Αλήθεια, με το μπάσκετ τι γίνεται;

 Μπάσκετ υπάρχει;

Ασχολούμαστε οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, στο τι γίνεται στο ποδόσφαιρο, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά, με αποτέλεσμα για ακόμα ένα καλοκαίρι το μπασκετάκι μας να περνάει σε δεύτερη μοίρα. Πράγμα ανεπίτρεπτο για Πανιώνιο. Δυστυχώς.

Άσχημο πράγμα η συνήθεια βέβαια, και στο μπάσκετ συνηθίσαμε στην παρακμή, συνηθίσαμε καταστάσεις μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, συνηθίσαμε να ζούμε χωρίς αυτό. Δυστυχώς.

Βοηθάει στην παγίωση αυτής της κατάστασης και η σαπίλα της Α1. Τη βιώσαμε για τα καλά στο πετσί μας τόσο τη χρονιά του Αλευρογιάννη, όσο και αυτή του Χριστοδουλόπουλου. Εμετός. Στοιχήματα, στησίματα, λερώνεσαι από όπου κι αν το αγγίξεις το άθλημα στην Ελλάδα. Δυστυχώς.

Το τμήμα όσο μένει στα χαμηλά των κατηγοριών δύσκολα θα επιβιώσει, ακόμα κι αν βασιστεί σε παιδιά που προέρχονται από τις ακαδημίες. Αναλογικά με τα προσδοκώμενα έσοδα, τα έξοδα αυτών των κατηγοριών, αν θέλεις να παρουσιάσεις αξιοπρεπές σύνολο, πόσο μάλλον να διεκδικείς ανόδους, είναι μεγαλύτερα από αυτά της Α1. Είναι ασύμφορο να παίζεις στη Β' Εθνική με λίγα λόγια.

Τα συμβόλαια των -απαραίτητων- έμπειρων γυρολόγων είναι τσιμπημένα, τα έξοδα λειτουργίας και μετακίνησης αρκετά, έσοδα πάπαλα.

Στην Α1, στοίχημα, χορηγίες, τηλεοπτικά, σου δίνουν έναν αέρα να στήσεις μια καλή ομάδα, χωρίς μεγάλες φιλοδοξίες, αλλά με σταθερότητα. Όλο το ζουμί όμως είναι, αυτή η ομάδα να μυρίζει Πανιώνιο, να είναι Πανιώνιος. Κι αυτό θέλει χρόνο.

Θέλει σωστή λειτουργία των ακαδημιών, των πολύπαθων ακαδημιών, που πραγματικά δεν ξέρω σε τι κατάσταση βρίσκονται και τι μπορείς να περιμένεις από εκεί. Θέλει οργάνωση στην ΚΑΕ, με ανθρώπους που ζούνε για το μπάσκετ, είτε προέρχονται από το Σύλλογο, είτε όχι. Ερωτευμένους με το μπάσκετ χρειαζόμαστε. Ούτε λεφτάδες, ούτε διαχειριστές της κακιάς ώρας.

Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο, αν δημιουργηθεί μια ομάδα όπως τη φανταζόμαστε, δηλαδή με νέους Έλληνες αθλητές, με κολλεγιόπαιδα από ΗΠΑ και μερικούς καλούς έμπειρους παίχτες, η οποία θα είναι καθαρή και θα μείνει έξω από το στοιχηματικό πάρτι που γίνεται στην Α1, να μη μας αφήσουν να πάρουμε ανάσα. Να προσπαθήσουν να μας διαλύσουν. Αλλά δεν πειράζει.

Ας είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει και τη λύση θα τη βρούμε. Μη γίνουμε πάλι κάτι που δεν είμαστε. Κάτι που έχει γίνει κανόνας, όχι μόνο τα τελευταία χρόνια αλλά ακόμα και την περίοδο Λιανού. Ναι σύμφωνοι, αγωνιστικά αγαπούσαμε και δέρναμε, αλλά Πανιώνιος, είχαμε πάψει να είμαστε. Και το βρήκαμε μπροστά μας.

Και ακόμα το βρίσκουμε.

Έτσι, κλείνοντας καταλήγουμε στο ίδιο σημείο που θα καταλήξουμε και στο ποδόσφαιρο. Στη διασταύρωση που έλεγα τις προάλλες. Τι Πανιώνιο θέλουμε; Τι μπάσκετ θέλουμε; Που θα την πάμε τη δουλειά, ποιος θα την τρέξει; Εμείς πρέπει να αποφασίσουμε.

Χάρηκα που το τμήμα δε χαρίστηκε στον πρώτο τυχόντα. Ελπίζω το ΔΣ του Συλλόγου, με την ίδια οξυδέρκεια και αγάπη για τον Πανιώνιο να σκεφτεί και να πράξει ανάλογα σε όλες τις πιθανές λύσεις που θα εμφανιστούν. Έχω εμπιστοσύνη τόσο σε αυτούς, όσο και στο ατέλειωτο Πανιώνιο μπασκετικό ανθρώπινο κεφάλαιο, μια μεγάλη παροικία του κυανέρυθρου γαλατικού χωριού μας που ζει και αναπνέει για το τμήμα μπάσκετ και δε νομίζω να το αφήσει να πεθάνει. Δεν το άφησε ποτέ.

Με το νέο κλειστό να έρχεται(;) σύντομα, τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ όμορφα. Μπορεί και όχι. Στο χέρι μας είναι κι αυτό.

Συσπείρωση, συμμετοχή, γνώμες, ιδέες, πρόοδος. Εμείς πάμε τον Πανιώνιο μπροστά.