Στάση, όχι στάθμευση

 

Πρώτη ήττα, πρώτη πραγματικά κακή εμφάνιση. Έγινε η στραβή, κάποτε θα γινόταν, αφήνοντας πίσω της χρήσιμα συμπεράσματα. Αρχικά να πούμε ότι η ήττα δεν "ήρθε στη χειρότερη στιγμή" που είδα να γράφουν αρκετοί. Χειρότερη στιγμή θα ήταν σε μία από τις δέκα αγωνιστικές του ομίλου, που ταυτόχρονα θα σήμαινε ότι τώρα η ομάδα θα ήταν για μπάνια και όχι για μπαράζ. Τόσο απλά.

Πικράθηκα χθες μετά το τέλος του αγώνα. Πικράθηκα αρκετά, εννοείται μου πέρασε από το μυαλό ότι πάει αυτό ήταν, τέλος. Ούτε η σκέψη ότι αρχικός στόχος της ομάδας δεν ήταν η άνοδος και ότι έτσι κι αλλιώς είχαμε αυτή τη χρονιά καμένη στο μυαλό μας όταν ξεκινούσε με έκανε να νιώσω καλύτερα.

Πολύ καλύτερα ένιωσα αργότερα όταν διάβασα τις δηλώσεις του Κοροπούλη. Ο προπονητής, μιλώντας παντελονάτα και Πανιώνια, εξήγησε πως έχει η κατάσταση, δεν ψάχτηκε για δικαιολογίες και λοιπές κλαψομουνιές, όπως αρκετοί, και μου έδωσε να καταλάβω ότι τίποτα δεν τελείωσε, ίσα ίσα, από την Τετάρτη και μετά η ομάδα θα μπει με νέα ορμή, ξανά στη μάχη.

Η ομάδα έκανε στάση στην Αλικαρνασσό για τρεις λόγους. 

Πρώτα απ' όλα δε μπήκε στο γήπεδο με την ψυχολογία που έμπαινε στα παιχνίδια ως τώρα, ειδικά από το Μοσχάτο και μετά. Δε γυάλιζε το μάτι, δεν πέταγε φωτιές, δεν ισοπέδωσε τον αντίπαλο. Δεν ξέρω το γιατί. Άσχημη μέρα; Άδειασμα μετά τη Μύκονο; Βόλεμα με την ισοπαλία; Όπως και να έχει, δεν ήμασταν ο Πανιώνιος που έπρεπε. Φυσικά κάναμε τις ευκαιρίες μας και θα μπορούσε να ήταν αλλιώς η εξέλιξη, αλλά δεν...

Δεύτερο, η δυναμικότητα του αντιπάλου. Κάτι που πολλές φορές φαίνεται να μην περνάει καν από το μυαλό μερικών. Παίχτη σαν τον Αργκιλέσι, ακόμα και τον Κοιλιάρα, δεν έχουμε αυτή τη στιγμή. Επιλέξαμε να μην έχουμε. Επιλέξαμε να ρίξουμε στα βαθιά τον Μπρέγκου και τον Λάμψια, επιλέξαμε μια άλλη προοπτική για το μέλλον, ρισκάροντας το παρόν. Δεν υπήρχε παίχτης να βάλει σώμα στο μέσο του Ηροδότου, δεν υπήρχε παίχτης να μπορεί να προσφέρει αυτά που προσέφεραν τα αδέρφια Κοιλιάρα στον Ηρόδοτο. Κι από τη στιγμή που δεν ήμασταν ομαδικά σε καλή μέρα, δεν μπορέσαμε να καλύψουμε αυτές τις αδυναμίες.

Τρίτο, η έλλειψη εμπειρίας που για πρώτη φορά φέτος φάνηκε τόσο έντονα. Δεν ήξερε η ομάδα πως να κινηθεί, δεν ήξερε πως να διαχειριστεί καταστάσεις. Εδώ ίσως χρεώνεται μια κάποια απειρία και ο πάγκος. Είναι χαρακτηριστικό ότι για αρκετή ώρα η ομάδα προσπαθούσε με μεγάλα γεμίσματα να φτάσει στην αντίπαλη περιοχή χωρίς εκεί να βρίσκεται ουσιαστικά κανείς. Ακόμα κι αν βρισκόταν ένας, ήταν πνιγμένος ανάμεσα στα αντίπαλα μπακ. Παρά το γεγονός ότι συνέβαινε αυτό, δηλαδή η ομάδα δεν είχε βγει όλη μπροστά, στο τέλος κινδυνέψαμε να φάμε και δεύτερο γκολ που ίσως να μας έκανε ζημιά στις ισοβαθμίες. 

Δεν τέλειωσε τίποτα. Κάναμε μια στάση, αλλά δεν σταθμεύσαμε μόνιμα στην κατηγορία. Γίνεται πιο περίπλοκο το πράγμα, αλλά στην πράξη δεν αλλάζουν πολλά. Έχουμε τρία παιχνίδια σε επτά μέρες, πρέπει να τα κερδίσουμε και να ανεβούμε. Σίγουρα γίνεται must win το παιχνίδι στη Ζάκυνθο. Το ίδιο και το εντός με την Κηφισιά που υπό άλλες συνθήκες ίσως ήταν ένα βολικό Χ. Δεν πειράζει. Θα διορθωθούμε και θα κερδίσουμε. Ξεκινώντας από την Τετάρτη, θα μπούμε όπως πρέπει, θα κάνουμε αυτό που πρέπει και μετά θα έχουμε τρεις μέρες μπροστά μας να δουλέψουμε στο μυαλό μας το παιχνίδι της Ζακύνθου.

Και εμείς σαν κόσμος για να μεταφέρουμε τη σωστή ψυχολογία στην ομάδα και η διοίκηση και το τεχνικό επιτελείο και οι ποδοσφαιριστές. 

Μη μασάτε, όλα καλά θα πάνε. Είμαστε πολύ σκληροί για να χάσουμε έτσι αμαχητί. Θα φτύσουν αίμα για να μας πάρουν αυτό που θέλουμε και αξίζουμε. Πίστη και προσήλωση στο στόχο. Με μάτια να πετάνε φωτιές, με πίεση από το πρώτο δευτερόλεπτο. Με Πανιώνιο πάθος. 

Τετάρτη στις 5. 

Όλοι εκεί.

Υ.Γ. Κάποια στιγμή θέλω να γράψω ένα κείμενο για το κεφάλαιο "πρώην". Πρώην παίχτες, πρώην προπονητές, άνθρωποι που πέρασαν από τη Νέα Σμύρνη, έφυγαν και τους περισσότερους τους έχουμε ξεχάσει, όπως τον Κώστα Κιάσσο, που σχολίαζε χθες το παιχνίδι στο κρητικό site. Άνθρωποι που αγαπούν τον Πανιώνιο, έχουν τόσα να μας προσφέρουν και συνήθως περνούν ανεκμετάλλευτοι από τις εκάστοτε διοικήσεις.