Γενέθλιον

131 χρόνια.

Σχεδόν 48000 ανατολές Ηλίου.

Στη Σμύρνη, στην πιο όμορφη από τις όμορφες, στην πιο λαμπρή από τις λαμπρές, στην πιο ξεχωριστή από τις ξεχωριστές.

Στις γειτονιές, στους δρόμους, στους καφενέδες, στα σχολεία, στις πλατείες της.

Εκεί που πρωτοακούστηκε το όνομα σου. 

Εκεί που οι πρώτοι νέοι και νέες σου άφησαν τις πρώτες σταγόνες ιδρώτα στο χώμα, φορώντας το σήμα σου και τα χρώματα σου.

Εκεί που ο θάνατος σε άρπαξε από το λαιμό, αλλά του ξέφυγες.

Εκεί που οι φλόγες έγλυψαν το πρόσωπό σου αφήνοντας σου ανεξίτηλα σημάδια, αλλά γλίτωσες.

Προχώρησες.

Μπήκες σε ένα πλοίο γεμάτος αίματα, εγκαύματα, πόνο, δάκρυα, μνήμες. Νόμισες στιγμιαία ότι όλα τέλειωσαν.

Έφτασες ξανά στην στεριά. Νόμισες ότι σώθηκες. Ότι όλα θα πάνε καλά. Σε λίγο καιρό ίσως είσαι πάλι πίσω, εκεί...

Αυτά που συνάντησες σε πόνεσαν περισσότερο. Λόγια και πράξεις. Ας είναι... Είσαι πολύ μεγάλος για να ασχοληθείς με μικρούς ανθρώπους.

Νέα γη... Νέο ξεκίνημα... Άγριες εποχές... 

Οι μεγάλοι και τρανοί αυτού του κόσμου παίζουν πάλι σκάκι στις πλάτες μας. Έχεις ήδη πολλούς νεκρούς, πολλούς αγνοούμενους, πόσα παιδιά σου ακόμα θα αντέξεις να χάσεις;

Ευτυχώς έχεις πιστούς ακόλουθους της ιδέας. Γιατί έτσι σε αποκαλούν: ΙΔΕΑ. 

Παίρνουν το πονεμένο κορμί σου και το εναποθέτουν λίγο νοτιότερα της Αθήνας.

Καλά είναι εδώ; Σαν τη Σμύρνη δεν... Άστο μην το σκέφτεσαι έτσι. Κοίτα μπροστά. Τα παιδιά σου.

Μαζεύονται, συναντιούνται, κλαίνε αγκαλιασμένα. Θρηνούν αυτούς που δεν πρόλαβαν... Αυτούς που χάθηκαν...

Κλαίνε και χτίζουν. Θρηνούν και δημιουργούν. Πονάνε και ελπίζουν. Γερνάνε και γεννούν.

Νέα Σμύρνη. 

Καμαρώνεις, νέο σπίτι, νέα παιδιά, ίδιο ανάστημα, ίδια φιλοσοφία. Η ιδέα μεγαλώνει.

Χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες αθλητές και χιλιάδες οπαδοί.

Ναι οι καιροί αλλάζουν. Οπαδούς τους λένε τώρα αυτούς που κουβαλούν την ιδέα σου στην ψυχή τους.

Πλακάτ, σημαίες, φωνές, κερκίδες.

Χαρές, λύπες. Προχωράς.

Κασκόλ, φανέλες, κόρνες, πανιά, βεγγαλικά.

Ανοιχτά γήπεδα, κλειστά γυμναστήρια. Όλα παίρνουν χρώμα. Χρώματα. Κυανό και Ερυθρό. 

Τα πιο ζωηρά από τα παιδιά σου σε ακολουθούν παντού, τραγουδώντας για τους αθλητές σου και το μεγαλείο σου. Με έναν πάνθηρα στο μπράτσο χαραγμένο, στα πανιά ζωγραφισμένο. Άλλο και τούτο, πως άλλαξαν οι εποχές; Τα κοιτάς και χαμογελάς... Βλέπεις στα μάτια τους αυτό που έχεις ξαναδεί παλιότερα σε άλλα παιδιά σου. Το πάθος, την αυταπάρνηση. 

"Εμείς θα σε κρατήσουμε", σου φωνάζουν κι ανατριχιάζεις. Ξέρεις ότι το εννοούν.

Μικρή αυτή η γωνιά του τόπου... Θα ταξιδέψεις, θα σε γνωρίσουν και άλλοι. Μεγαλείο.

Ένας αιώνας. Πολύ ή λίγο; Δεν ξέρεις. Δε νιώθεις γέρος. Κι άλλα δύσκολα χρόνια. Όλα έχουν αλλάξει, αρχίζεις να μην τα καταλαβαίνεις, δε συμβαδίζουν με το χαρακτήρα σου.

Προχωράς όμως. Αυτός είναι ο σκοπός. Πάντα να προχωράς. Σε κάθε κακουχία, σε κάθε αναποδιά. Ακόμα κι αν νιώθεις να κουράζεσαι, τα παιδιά σου είναι εκεί, σε βοηθούν, σε κρατάνε και προχωρούν μαζί σου. Δίπλα σου.

Σαν χθες σου έρχεται η εικόνα με τους κυρίους και τις κυρίες να χειροκροτούν τα παιδιά σου στους στίβους της Σμύρνης. Τον παπά να ευλογεί συγκινημένος τις προσπάθειες τους... Το πιο παθιασμένο από τα παιδιά σου να παρακολουθεί από μια γωνιά φορώντας το κοστούμι του και το καπέλο του και να χαμογελά ικανοποιημένος. Δε γνωρίζει ακόμα ότι αυτός θα μεταφέρει τη φλόγα σου, άσβεστη, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Σαν χθες σου φαίνεται που ένα άλλο παιδί σου, που κάτι σου θυμίζει από το προηγούμενο, το πιο παθιασμένο που λέγαμε, γυρίζει τα γηπεδάκια, κλειστά και ανοιχτά, φέρνοντας σου κι άλλους αθλητές στην αγκαλιά σου. Σπουδαίες ομάδες. Έφυγε κι αυτός νωρίς... Όπως κι άλλοι.

Όλα σου φαίνονται σαν χθες. Λογικό. Σε τι κλίμακα χρόνου μετριέται η ζωή σου; 

Είσαι νέος ή γέρος; 

Δε σε νοιάζει. Είσαι αυτός που είσαι. 

Μοναδικός, ένδοξος, τίμιος, αληθινός. 

Της προσφυγιάς καμάρι, 

των στίβων παλικάρι...

Γεια σου ρε Πανιώνιε!

Προχώρα ρε Πανιώνιε!

Προχώρα!

Μόνο μπροστά!

Περήφανα!

131 χρόνια

Σχεδόν 48000 δύσεις Ηλίου.

Η δική σου δύση δεν θα έρθει ποτέ!