Διασταυρώσεις

Μια ανάταση τη νοιώθουμε όλοι μας πιστεύω τις τελευταίες μέρες. Εντάξει, υπάρχει η προσμονή για τα παιχνίδια μπαράζ, αλλά κάπως καλύτερα αισθανόμαστε.

Λίγο οι μάγκες του ποδοσφαίρου, λίγο η έναρξη της ανέγερσης του νέου κλειστού, μια χαρά την έχουμε.

Κάποιοι πιο ψύχραιμοι, πιο προσγειωμένοι, κοιτάζουν λίγο παραπέρα όμως. Και σου λένε ότι, κάτσε να δούμε, έρχονται δύσκολες αποφάσεις. Διλλήματα, ερωτήματα που θα ζητήσουν επιτακτικά απάντηση και στα οποία η ιστορία μας έχει δείξει ότι ο Πανιώνιος κόσμος δεν συμφωνεί πάντα.

Φυσικά μιλάμε για τα δύο "επαγγελματικά" τμήματα, ποδόσφαιρο και μπάσκετ και κυρίως για το πρώτο, το οποίο αν όλα πάνε κατ' ευχή σε λίγο καιρό πρέπει να ξαναγίνει Π.Α.Ε.

Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν μέχρι τότε, αλλά σε μικρό χρονικό διάστημα. Ο χρόνος είναι πολύ πυκνός, οι αποφάσεις πρέπει να παρθούν γρήγορα και εύστοχα.

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας φτάνουμε σε τέτοιες διασταυρώσεις. Ξέρετε τι εννοώ, εκείνες τις στιγμές που ανάλογα την απόφαση που θα πάρεις θα διαλέξεις και ένα δρόμο, πιθανώς χωρίς γυρισμό, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Στην ιστορία του Πανιωνίου, τέτοιες διασταυρώσεις υπήρξαν αμέτρητες. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με πισωγυρίσματα, με λάθη και σωστά, έχουμε φτάσει εδώ που έχουμε φτάσει σήμερα. Στην τελευταία διασταύρωση πέρυσι το καλοκαίρι, αποφασίσαμε να πορευτούμε όπως πορευτήκαμε, με νέα παιδιά, με λίγα χρήματα, αλλά με έντονο Πανιώνιο συναίσθημα.

Μας βγήκε, το απολαύσαμε, το ζήσαμε και θα συνεχίσουμε να το ζούμε και στα μπαράζ.

Μετά όμως; Μετά τι; Άνοδος στη Β' Εθνική, μετοχικά κεφάλαια, εγγυήσεις, χρήματα, χρήματα, χρήματα... Ποιος θα τα τρέξει όλα αυτά; Πως θα γίνουν πράξη; Αξίζει να γίνουν πράξη;

Κάποιοι θα σου πουν, πάμε με τα παιδιά μας όπως φέτος και ότι γίνει. Ας μην ανεβούμε ποτέ στην Α' Εθνική, τουλάχιστον να είμαστε καθαροί. Ναι, καλό ακούγεται. Στην πράξη όμως; Θα μας βγει έτσι ή σε λίγο καιρό, με 3-4 ήττες μαζεμένες, θα βρίζουμε θεούς και δαίμονες; Σε βάθος χρόνου ένας τέτοιος Πανιώνιος μακριά από την βιτρίνα του ελληνικού αθλητισμού, όσο βρώμικη κι αν είναι, μπορεί να επιβιώσει ή θα συρρικνωθεί και θα χαθεί;

Οι πιο...παραδοσιακοί του ελληνικού ποδοσφαίρου θα σου πουν, να έρθει ένας επενδυτής. Ωραίο κι αυτό. Αλλά είναι εφικτό; Κι αν είναι, μετά από όσα έχουμε ζήσει, ποιος Πανιώνιος θα δεχτεί πάλι να μπει στο τιμόνι ο οποιοσδήποτε, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, να αφήσει πάλι μετά από λίγα χρόνια ένα σκασμό χρέη και πάλι τα ίδια απ' την αρχή. Και αντίστροφα ποιος επενδυτής θα δεχθεί να βάλει χρήματα, για να του κάνουμε έλεγχος εμείς που και πως τα χαλάει;

Μες τη μέση της διασταύρωσης θα είμαστε και θα μαλλιοτραβιόμαστε πάλι, κλασσικό γαλατικό χωριό, με τον καθένα να λέει τα δικά του και την ιστορία να περιμένει στη γωνιά να δει ποιο δρόμο θα διαλέξουμε, ποια απόφαση θα πάρουμε.

Έχουμε αποκτήσει την εμπειρία όμως, έχουμε το ιστορικό των περσινών συνελεύσεων, ώστε να μην κάνουμε λάθος και αυτή τη φορά. Αλλά ακόμα κι αν κάνουμε ένα τέτοιο, να το κάνουμε μαζί ,ενωμένα, συσπειρωμένα.

Εμείς είμαστε ο Πανιώνιος, δεν του έχει απομείνει κάτι άλλο αυτού του Συλλόγου. Εμείς που αντέξαμε, που μείναμε κοντά, με τα καλά και τα κακά μας, με τα όνειρα και τα κολλήματα μας, με τα πάθη μας, εμείς από εδώ και πέρα πρέπει να διαλέγουμε δρόμους στις διασταυρώσεις της ιστορίας. 

Μέχρι να περάσει και η δική μας η σειρά και να έρθουν οι επόμενοι. Και οι επόμενοι. Και οι επόμενοι. 

Αρκεί να υπάρχει ο Σύλλογος. Το κόκκινο και το μπλε σε όλα τα γήπεδα, τα κλειστά, τα κολυμβητήρια, τους στίβους.