Keep calm

 Η προχθεσινή έκρηξη, μετά το τέλος του αγώνα με τη Μύκονο ήταν κάτι που χρειαζόμασταν, όπως έγραψα και χθες. Το χρειαζόταν ο Σύλλογος, η ποδοσφαιρική ομάδα, ο κόσμος που πέρασε από κοντά όλο το μαρτύριο των τελευταίων ετών, ο κόσμος που είχε κουραστεί και είχε απομακρυνθεί. Ότι είναι Πανιώνιος πάνω στη Γη, άξιζε να ζήσει μια μέρα σαν την προχθεσινή.

Ακολουθεί η διαδικασία των μπαράζ, μια ακόμα πρωτόγνωρη εμπειρία για όλους μας. Τέσσερις αντίπαλοι, δύο εντός, δύο εκτός, όπως λένε άνθρωποι που έχουν παρακολουθήσει τέτοιες διαδικασίες σε αυτή την κατηγορία, μια πολύ ύπουλη διαδικασία.

Ύπουλη γιατί αρχικά έχεις να αντιμετωπίσεις ομάδες καλές, ομάδες νικήτριες, ομάδες πρωταθλήτριες. Που έρχονται με την ίδια ψυχολογία, με το ίδιο πάθος, με την ίδια αυτοπεποίθηση που έχεις και εσύ. Καθαρά αγωνιστικά δηλαδή έχεις να αντιμετωπίσεις δύσκολους αντιπάλους. Που αν τους υποτιμήσεις, γιατί λέγονται Ραφήνα ή Ηρόδοτος, μπορείς να βρεθείς προ μεγάλων εκπλήξεων.

Υπάρχει ο κανόνας ότι οι ομάδες της Αθήνας, του 6ου ομίλου δηλαδή, είναι παραδοσιακά πολύ πιο δυνατές από τις υπόλοιπες της κατηγορίας. Ότι ας πούμε ο Χαραυγιακός ή ο Φωστήρας αν ήταν στον 8ο, 9ο, 10ο όμιλο θα τερμάτιζαν πρώτοι άνετα. Επιτρέψτε μου να κρατήσω μια πισινή για αυτό. Αυτός ο επαγωγικός τρόπος σκέψης στο ποδόσφαιρο, δε λειτουργεί πάντα. Ειδικά σε μια διαδικασία τεσσάρων αγώνων.

Ύπουλη επίσης γιατί όπως είδαμε και στον όμιλο, υπάρχει παρασκήνιο και μάλιστα πολύ έντονο. Στο οποίο παρασκήνιο δεν μπορείς να ξέρεις τι συμβαίνει. Ποιος σου λέει ας πούμε για παράδειγμα ότι η Ζάκυνθος δεν είναι η εκλεκτή κάποιων να ανεβεί για τον Α, Β λόγο.

Να ξεκινήσεις να πας στη Ζάκυνθο, ήρεμα και ωραία, να μπεις να παίξεις τη μπάλα σου και να σου έχει δώσει 2 πέναλτι στο ημίχρονο, να μην ξέρεις από που σου ήρθε. 

Θέλει πολύ προσοχή, μεγάλη συγκέντρωση. Περισσότερη απ' ότι τα παιχνίδια μέχρι τώρα. Έχει πάει πολύς ιδρώτας χαμένος τέτοια εποχή σε τέτοια μπαράζ, λόγω εφησυχασμού. Μη γίνουμε θύματα.

Η ομάδα θέλει ηρεμία, ανάσες, ξεκούραση. Να περάσει η ένταση, να καθαρίσει το μυαλό. Ο κόουτς έχει χρόνο να εξετάσει τους αντιπάλους. Να πάμε με το μαχαίρι στα δόντια πάλι, όπως πήγαμε στη Μύκονο. Να μην τους αφήσουμε να πάρουν ανάσα.

Και ο κόσμος θέλει ηρεμία και συγκέντρωση. Ο Πανιώνιος είναι μια κοινωνία, ένας μικρόκοσμος και καλώς ή κακώς το κλίμα από τον κόσμο, περνάει και προς την ομάδα. Αν εμείς, αντί να κοιτάζουμε πως θα ανεβούμε, κοιτάζουμε την αναδιάρθρωση και το που θα βρούμε τα λεφτά, κι αν θέλουμε επενδυτή ή δε θέλουμε και πάει λέγοντας, νομίζω ότι μόνο κακό θα κάνουμε.

Χρόνος υπάρχει, όχι απεριόριστος, υπάρχει όμως, από τον Ιούλιο και μετά να οργανωθεί η νέα χρονιά. Μαζικά, οργανωμένα, να αποφασίσουμε πρώτα απ' όλα τι Πανιώνιο θέλουμε, πως τον φανταζόμαστε και πως θα τον κάνουμε πραγματικότητα. Γιατί αν νομίζουμε ότι "τα είδαμε όλα" από μια Ηλιούπολη, ζούμε σε μια πλάνη.

Αν η Ηλιούπολη είναι η Α' Δημοτικού, η Β' Εθνική είναι το ΜΙΤ... Έχουμε πολλά να δούμε και να "διδαχθούμε"...

Οπότε , keep calm, love Panionios και κάθε πράγμα στον καιρό του.