Ρομαντικός ρεαλισμός

Πολλές και ζόρικες οι εξελίξεις στον ποδοσφαιρικό Πανιώνιο μας το τελευταίο διάστημα. Δύσκολες καταστάσεις, αγχωτικές, για μαύρες μέρες μιλούν οι περισσότεροι. Βέβαια το πόσο μαύρη είναι μια περίοδος είναι πάντα συγκριτικό. Ειδικά για ένα Σύλλογο που έχει περάσει από φωτιά και λεπίδι. Αλλά ας μην το πάμε τόσο πίσω. Μαύρη περίοδος για τον ποδοσφαιρικό Πανιώνιο ήταν αυτή που χάνονταν δελτία σε μια νύχτα, αυτή που ο κόσμος έκανε έρανο για τα βασικά των παιχτών, αυτή που οι οπαδοί του έκρυβαν το κασκόλ για να μπουν στο γήπεδο στα παιχνίδια με το ΠΟΚ και πιο πρόσφατα αυτή που οι παίχτες φορούσαν την ερυθρόλευκη φανέλα της κανονικής τους ομάδας κάτω από τη φανέλα με το σήμα μας, για να μπουν να παίξουν.

Αυτές ναι ήταν μαύρες μέρες.

Οι τωρινές είναι σίγουρα πολύ δύσκολες. Υπερβολικά δύσκολες για να τις αντέξουν όλοι. Σε συζητήσεις το καταλαβαίνεις. Χάνουμε την υπομονή μας, μιλάμε δυνατά, λέμε και καμιά ασυναρτησία και πως αλλιώς να γίνει, αφού έχουμε χάσει το μυαλό μας. Επειδή είναι πολλές και μπερδεμένες οι σκέψεις μου, ακόμα μια φορά, θα προσπαθήσω να τις βάλω σε σειρά παρακάτω.

Οικονομικός ρεαλισμός

Η οικονομική κατάσταση στην ΠΑΕ είναι κατάσταση σχεδόν χρεοκοπίας. Στη μία και μοναδική ΠΑΕ που υπάρχει δηλαδή αυτή που μέχρι πρόπερσι έπαιζε στην Α' Εθνική. Ότι και να γίνει τα χρέη εκείνης της ΠΑΕ θα ακολουθούν τη νέα εκτός αν γίνει αυτό που έγραψα σε ένα σχόλιο κάπου στο facebook, δηλαδή εμφανιστεί ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος Νέας Σμύρνης, με χρώματα πράσινο-μαύρο, έδρα την Καλλιθέα και σήμα τη ρώσικη αρκούδα ξέρω γω. (Μεγάλη απήχηση τα χρώματα και η έδρα της ομάδας που εμπνεύστηκα σαν παράδειγμα στους αναρχοπασόκους και στους ρωσοπόντιους φίλους μας, спасибо братья).

Είχα γράψει πριν καιρό ότι η νέα τροπολογία μας βάζει σε καλούπι και η αλήθεια κάπως έτσι είναι, μόνο που την παρούσα στιγμή αν μπούμε σε αυτή τη διαδικασία το καλούπι πολύ πιθανόν να σπάσει. Δεν υπάρχει η οικονομική δύναμη να μπορεί να τρέξει μια ΠΑΕ αξιοπρεπώς, χωρίς να καταρρεύσει και να δημιουργήσει και άλλα χρέη. Δυστυχώς. Αν κάνετε μια αναδρομή σε προηγούμενα κείμενα μου θα δείτε ότι ήμουν υπέρμαχος της ιδέας να παίξουμε στη Β' Εθνική. Το πίστευα μέχρι πρόσφατα κι ακόμα υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις το πιστεύω. Αυτές οι προϋποθέσεις όμως δε φαίνεται να μπορούν να πραγματοποιηθούν.

Οι υποψήφιοι επενδυτές που εμφανίστηκαν στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούν να χαρακτηριστούν... αποκρουστικοί. Κι αν για τον Τσακουμάκο δεν έχουμε να πούμε και πολλά, ήρθε είδε και χαιρέτισε, για τον άλλον ότι και να πεις είναι λίγο. Έχουν διαρρεύσει διάφορα πράγματα, ας αφήσουμε την διοικούσα επιτροπή και το ΔΣ του Συλλόγου να αποφασίσουν αν και πότε θα τα βγάλουν στη φόρα. Ίσως απαλύνει και τον πόνο αρκετών μια τέτοια εξέλιξη, αφού θεωρώ όλοι θα καταλάβουμε που θα έμπλεκε ξανά η ομάδα αν επικρατούσε η λογική "στη Β' πάση θυσία και με όποιον να 'ναι".

Η αναμονή και η πίεση για νέα νομοθεσία μαζί με την καλύτερη οργάνωση και το οικονομικό νοικοκύρεμα της σημερινής ομάδας είναι ο μόνος στόχος που δείχνει αυτή τη στιγμή εφικτός...

Τα δύσκολα στο χορτάρι

Αν επιβεβαιωθούν μες τα επόμενα 24ωρα οι συντριπτικές πιθανότητες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή και αγωνιστούμε στη Γ' Εθνική πάλι (όχι ακριβώς πάλι καθώς πέρυσι παίζαμε στη Δ') οι πραγματικές δυσκολίες θα είναι μέσα στο χορτάρι. Τα οικονομικά και τα διοικητικά θα μπουν στο παρασκήνιο, όπου φυσικά θα συνεχίσουν να τρέχουν με μάχες σε πολλά μέτωπα για να είμαστε έτοιμοι και αυτάρκεις αυτή τη φορά όταν έρθει η ώρα, και στο προσκήνιο θα έρθει το καθαρά αγωνιστικό.

Εκεί που πιθανώς θα δούμε μια ομάδα πάρα πολύ διαφορετική από την περσινή. Είναι αδύνατο να μείνουν όλοι οι παίχτες που μας χάρισαν τόσες όμορφες στιγμές την περασμένη χρονιά. Στην καλύτερη θα μείνουν μερικοί βασικοί, αλλά η κεντρική ιδέα είναι ότι θα πάμε με μια αρκετά αποδυναμωμένη ομάδα. Το πρωτάθλημα θα είναι πολύ δύσκολο, πρέπει να τα δώσουμε όλα για να μην κινδυνέψει η ομάδα. Σκληρή αλήθεια, αλλά αλήθεια. 

Γενικά η φετινή χρονιά καθαρά αγωνιστικά θα είναι αίμα και άμμος. Γερό στομάχι και υπομονή.

Ο κόσμος

Στα πολύ δύσκολα που έρχονται αδυνατώ να πιστέψω ότι ο κόσμος θα απουσιάσει, θα κάνει πίσω. Αδυνατώ να πιστέψω ότι άνθρωποι που έχουν πατήσει όλα τα τεταρτημόρια του χάρτη της Ελλάδας ακολουθώντας τον Πανιώνιο, θα πουν "δεν ασχολούμαι". Από 80 μέχρι 15. 

Αρνούμαι να το πιστέψω.

Το να γίνεις Πανιώνιος φίλε μου είναι απόφαση ζωής και πράξη αλληλεπίδρασης. Δίνεις και παίρνεις. Έχεις δικαιώματα, έχεις υποχρεώσεις και ευθύνες. 

Είναι ευθύνη σου να είσαι εκεί κάθε Κυριακή. Είναι ευθύνη σου να μην αφήσεις κανέναν από την παρέα σου να "ξεκόψει".

"Δεν αντέχω να βλέπω την ομάδα να παίζει με το Μοσχάτο" θα σου λέει ο άλλος; 

ΦΑΠΑ

"Δεν ασχολούμαι ρε μεγάλωσα"

ΦΑΠΑ

Πολλές φάπες. 

Κάθε παρέα, κάθε οικογένεια, οφείλει να είναι εκεί. Χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Οι Πάνθηρες έχουν τραβήξει πολλά τα τελευταία χρόνια, έχουν κουραστεί, έχουν ασχοληθεί με πράγματα που δεν ήταν της φάσης τους, μόνο και μόνο για να σώσουν ότι σώζεται από αυτό που λέγεται Πανιώνιος. Τα άτομα που τρέχουν τις καταστάσεις στο Σύλλογο προέρχονται από την πανθηρική μήτρα. Ο σύνδεσμός πάντα εκεί θεματοφύλακας και κολώνα του Συλλόγου. Αλλά τώρα back to the roots... 

Δρόμοι, πλατείες, αλητείες, λεωφορεία, πέταλα. Και στρατολόγηση... Της νέας γενιάς. Της πιο πορωμένης που θα έχουν δει τα ελληνικά γήπεδα. Αυτής που θα γαλουχηθεί στα χωράφια της Γ' και της Β', που θα ποδοπατηθεί στο καμίνι του "Α.Βαρίκας" βλέποντας μπάσκετ και βόλεϊ, προσπαθώντας να κρατήσει τη φλόγα αναμμένη.

Μπάσκετ

Το πολύπαθο μπασκετάκι μας, θα παίξει κι αυτό το ρόλο του. Αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά. Όπως μας κράτησε στα 90s, πρέπει να μας κρατήσει και τώρα. Να μας συσπειρώσει, να ζήσουμε όμορφες στιγμές στο κλουβί μας, να δυναμώσουμε την ομάδα, να την ανεβάσουμε, να την καλοδεχτεί πάλι ισχυρή και καθαρή το νέο κλειστό της οδού Αρτάκης.

Το ίδιο και το Βόλεϊ, το Πόλο, το Χάντμπολ... Όσο το ποδόσφαιρο περνάει τη δική του Οδύσσεια, αυτά τα τμήματα πρέπει να γίνουν η αιχμή του δόρατος του Συλλόγου. Να μη μας αφήσουν να ξενερώσουμε καμία βδομάδα. Εντάξει να ξεκαυλώσουμε ήθελα να γράψω αλλά ας μη γίνομαι χυδαίος.

Καύλα μόνο με μάτια που γυαλίζουν μέσα στο κλειστό. Να φεύγουμε από εκεί μέσα ποδοπατημένοι, βραχνιασμένοι, ιδρωμένοι, γεμάτοι από Πανιώνιο.

Ορφέας

Για την ομάδα του Ορφέα τα έχω ξαναπεί. Η προσφορά των παιδιών αυτών είναι ως τώρα μεγάλη με τάση να γίνει τεράστια και μελλοντικά ανεκτίμητη. Ο Σύλλογος αναγεννιέται μέσα από τα δικά τους χέρια, τις δικές τους ιδέες, το δικό τους κόπο. Είμαι σίγουρος ότι από όσα έχουν κάνει κι από όσα σκοπεύουν να κάνουν δε μαθαίνουμε ούτε τα μισά. Σεμνότητα, ανιδιοτέλεια, αληθινή αγάπη για το Σύλλογο. Και ευθύνη φυσικά. Όπως γράφω πιο πάνω, Πανιώνιος σημαίνει και ευθύνη. Ευθύνη να μεγαλώσουν κι άλλο το Σύλλογο, να παλέψουν πόρτα-πόρτα, τηλέφωνο-τηλέφωνο, να ενεργοποιήσουν όσα περισσότερα μέλη του Συλλόγου, να πείσουν κόσμο να γίνει μέλος, να κάνουν την κοινωνίας μας πιο ενεργή.

Δύσκολο, αλλά θα το καταφέρουν. Το πιστεύω.

Ρομαντικός ρεαλισμός

Θα προσπαθήσω τώρα να συνδέσω όλες τις προηγούμενες ενότητες αυτού του κειμένου σε ένα συμπέρασμα το οποίο περιγράφεται και στον τίτλο του άρθρου. Στο οποίο έχω καταλήξει από καιρό και όσο μπορώ θα το λέω και θα το ξαναλέω κι ας μην πείθω ούτε έναν.

Ο μόνος δρόμος από εδώ και πέρα για να είναι υγιής ο Σύλλογος είναι η συμμετοχή του κόσμου του. Οικονομική, εθελοντική, πρακτική. Συμμετοχή σε όλα. Δε λέω για εταιρείες λαϊκής βάσης και κουραφέξαλα. Λέω αυτό που βλέπω ρεαλιστικά και όχι ρομαντικά, αν και έτσι το βαπτίζετε και το απορρίπτετε οι περισσότεροι.

Τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο Σμύρνης δεν πρόκειται να τον σώσει κανείς πέρα από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Δεν υπάρχει κανείς. Από το να κάθεστε στο μπαλκόνι του facebook και να κεντάτε σχόλια αντί για την προίκα σας, σαν ψηλομύτες γεροντοκόρες που περιμένουν τον πρίγκηπα, τον καραβοκύρη, ή κάποιον τέτοιον, βγείτε έξω και πάρτε το Σύλλογο στα χέρια σας.

40 ευρώ ετήσια συνδρομή. Τόσο λίγα.

Και όσα περισσότερα μπορείτε στα υπόλοιπα τμήματα. Είπαμε ο Πανιώνιος είναι υποχρέωση, έχει απαιτήσεις. Και ενεργή συμμετοχή σε όλα. Στις εργασίες, στις δυσκολίες, στα προβλήματα. Αλλά και στις αποφάσεις. 

Παρεάκια του γηπέδου, Πάνθηρες, Ορφέας... Όλοι να μπουν σε αυτή την κατεύθυνση. Να το έχουμε όλοι προτεραιότητα. Μέλος στο Σύλλογο, μέλος ενεργό, το κάθε αλάνι των Πανθήρων, ο κάθε Πανιώνιος ανεξαρτήτως ηλικίας, η κάθε κυανέρυθρη οικογένεια.

Ρεαλιστικά αυτή είναι η μόνη λύση, απλά τυχαίνει να είναι και ρομαντική... Τι να κάνουμε;

Υ.Γ. Πρώτη καταμέτρηση δυνάμεων, πρώτη καλή μάζωξη για φέτος, την Τρίτη στις 14. Στα γενέθλια της ίδιας μας της ζωής.