως μ' αρέσει να λέω, βγήκαν μπροστά για να σώσουν την κατάσταση.

Τι δεδομένα είχαμε τότε; Μια ομάδα που έπαιζε στη Δ' Εθνική, με απαγόρευση ανόδου για μια χρονιά, μια ομάδα δηλαδή που στην καλύτερη θα χρειαζόταν 5 χρόνια για επαναφορά στην Α' Εθνική. Ξεκίνησε μια πολύ περίεργη χρονιά, κύλησε διαφορετικά απ' ότι περίμενε ο περισσότερος κόσμος και αυτή η ομάδα έφτασε ένα βήμα πριν την άνοδο στη Γ΄ Εθνική, που αυτόματα θα σήμαινε συμμετοχή στη Β' λόγω αναδιάρθρωσης. 

Αυτό τελικά από χθες και επίσημα δε θα συμβεί, λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων. Για κανένα άλλο λόγο. Τα χρήματα που απαιτούνται για μια τέτοια εξέλιξη δεν υπάρχουν, δεν εμφανίστηκε κανείς να τα βάλει, οπότε η υποχρεωτική επιλογή είναι η συμμετοχή στη Γ' Εθνική.

Όσο πληγωμένος και να είναι κάποιος από αυτή την εξέλιξη, δεν υπάρχουν πιο απλά λόγια να το εξηγήσουμε. Είναι σαν  να μας έλεγε κάποιος πριν 5 χρόνια "γιατί δεν παίρνουμε τον Λεβαντόφσκι ρε παιδιά αφού έχουμε πρόβλημα στο γκολ;", τι θα του απαντούσαμε; "Γιατί δεν έχουμε τα λεφτά.". Τόσο απλά.

Ενδιαφερόμενοι

Υπήρξαν ενδιαφερόμενοι για την ΠΑΕ; Ναι υπήρξαν. Επίσημα ένας, ανεπίσημα μερικοί ακόμα. Υπήρξαν ΣΟΒΑΡΟΙ ενδιαφερόμενοι για την ΠΑΕ; Αξιόπιστοι οικονομικά, αξιόπιστοι με την έννοια ότι δεν θα είναι της ίδιας... ποιότητας με τους προηγούμενους; Εδώ έχουμε ένα θέμα... Γιατί ακόμα κι αν υπήρξαν τέτοιοι ο χρόνος ήταν τόσο περιορισμένος και το μπάχαλο που άφησαν οι προηγούμενοι τόσο μεγάλο, που κανένας σοβαρός επιχειρηματίας δεν θα έβαζε την υπογραφή του και τα λεφτά του σε μια ΠΑΕ, χωρίς καλά καλά να ξέρει που χρωστάει αυτή η ΠΑΕ.

Έκανε μια προσπάθεια ο Τσακουμάκος με το Λίβα. ΟΚ, δεν ήταν αυτό που θα θέλαμε οι περισσότεροι για τον Πανιώνιο. Ο Σύλλογος το συζήτησε. Με κρύα καρδιά; Ναι με κρύα καρδιά. Αλλά το συζήτησε. Γιατί πρέπει να ακούσει όλες τις προτάσεις. Γιατί δεν ισχύει αυτό που γράφουν 2-3 αριστερά-δεξιά παντού ότι και καλά δε θέλει η διοίκηση να ανεβεί η ομάδα. Δεν προχώρησε τι να κάνουμε; Να μπούμε και στην τσέπη του Τσακουμάκου να κάνουμε κουμάντο;

Για τους υπόλοιπους υπάλληλους του πρεζident που εμφανίστηκαν ούτε συζήτηση. Δε χρειάζεται να αναπτύξουμε περαιτέρω. 

Έγινε συζήτηση με "δυνατούς" οικονομικά Πανιώνιους ή ενδιαφερόμενους; Ναι έγινε. Που κατέληξε; Ότι ναι, υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελαν να ασχοληθούν, με καθαρές δουλειές, με σοβαρότητα, αξιοπρέπεια, αλλά δεν μπορούσαν να το κάνουν την παρούσα στιγμή. Το εξηγώ και παραπάνω το γιατί. Άλλωστε ποιος από εσάς που γκρινιάζετε, θα βάζατε την υπογραφή σας για να πέσουν πάνω σας τόσα χρέη, που άφησαν άλλοι;

Θέλουν οι Πάνθηρες, ο Ορφέας και η διοικούσα επιτροπή την ομάδα καθηλωμένη στη Γ'; ΟΧΙ! Και γιατί να το θέλουν; Οι μόνοι που ματώνουν οικονομικά είναι όλη αυτή την περίοδο, που διάφοροι παντογνώστες γράφουν ότι μαλακία τους κατέβει από εδώ και από εκεί. Ματώνουν οικονομικά, ψυχικά, σωματικά. Και αν υπήρχε κάποιος να τους απαλλάξει από αυτό το φορτίο θα το έκαναν χθες. Δεν υπάρχει όμως για την ώρα...

Δύο μέτωπα

Μες τη χρονιά που έρχεται η μάχη έχει δυο μέτωπα. Το ένα είναι το αγωνιστικό, όπου θα κληθούμε να παίξουμε σε ένα πολύ δύσκολο πρωτάθλημα. Με τι στόχο θα πείτε; Το ίδιο αναρωτιόμουν κι εγώ μέχρι πριν λίγο καιρό. Τι θα κάνουμε στη Γ' χωρίς κίνητρο, μιας και ακόμα κι αν βγούμε πρώτοι, δεν θα ανεβούμε αν δεν έχουμε λύσει το οικονομικό. 

Εδώ έρχεται το δεύτερο μέτωπο. Μες τη χρονιά πρέπει να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με τα χρέη, να τακτοποιηθεί ότι γίνεται να τακτοποιηθεί, να γίνει από πλευράς Συλλόγου, ότι καλύτερο μπορεί να γίνει, ώστε όταν έρθει η ώρα, είτε οι ενδιαφερόμενοι που εμφανίστηκαν φέτος, είτε κάποιοι άλλοι, να βρουν στα χέρια τους μια σοβαρή και ξεκάθαρη κατάσταση και όχι ένα χάος.

Τα χρέη είναι πολλά, δεν είναι απαγορευτικά, αλλά πάρα πολλά, και μόνο αν κάποιος καθίσει σοβαρά και προσπαθήσει να τα μειώσει και να τα βάλει σε βιώσιμους διακανονισμούς, θα μπορεί κάποιος σοβαρός άνθρωπος να τρέξει μια ΠΑΕ. Αυτό πρέπει να γίνει μες τη χρονιά, αυτό είναι το φορτίο που έχουν πάνω τους οι άνθρωποι που τρέχουν το τμήμα. 

Και όχι μόνο αυτό, καθώς η φετινή χρονιά έχει απαιτήσεις οικονομικές, που δεν τις λες και λίγες. Πάλι θα ματώσουν τσέπες, πάλι άνθρωποι θα χάσουν τον ύπνο τους. Αλλά αυτά μάλλον φαίνονται ψιλά γράμματα, σε όσους μια ζωή τα περιμένουν όλα στο χέρι από τον καναπέ και το πληκτρολόγιο.

Ντροπή

"Τετέλεσται", "δεν ασχολούμαι ξανά", "κουράγιο σε όσους ακολουθήσουν την ομάδα σε αυτό τον κατήφορο", "ντροπή". Και άλλα πολλά "όμορφα" διαβάζω από χθες. Λογικό από τη μία, μεγάλη η απογοήτευση, κυρίως σε ανθρώπους που δεν ασχολούνται καθημερινά με τον Πανιώνιο, είναι πιο αποστασιοποιημένοι, οπότε βλέπουν τα πράγματα από άλλη σκοπιά. Δεν τους παρεξηγώ, ούτε τους επικροτώ όμως.

Ντροπή...

Αλήθεια, ντροπή;

Ντροπή είναι να πάμε σαν Πανιώνιος, με ότι δυνάμεις έχουμε την παρούσα περίοδο, να παίξουμε όπου είναι να παίξουμε. Με δικά μας παιδιά, με δικό μας προπονητή, με δική μας διοίκηση; Είναι ντροπή;

Όχι δεν είναι. Ντροπή ήταν άλλα πράγματα.

Ντροπή ήταν κάτι παιχνίδια με τον Πλατανιά, τη Λάρισα, τη Βέροια...

Ντροπή ήταν η "μεταγραφή" του Μπανανά.

Ντροπή ήταν ο πουτάνας γιος ο Ανιγκό.

Ντροπή ήταν ο Κεϊτά που ήρθε για προπόνηση με μπλούζα Ολυμπιακού και το θεωρούσε φυσιολογικό και ξέρετε κάτι ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ!

Ντροπή ήταν να τραμπουκίζονται παίχτες που θέλανε να πάνε σε άλλες ελληνικές ομάδες ή στο εξωτερικό για να πάνε στο βρωμολίμανο.

Αυτά ήταν ντροπές. Κι αυτές οι ντροπές όντως μας έφεραν πολύ κοντά στο "ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ". Αυτές οι ντροπές έκαναν αληθινούς Πανιώνιους, ψυχάρες, μάγκες να πουν "δεν ασχολούμαι" και "κουράγιο σε όσους ακολουθήσουν την ομάδα σε αυτό τον κατήφορο". Γιατί τότε ήταν όντως κατήφορος. Όχι τώρα..

Συμμετοχή και στήριξη

Ας τα αφήσω αυτά τώρα. Πάμε στο τώρα. Πως θα ανταπεξέλθει ο Σύλλογος σε αυτή τη διμέτωπη μάχη που γράφω πιο πάνω; Μόνο με στήριξη και συμμετοχή. Χρειάζονται χρήματα, χρειάζονται χέρια, χρειάζονται μυαλά, χρειάζεται βοήθεια. Χρειάζεται κόσμος στο γήπεδο σε όλα τα εντός, χρειάζεται κόσμος στα γήπεδα σε όλα τα εκτός, χρειάζονται μέλη στο Σύλλογο, χρειάζονται εθελοντές να βοηθήσουν σε όλα τα επίπεδα.

Είμαστε μόνοι μας. Ολομόναχοι. Την ίδια ώρα που τα παιδιά του Κοροπούλη θα κυνηγούν την άνοδο μέσα στο χορτάρι, γιατί ναι πιστεύω θα κυνηγήσουν την άνοδο, εμείς οι οπαδοί, οι ενεργοί Πανιώνιοι, πρέπει να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις στηρίζοντας τη διοίκηση του Συλλόγου και όποιον άλλον ενδιαφερθεί σοβαρά για το τμήμα. 

Δεν υπάρχει άλλη λύση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Θα μου πεις, μια ζωή στην Ελλάδα, σε κάθε δύσκολη κατάσταση μια χούφτα άνθρωποι έβγαζαν το φίδι από την τρύπα, οι υπόλοιποι από μακριά και αφ' υψηλού και στο τέλος μάγκες... Ας κάνουμε μια φορά κάτι διαφορετικό.

Γηπεδάκι

Έχω στηρίξει όσο μπορώ με τα γραπτά μου την διοικούσα επιτροπή. Πάντα με επιχειρήματα, πάντα με τη σκέψη στο μυαλό ότι είναι παιδιά σαν κι εμάς, με τον Πανιώνιο στην καρδιά. Θα συνεχίσω να το κάνω ακόμα κι αν είναι πάντα της μόδας το κράξιμο και όχι η στήριξη. Όπως θα το κάνω και για τον Ορφέα και για τους ανθρώπους που τρέχουν την αναγέννηση της μπασκετικής μας ομάδας, και για τον κ. Μπουζαλά στο πόλο όσο παρουσιάζει δύο τόσο καθαρές και δυνατές ομάδες.

Δεν το κάνω τυφλά και άκριτα. Έτσι νιώθω, έτσι βλέπω, ότι κάνουν ότι μπορούν όλοι οι παραπάνω. Οπότε γιατί να μην είμαι δίπλα τους σαν οπαδός;

Από σήμερα και μέχρι να χρειαστεί ξανά, δηλαδή να προκύψουν εξελίξεις, σταματώ να ασχολούμαι εντατικά σε αυτό το ιστολόγιο με τα διοικητικά και τα οικονομικά. Δεν υπάρχει λόγος να γράφω τα ίδια και τα ίδια, η κατάσταση είναι δεδομένη. Μόνο με τα αγωνιστικά! Γηπεδάκι! Σχολιάζουμε μπάλα, μπάσκετ, αποτελέσματα, βαθμολογίες. Η χρονιά σε λίγο καιρό θα ξεκινήσει, οι ομάδες μας θα μπουν στο χορτάρι, στο παρκέ , στην πισίνα και η θέση η δικιά μου όπως και όλων σας είναι εκεί. Στο τσιμέντο της 3, στο κλειστό που φέρει το όνομα του Ανδρέα Βαρίκα, στο δημοτικό κολυμβητήριο. Τα υπόλοιπα αν και όποτε χρειάζεται θα τα σχολιάζουμε, θα διαφωνούμε, θα συμφωνούμε, θα συνεχίζουμε. Πάμε...