Οι πρώην

 

Τις τελευταίες μέρες γίνεται μεγάλος ντόρος στην κυανέρυθρη κοινωνία μας για τα χρέη προς φυσικά πρόσωπα που μοιάζουν ατέλειωτα. Κυρίως ποδοσφαιριστές, αλλά και προπονητές, γυμναστές, φροντιστές, εργαζόμενοι στην ΠΑΕ, όλοι στη μπούκα του μεγάλου κανονιού που βάρεσαν οι απατεώνες.

Γίνεται κουβέντα κυρίως γιατί περιμένουμε σαν Πανιώνιος από αυτούς τους ανθρώπους να χαρίσουν ουσιαστικά τα δεδουλευμένα τους, ή ένα μεγάλο τους μέρος, ή να δεχτούν έστω ένα συνδυασμό μείωσης του χρέους και αποπληρωμής του σε πολλές δόσεις. Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πραγματάκια που δε νομίζω κανένας σώφρων άνθρωπος να διαφωνεί: ο κάθε εργαζόμενος δικαιούται να λάβει το σύνολο των χρημάτων για τα οποία εργάστηκε, δε φέρει καμία ευθύνη αν ο εργοδότης του έταξε λαγούς με πετραχήλια, από τη στιγμή που οι λαγοί και τα πετραχήλια υπάρχουν σε συμβόλαιο.

Αυτό είναι το νόμιμο και το θεωρητικό.

Πάμε τώρα στο πρακτικό κομμάτι, τι δηλαδή συμβαίνει εδώ και... αιώνες στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σε αυτόν τον υπέροχο χώρο λοιπόν, το ψαλίδι είναι κανόνας. Είναι ελαχιστότατοι αυτοί που υπέγραψαν για 100 δραχμές σε 4 χρόνια και πήραν όντως 100 δραχμές σε 4 χρόνια. Όλοι το ξέρουν, όλοι το υπολογίζουν.

Στον Πανιώνιο υπάρχουν πρώην και πρώην που πιθανώς βρίσκονται στη λίστα των ανθρώπων που χρωστάει η ΠΑΕ. Βρίσκονται ας πούμε αθλητές που μετά τον Πανιώνιο έκαναν δυνατή καριέρα με μεγάλα και καλοπληρωμένα συμβόλαια, υπάρχουν και αθλητές που αυτή τη στιγμή μπορεί να είναι στα αζήτητα. 

Η λογική της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου λέει ότι ειδικά οι πρώτοι σπάνια βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό σε τέτοιες περιπτώσεις. Για λόγους πρεστίζ, ονόματος, αν θέλετε και ανταπόδοσης, κάνουν το καλό, το ρίχνουν στο γιαλό και πάμε παρακάτω. Οι περισσότεροι, όχι όλοι.

Για τους άλλους τα πράγματα είναι πιο περίεργα. Ως γνωστόν η καριέρα ενός ποδοσφαιριστή στην καλύτερη των περιπτώσεων κρατάει 15, άντε τραβηγμένα 20 χρόνια, από τα οποία ούτε τα μισά δεν είναι τα "καλοπληρωμένα". Αν ο καθένας χαρίζει τα λίγα λεφτά που είναι να πάρει από αυτά τα χρόνια, τότε πως θα ζήσει; Πολλοί πάντως το κάνουν. 

Αν βάλουμε στην εξίσωση και τους ξένους με τους μάνατζερ τους, το πράγμα μπλέκει ακόμα περισσότερο. Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπαμε μια λίστα με τους ανθρώπους που χρωστάει η ΠΑΕ. Για την ακρίβεια μια λίστα που θα είχε 5 στήλες: 

ΟΝΟΜΑ-ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ-ΠΟΣΟ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ-ΠΟΣΟ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ-ΠΟΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟ ΥΠΕΓΡΑΨΕ

Θα ήταν για γέλια και για κλάματα η λίστα, αλλά θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Μπορεί να έχουμε αδικήσει κάποιον διοικούντα βρε αδερφέ, να ξέρουμε να ζητήσουμε συγνώμη. Ή το αντίθετο...

Κάπου εδώ έρχεται και η θεωρία των παιγνίων.

Λέμε εμείς: "Παιδιά κάντε ένα 50% ψαλίδι και πάρτε τα υπόλοιπα σε 100 δόσεις, γιατί αν δεν το κάνετε, θα μείνουμε Γ' Εθνική και δεν θα πάρετε τίποτα".

Μας απαντούν αυτοί: "Κόψτε το λαιμό σας και δώστε τα λεφτά γιατί αν δεν τα δώσετε, θα μείνετε μια ζωή Γ' Εθνική και θα εξαφανιστείτε από το χάρτη".

Άντε βρες τη άκρη τώρα, φέρτε έναν νομπελίστα να δούμε τι θα γίνει.

Δεν ξέρω που θα καταλήξει η ιστορία Τσακουμάκου. Ξέρω ότι όποιο αποτέλεσμα κι αν έχει, πρέπει να μάθουμε ποιοι έβαλαν πλάτη και ποιοι όχι. Νομίζω θα μας εκπλήξουν πολλά. Γενικά νομίζω ότι σε σχέση με τα τελευταία χρόνια πρέπει να αλλάξουμε πολιτική σε ότι αφορά τους πρώην. Παίχτες που φεύγουν δηλαδή για άλλες πολιτείες. 

Πρέπει να γίνει μεγάλη προσπάθεια από το Σύλλογο να κρατά τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με όλους. Είμαστε οι μόνοι που έχουμε να κερδίσουμε από αυτό. Οι παλιότεροι λένε ότι ο Σύλλογος πολλές φορές χρειάστηκε την καλή σχέση με παλιούς ποδοσφαιριστές/προπονητές. Δεχτήκαμε βοήθεια, πολλές φορές απρόσμενη, από ανθρώπους που πέρασαν κι αγάπησαν τον Πανιώνιο, την ίδια ώρα που άλλες πόρτες ήταν κλειστές.

Για μένα όλη τη φουρνιά των μεγάλων παιχτών που πέρασαν από τον Πανιώνιο τα τελευταία 15 χρόνια πρέπει να την έχουμε από κοντά. Όπως και να έφυγαν, με καλό ή κακό τρόπο, οι σχέσεις πάντα μπορούν να αποκατασταθούν, αν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι να το τρέξουν. Μιλάμε για πολλούς διεθνείς, για παίχτες που αύριο θα είναι προπονητές, παράγοντες, μάνατζερ, άνθρωποι του ποδοσφαίρου γενικότερα.

Αφήστε που νομίζω πως πολλούς τους αδικήσαμε, θύματα κι εμείς των ψεμάτων και των "διαρροών" των προηγούμενων διοικούντων. Μην τους πάρω έναν έναν τώρα, δεν έχει νόημα, αλλά όλοι θυμάστε. Καθόμασταν εμείς από την κερκίδα και βρίζαμε τον έναν και τον άλλο, επειδή απλά η θέληση των παιδιών αυτών ήταν ενάντια στα σχέδια του πρεζident και των δούλων του στην ΠΑΕ. Μαθήματα προς συμμόρφωση...

Μιας και ξαναήρθε η κουβέντα στον πρεζident, κάπου άκουσα ότι μέσα στη λίστα με τους παίχτες που χρωστάει η ΠΑΕ, είναι και κάμποσοι δανεικοί από το λιμάνι. Ξέρετε μωρέ ποιους λέω. Αυτούς που στην αρχή παρουσιάζονταν σαν μεταγραφές, μετά μαθαίναμε ότι μάλλον είναι δανεικοί, μετά ήταν όντως δανεικοί, μετά μας λέγανε ότι δε βγαίνουμε ρε παιδιά αναγκαστικά δανεικούς παίρνουμε για να μην πληρώνουμε συμβόλαια, ναι αλλά γιατί παίρνετε μόνο από τον κωλόγαυρο απαντούσαμε εμείς, γιατί μόνο αυτός έχει παίχτες μας λέγανε και ξαφνικά τα συμβόλαια που υποτίθεται ήταν πληρωμένα από τον αφέντη, σκάνε στα χέρια μας τώρα.

Βιασμός. Αυτό μας έκαναν. Μας βίασαν πρώτα τη λογική και μετά όλα τα άλλα. Μέχρι που έφτασαν να ασελγούν πάνω στο σώμα της ομάδας κι εμείς κοιτούσαμε ανήμποροι. 

Αυτά και για σήμερα, συνεχίζουμε να περιμένουμε τις εξελίξεις, γνώμη μου παραμένει ότι πρέπει ανεξαρτήτως του τι θα γίνει με τον κάθε Τσακουμάκο, να γίνει προσπάθεια συμμετοχής στη Β' Εθνική με κάθε κόστος, όσες τεράστιες δυσκολίες κι αν έχει αυτό το εγχείρημα (πως θα μαζευτούν τα χρήματα, ποιος θα μπει διοίκηση, ποιος θέλει να αυτοκτονήσει δηλαδή, γιατί θα φορτωθεί ένα τεράστιο χρέος). Δε βρίσκω άλλο τρόπο να συνεχιστεί η ιστορία αυτής της ομάδας στα επαγγελματικά πρωταθλήματα. 

Σε περίπτωση μη δήλωσης συμμετοχής στη Β' μου φαίνεται απίθανο αυτή η φοβερή φουρνιά παιχτών να παραμείνει, πάμε δηλαδή για δύσκολες καταστάσεις. Αντίθετα στη Β' με εγγυημένα κάποια έσοδα και επαγγελματίες τους παίχτες, αρχίζει να παίζει και το σενάριο των πωλήσεων παιχτών, που δυστυχώς ή ευτυχώς είναι το μόνο ανέλπιστο έσοδο που μπορεί να σώσει την κατάσταση.

Υ.Γ. Όσο καιρό έχω το blog έχω δεχθεί αρκετά καλά σχόλια και ευχαριστώ πολύ για αυτό. Πρόσφατα δέχτηκα ένα δημόσιο όμορφο σχόλιο από τη σελίδα "Πανιώνιε ρομαντικά δίπλα σου", μια γωνιά του ίντερνετ που εδώ και χρόνια, όχι μόνο κρατάει ψηλά την κυανέρυθρη σημαία, αλλά με το ύφος της και το περιεχόμενο της αναδεικνύει την ομορφιά και τη διαφορετικότητα αυτού του Συλλόγου και των πιστών οπαδών του. Ευχαριστώ πολύ λοιπόν, μακάρι ο καθένας από το μετερίζι του, από μια σελίδα, ένα blog, ένα γραφείο, από την κερκίδα, από το σύνδεσμο, από τον αγωνιστικό χώρο, όπου κι αν είναι το μετερίζι κάθε Πανιώνιας ψυχής να δίνει ότι μπορεί γι' αυτό το Σύλλογο. Δεν υπάρχει Πανιώνιος πάνω στη Γη που να μην μπορεί να κάνει κάτι για να βοηθήσει, υπάρχουν δυστυχώς Πανιώνιοι που δε θέλουν, ή για να το πω αλλιώς που τα περιμένουν όλα έτοιμα. Χρέος μας και αγώνας μας, να παρακινήσουμε όσους περισσότερους μπορούμε, αν θέλουμε να έχουμε ένα όμορφο μέλλον.