Μέρες αργίας

 

Εντάξει, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα όσο τα λένε τα αγαπημένα της γενιάς μας, Διάφανα Κρίνα. Δεν είναι γιατί ο Πανιώνιος δεν πέτυχε την άνοδο αγωνιστικά, ποδοσφαιρικά. Έπαιξε 14 αγώνες, έχασε 2 κρίσιμους και δεν ανέβηκε, τόσο απλά. Δεν πέθανε, δεν εξαφανίστηκε.

Φέτος λοιπόν, ήταν μια χρονιά εξιλέωσης, μια χρονιά ποδοσφαίρου, μια χρονιά υγείας, μια χρονιά καθαρού αέρα, μετά από χρόνια μπόχας, βρώμας, δυσωδίας. Μια χρονιά που θα μας μείνει αξέχαστη, θα θυμόμαστε κάθε καρδιοχτύπι, κάθε γκολ, κάθε μικρή η μεγάλη χαρά και φυσικά τη χθεσινή μεγάλη λύπη.

Γιατί χθες πικραθήκαμε, αυθεντικά. Έχασε η ομάδα και σφίχτηκε το στομάχι μας, πονέσαμε, ξαγρυπνήσαμε. Αν βρεθεί ένας να μου πει ότι ένιωσε τα ίδια πέρυσι στον υποβιβασμό, οκ μπράβο του, αλλά δε θα βρεθεί. Γιατί πέρυσι ο υποβιβασμός ήταν λύτρωση από τα σιχάματα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε μέχρι να τα δούμε να περιφέρονται και πάλι σαν ύαινες γύρω από το Σύλλογο μας.

Ακόμα και η λύπη η χθεσινή όμως ήταν ωραία. Αυθεντική. Πονέσαμε σαν άνθρωποι, όχι γιατί πρέπει. Όχι νομοτελειακά. Κι αυτό πρέπει να το κρατήσουμε. Το συναίσθημα, την αυθεντικότητα.

Από χθες προσπαθώ να μη μιλάω πολύ. Αλλά να ακούω, να αφουγκράζομαι την Πανιώνια κοινωνία. Τον κόσμο, τους φίλους, τους άγνωστους. Όλους αυτούς που αποτελούν το λαό του Πανιωνίου. Προσπαθώ να δω, να συμπεράνω, πόσοι σκεφτόμαστε κατά κάποιο τρόπο, πόσοι κατά κάποιον άλλο και πάει λέγοντας. Χαίρομαι που η αντίδραση στο χθεσινό αποτέλεσμα ήταν "ομόφωνη". Όλοι χειροκροτήσαμε την ομάδα, αγκαλιάσαμε τους παίχτες, τον προπονητή, τους είπαμε μπράβο και ευχαριστώ. 

Έτσι ένιωθα, έτσι έπραξα και έτσι είδα να πράττουν και οι περισσότεροι. Θα μου πει κάποιος βέβαια, ότι πολύ συνηθίσαμε στο "δεν πειράζει" κι αυτό είναι κακό. Μα αυτό εξηγώ πιο πάνω. Πείραξε και παραπείραξε. Δεν με πείραξε πέρυσι γιατί τι να την έκανα άλλη μια χρονιά στην Α' Εθνική έτσι όπως ήταν τα πράγματα; 

Να κάθομαι να τραγουδάω στην κερκίδα "Τίνος είναι ρε γυναίκα ο Μπανανά;" , να περιμένω ποιον θα δώσουν για προσυμφωνημένη ταρίφα στον γαύρο, ή ποιο παλτό του Μοντεστό θα κοσμεί τα αποδυτήρια μας;

Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Όπως ευτυχώς δεν ήθελε να πάρει και η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου μας.

Παίξαμε σαν Πανιώνιος, χάσαμε σαν Πανιώνιος, θα ανασυνταχθούμε σαν Πανιώνιος, θα προχωρήσουμε σαν Πανιώνιος. 

Είδα να γράφεται και κάτι άλλο, ότι κάποιοι θέλουν τον Πανιώνιο μικρό, ώστε να τον ελέγχουν. Ναι, δεν αποκλείεται. Αλλά ποιοι; Εδώ υπάρχουν δύο αναγνώσεις.

Η μια λέει ότι αυτοί είναι οι Πάνθηρες και ο Ορφέας. Δεν το λένε ξεκάθαρα αυτό αυτοί που το ψιθυρίζουν, αλλά το λένε. Ότι δηλαδή αυτοί οι δύο, αλληλοσυνδεόμενοι, φορείς, για ιδεολογικούς ή άλλους λόγους προσπαθούν να κρατήσουν τον Πανιώνιο ερασιτεχνικό σωματείο και, για να μην τα πολυλογώ, να κάνουν το κομμάτι τους.

Δε νομίζω ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Όχι δε νομίζω. Δεν ισχύει. 

Είναι ντροπή να το λέτε, να το υπονοείτε, έστω πάνω στα νεύρα σας ή την πίκρα σας, για ανθρώπους που έχουν δώσει την ψυχή τους δεκαετίες τώρα και φυσικά τον τελευταίο χρόνο. Οι Πάνθηρες θέλουν να ασχοληθούν με την κερκίδα, τις εκδρομές τους δρόμους, ο Ορφέας με τον Ερασιτέχνη, τις υποδομές, τους αθλητές, κανείς από όλους αυτούς δεν έχει όρεξη να προσπαθεί να τα βάλει με θεούς και δαίμονες του ελληνικού επαγγελματικού αθλητικού χώρου.

Η άλλη ανάγνωση λέει ότι αυτοί που θέλουν τον Πανιώνιο μικρό και ελεγχόμενο είναι αυτοί που τον κατέστρεψαν. Αυτοί που περίμεναν τη χθεσινή αποτυχία για να εμφανιστούν ξανά σαν σωτήρες και σαν μόνη λύση. Που είναι η ζωής του όλη η διαπλοκή, το κουμάντο, το νταραβέρι, το νταβατζιλίκι μες τον Πανιώνιο. Που ο κόσμος τους φτύνει κατάμουτρα κι αυτοί χασκογελάνε. Οι βδέλλες στο σώμα του Συλλόγου. Με αυτή την ανάγνωση συμφωνώ.

Και προφανώς δεν εννοώ με τα παραπάνω τον Τσακίρη. Για αυτόν θα γράψω αναλυτικά τις σκέψεις μου μια από τις επόμενες μέρες. Άλλωστε, παρά το γεγονός ότι γνώριζα εδώ και καιρό κι εγώ όπως οι περισσότεροι την εμπλοκή του, περίμενα να τελειώσει το αγωνιστικό για να το αναλύσουμε όλοι παρέα το θέμα. 

Αυτά λοιπόν για σήμερα. Παίρνουμε βαθιές ανάσες, σηκώνουμε μανίκια και συνεχίζουμε. Το καραβάνι προχωρά, με κεφάλι ψηλά, με πίστη, με όραμα. 

Υ.Γ. Κυριάκο Σκούρα, και υπόλοιπα παιδιά: σας ευχαριστούμε για την προσπάθεια. Για όλα. Έχετε το σεβασμό μας και την υποστήριξη μας. Όποια κι αν είναι η απόφαση σας. Έχω ένα μικρό παράπονο ότι δε βγάλατε στη σέντρα και στην απομόνωση αυτούς που έπρεπε, αλλά ποιος άλλος από εμάς τολμάει να τα βάλει μαζί τους, για να τολμήσετε εσείς;

Υ.Γ.1 Δημήτρη Κοροπούλη, είσαι μάγκας,  αυθεντικός, Πανιώνιος. Ότι κι αν γίνει έχεις χαραχτεί στη μνήμη σαν πρότυπο. Σε ευχαριστούμε για όλα.

Υ.Γ.2 Ζήτω ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης.

Υ.Γ.3 Σκατά στους ρουφιάνους κωλόγαυρους.