Τσακίρης

 

Προσπαθώντας ακόμα σαν άτομα, σαν κοινωνία, σαν Σύλλογος να βάλουμε τις σκέψεις μας σε σειρά μετά την πίκρα της προηγούμενης Τετάρτης, ήρθε νομίζω η ώρα να ανοίξουμε το θέμα που συζητιέται εδώ και καιρό στο μικρόκοσμο μας, το θέμα του Κωνσταντίνου Τσακίρη.

Οι συστάσεις περιττές, οι απόψεις πολλές, διαφορετικές και πάντα έντονες. 

Ο Τσακίρης εμφανίστηκε στα κοινά του Πανιωνίου δυναμικά σε χρόνια που ακόμα το χρήμα έρρεε άφθονο, η χώρα ζούσε ακόμα σε άλλους ρυθμούς, το ποδόσφαιρο της είχε πετύχει μια απίστευτη επιτυχία πρόσφατα και όλα ήταν αλλιώς.

Ο κόσμος του Πανιωνίου ήταν αλλιώς, ήταν διαφορετικός. Η έλευση του, πέρα από την απελευθέρωση από τον Μπέο (ουστ), έφερε πολλά όνειρα, αρκετά από τα οποία πραγματοποιήθηκαν, άλλα έμειναν μισά, άλλα ήταν απλά υπερβολικά.

Λάθη

Δε θέλω να αναλωθώ πολύ σε αυτό το άρθρο με το τότε... Ήταν χρόνια που τα ζήσαμε όλοι έντονα, περάσαμε όμορφα, νιώσαμε υγιείς. Κάναμε και λάθη. Πολλά. Με βασικότερο ότι ποτέ δεν εκτιμήσαμε ότι με λίγα βήματα πίσω όλοι μας, θα μπορούσαμε να κλείνουμε φέτος μια 15ετία σταθερότητας και υγείας στην ΠΑΕ.

Πιο πολλά λάθη από όλους μας νομίζω έκανε ο ίδιος ο Τσακίρης. Αναπόφευκτα. Μιλάω για λάθη σημασίας που οδήγησαν σε άλλα ακόμα μεγαλύτερα και σε καταστάσεις τραγικές. Σίγουρα λάθος, όχι λάθος απλά, έγκλημα, έκανε και ο χ, ψ, οπαδός που τον έβριζε χωρίς λόγο και αιτία, απλά από τέτοια λάθη του κόσμου σπάνια καταστρέφεται μια ΠΑΕ. Από τα λάθη του μεγαλομετόχου όμως;

Έχουν περάσει χρόνια και η μνήμη ασθενεί, αλλά ποτέ δε θυμάμαι να θεώρησα τον Τσακίρη χαζό. Πάντα πίστευα ότι και έξυπνος είναι και οξυδερκής και μετρημένος. Τα λάθη του, ειδικά τα πρώτα χρόνια, ας πούμε μέχρι το 2010, ήταν λάθη δικαιολογημένα σε τέτοιες περιστάσεις. Εμπιστεύτηκε ανθρώπους που δεν έπρεπε, περικυκλώθηκε από αρπακτικά και αυλοκόλακες, ακόμα κι αν τους είχε στο νου του σαν τέτοιους, δεν κατάφερε ποτέ να μείνει ανεπηρέαστος. Να το πω με παράδειγμα; Ας σου αρέσουν οι Megadeth όσο δεν πάει, αν σε βάλω σε ένα δωμάτιο και σου παίζω όλη μέρα Τερλέγκα, Τερλέγκα θα σιγοτραγουδάς στο τέλος.

Ε κάπως έτσι έκανε κι αυτός.

Καψούρα

Ο Τσακίρης καψουρεύτηκε τον Πανιώνιο. Είναι κι αυτή μια από τις δικαιολογίες του, για το πόσες μαλακίες έκανε από ένα σημείο και μετά. Γιατί ποιος καψούρης δεν κάνει μαλακίες;

 Μετά από τόσα χρόνια του δίνω ελαφρυντικά, δεν τον συγχωρώ, αλλά μικρή σημασία έχει τι κάνω εγώ. Σημασία έχει το τι θέλει αυτός και το πως βλέπει τη σημερινή κατάσταση. Η καψούρα τον οδήγησε σε λάθος καταστάσεις, σε δύσκολες περιόδους, που είχαν αντίκτυπο σε όλους μας και κυρίως στο Σύλλογο. Τώρα, στα σημερινά δεδομένα, μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά κι αν ναι, πως;

Μπορεί να ξεχωρίσει την καψούρα από το ειλικρινές ενδιαφέρον; 

Μπορεί να καταλάβει μέχρι ποιο σημείο πρέπει να εμπλέκεται στην καθημερινότητα της ομάδας;

Μπορεί να καταλάβει σε ποιους και πως πρέπει να σηκώσει τείχη για να προστατέψει την ομάδα και τον εαυτό του;

Μπορεί να διαχωρίσει το τι σημαίνει διοικώ μια εταιρεία από το διοικώ τον Πανιώνιο;

Μπορεί να καταλάβει το πόσο έχει αλλάξει ο Πανιώνιος τα τελευταία χρόνια; 

Η ανθρωπογεωγραφία γύρω του;

Κατεύθυνση

Το πιο βασικό, σε περίπτωση που ο Τσακίρης αποφασίσει να εμπλακεί ξανά, είναι το ποια κατεύθυνση θέλει να δώσει στην ομάδα. Λίγο πολύ η συντριπτική πλειοψηφία ξέρει τι θέλει. Μια ομάδα αυτάρκη, οργανωμένη, υγιή, δυνατή.

Με διοίκηση που πριν από όλα τα άλλα, πρέπει να τηρεί δύο απαράβατους κανόνες: να μην είναι υποτελής κανενός και να είναι ξηγημένη.

Το πρώτο δε θέλει περισσότερες εξηγήσεις. Ναι, ξέρουμε πως λειτουργεί το ποδόσφαιρο, ξέρουμε τι πόλεμο θα δεχθούμε αν δεν προσκυνήσουμε έναν εκ των τριών νταβατζήδων, ξέρουμε ότι θα μας κάνουν τη ζωή κόλαση ακόμα και για να επιστρέψουμε στην Α' Εθνική, πόσο μάλλον να μείνουμε σε αυτή, αλλά δε μας νοιάζει. 

Το δεύτερο, συνδέεται και με το πρώτο, είναι ακόμα πιο απλό. Ξηγημένα πράγματα, όχι τα καραγκιοζιλίκια των προηγούμενων. "Ο τάδε παίχτης θα πωληθεί σήμερα στην τάδε ομάδα γιατί χρειαζόμαστε τα χρήματα και αυτή ήταν η καλύτερη πρόταση". Τελεία και παύλα.

Οι εποχές, "πρόεδρε βάλε το χέρι στην τσέπη και κράτα τους όλους να πάρουμε το τσάμπιολιγκ" έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όχι ότι υπήρξαν ποτέ στην πράξη, παρά μόνο μέσα στο μυαλό διάφορων μυστήριων τύπων στα καφενεία παλιότερα, στο facebook σήμερα, που πάντα είχα την απορία πως καταφέρνουν να κάνουν τόσο ντόρο στην Πανιώνια οικογένεια.

Κατεύθυνση λοιπόν. Ή όραμα αν θέλουμε να ακούγεται καλύτερα. Ότι ναι μάγκες μου θα φτιάξουμε προπονητικό, θα παίζουμε με αρκετά δικά μας παιδιά όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες, θα τα πουλάμε σε άλλους, θα επιβιώνουμε και θα αναπτυσσόμαστε με αυτά τα χρήματα, θα παράγουμε και άλλα δικά μας παιδιά, κάποια από τα πρώτα παιδιά όταν κάνουν την όποια μεγάλη καριέρα μπορέσουν, θα έχουν πάντα την πόρτα ανοιχτή να επιστρέψουν και να μας δυναμώσουν, γιατί δε θα έχουν φύγει με μπάχαλα και βρισιές, αλλά όπως πρέπει.

Αυτό είναι υγεία. Κι αν κυλήσει έτσι η κατάσταση, θα ξαναέρθει και η Ευρώπη, θα ξαναέρθει και το Κύπελλο, θα ξαναέρθουν περήφανες εμφανίσεις.

Αλλά θα έρθουν και χρονιές άγχους, χρονιές μάχης, σερί ηττών. Δείχνουμε όλη ωριμότητα και προχωράμε.

Εγγύηση

Αν επιστρέψει ο Τσακίρης, επιστρέφει και η σταθερότητα στον Πανιώνιο. Ακόμα και αν πει ότι εγώ είμαι εδώ, αλλά δεν πετάω λεφτά, απλά είμαι εδώ για να καλύψω την ομαλή λειτουργία, να στηρίξω τους ανθρώπους που τρέχουν καθημερινά την κατάσταση, να λειτουργώ σαν εγγυητής.

Σε αντιμετωπίζουν όλοι διαφορετικά, μετράς, έχεις προοπτική.

Μας λείπουν πολλά για να γίνουμε όπως ονειρευόμαστε. Ένα από αυτά είναι και η οικονομική σιγουριά. Ο συνδυασμός της αξιοποίησης της όποιας νομοθεσίας, με την παρουσία του Τσακίρη μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα. Όχι μόνο για το ποδοσφαιρικό τμήμα, αλλά για ολόκληρο το Σύλλογο. Να πω ένα παράδειγμα για να καταλαβαινόμαστε. Με το ποδόσφαιρο οργανωμένο, οικονομικά αυτόνομο και δυνατό, πόροι ανθρώπινοι και οικονομικοί απελευθερώνονται για να βοηθήσουν άλλα τμήματα του Συλλόγου. Μπακαλίστικα: αν όσα χρήματα και χρόνο έβαλε φέτος ο Σκούρας και η ομάδα του στο ποδόσφαιρο, τα έβαζαν στο μπάσκετ ή στο βόλεϊ (τυχαία παραδείγματα) θα μιλούσαμε για μια εντελώς διαφορετική κατάσταση σε αυτά τα τμήματα. (Επαναλαμβάνω εντελώς μπακαλίστικο και τυχαίο το παράδειγμα, δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο).

Συγχωροχάρτια

Ψωμιάδης, Κιντής, πόσα και πόσα άλλα ανατριχιαστικά πραγματικά βιώματα μας έχει αφήσει η εποχή Τσακίρη. Για τα οποία συγχωροχάρτι δεν παίρνει, ότι κι αν κάνει. Γιατί αν πάρει θα μας βγει σε κακό. Πάλι.

Προσωπικά δεν του δίνω συγχωροχάρτι ούτε για τις ιστορίες με τους Ασπρόπυργους πέρυσι. Αν όντως το είχε προτείνει, τότε είναι ένα ακόμα σφάλμα του.

Η συγνώμη είναι μια παρεξηγημένη έννοια. Δεν πιστεύω ότι από τότε που βγήκε χάθηκε το φιλότιμο. Ίσα ίσα. Η ειλικρινής συγνώμη είναι απόδειξη μαγκιάς και στην περίπτωση Τσακίρη, πρέπει όλοι να δείξουμε τη μαγκιά μας και πρώτος από όλους αυτός.

Ο Τσακίρης πρέπει να μιλήσει. Πριν κάνει οτιδήποτε άλλο. Να μιλήσει για τότε, για μετά, για τώρα. Να πει τι έφταιξε, να πει τα λάθη του, να ζητήσει συγνώμη για αυτά. Αντρίκια, ειλικρινά, Πανιώνια. 

Να απαιτήσει συγνώμες. Πάλι αντρίκια και ειλικρινά. 

Να αποδώσει ευθύνες. Πρώτα στον εαυτό του μετά σε όλους τους άλλους.

Να σπάσει αυγά. 

Να κλείσει πόρτες. Δεν είναι χαζός, ξέρει τι γινόταν στον Πανιώνιο μέχρι πέρυσι. Είναι ο μόνος που έχει το ανάστημα να τα πει και να τους ξεφτιλίσει. Να τους κλείσει την πόρτα, να τους στείλει στο διάολο κι ακόμα παραπέρα. 

Θέλει να τα κάνει όλα αυτά; Αμφιβάλλω. Μπορεί; Σίγουρα. Στο χέρι σου να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις...

Μηνύματα

Όσο καιρό έχω το blog αυτό δέχομαι αρκετά μηνύματα. Στην αρχή ήταν τα ανακριτικά, ποιος είσαι, τι είσαι τι κάνεις, μέχρι και κλήση με κάμερα μου έκανε αθεόφοβος για να δει τη φάτσα μου. Μετά ακολούθησαν τα "καλά τα λες" ή "μαλακίες γράφεις". Στη συνέχεια λάμβανα μηνύματα μόνο για δύο πρόσωπα. Τον Τσακίρη και το Ζαμάνη. Αποθεωτικά για τον πρώτο, κάποια σε στυλ "αφού τα λες ωραία γράψε κάτι όμορφο να τον πείσουμε", εντάξει οκ μάγκες το είχα κάνει μια φορά στην πρώτη λυκείου για να ρίξει γκόμενα ο κολλητός, δεν πήγε τόσο καλά.

Για τον δεύτερο επίσης "αποθεωτικά", αλλά άλλη ιστορία αυτό.

Τέλοσπαντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι ανεξάρτητα από τους προβληματισμούς τους δικούς μου, ή κάποιων ανθρώπων σαν εμένα, η πλειοψηφία θέλει Τσακίρη. Κι αυτό πρέπει να το σεβαστούμε και να το υπολογίσουμε στην όλη κουβέντα. 

Επίλογος

Αν με ρωτούσε κάποιος αν είμαι αισιόδοξος για την όλη ιστορία θα σας πω στεγνά ΟΧΙ. Δεν είμαι. Θα μου κάνει τεράστια εντύπωση για πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του Συλλόγου, να φερθούμε λογικά, ρεαλιστικά και συναισθηματικά, ταυτόχρονα όλοι μαζί. Βέβαια έχουμε περάσει τον πάτο του βαρελιού, έχουμε σκάψει και λίγο από το έδαφος κι ακόμα προς τα κάτω πάμε, οπότε ίσως συμβεί και αυτό, αλλά δε δίνω πολλές ελπίδες.

Τον περιμένουμε λοιπόν. Είτε στη Γ΄, είτε στη Β΄...