Εμμονικά νικητές

Ναι, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει η μάχη στη Μύκονο, υπάρχει η έφεση της Ηλιούπολης, υπάρχουν τα μπαράζ. Αλλά δε γίνεται να μην πανηγυρίσουμε με όλη μας την ψυχή τη χθεσινή νίκη. Τη χθεσινή εμφάνιση, το πάθος ,την αυταπάρνηση, την υγεία και την υπεροχή που βγάζει το σύνολο του Κοροπούλη.

Η ομάδα χθες μπήκε σαν σε replay από το Μοσχάτο. Με τρελό ρυθμό, πολύ πίεση, γρήγορο passing και κυρίως με σπίθα στο μάτι. Φάνηκε από το πρώτο δευτερόλεπτο ότι δεν θα σταματήσουν αν δε βάλουν γκολ. Το έβαλε νωρίς ο Νίνο, μας ηρέμησε, όλα έγιναν πιο εύκολα, πιο όμορφα. Άλλα χρόνια ίσως αγχωνόμασταν, ίσως δεν ξέραμε πως να το διαχειριστούμε. Χθες όμως, με το που έγινε το 1-0 δε νομίζω ότι υπήρχε κάποιος που έβλεπε διαφορετικό αποτέλεσμα από μια νίκη με 2-0, 3-0, 4-0.

Η ομάδα είναι καλύτερη και το δείχνει. Το νιώθουν όλοι. Πρώτα απ' όλα ο αντίπαλος. Αλλά κι εμείς, το καταλαβαίνουμε, βγαίνει προς τα έξω. Σίγουρα οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να γίνει η στραβή. Αλλά ο τρόπος παιχνιδιού ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες. Η ομάδα είναι γυμνασμένη, έχει αντοχές και τρεξίματα που δεν υπάρχουν στην κατηγορία. Ως τώρα δεν έχει βρεθεί ομάδα να μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτούς τους ρυθμούς.

Το καλύτερο είναι η ψυχολογία των παιχτών. Αυτό το "δεν σας βλέπουμε" που έγραψα κάποια στιγμή μες τη βδομάδα. Η εμμονή με τη νίκη. Το βλέπεις, δε θα σταματήσουν να τρέχουν, να κυνηγούν τη μπάλα, να πέφτουν πάνω στον αντίπαλο, να σουτάρουν, αν δεν έρθει η νίκη. 

Παρατήρησα κάτι χθες: το μαρκάρισμα του Λιούμη από το σέντερ-μπακ του Φωστήρα, ο οποίος φαινόταν έμπειρος και καλός παίχτης. Ο Λιούμης, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο δεν κατάφερε να τον περάσει ούτε μια φορά. Τον κέρδιζε με το σώμα, τον κέρδιζε με το μυαλό, με την τοποθέτηση. Δεν έχασε μονομαχία ο αντίπαλος. Κι όμως ο Λιούμης δεν σταμάτησε ποτέ, δε φοβήθηκε, δεν έκανε πίσω, έπεφτε πάνω του ξανά και ξανά, πηδούσε σε κάθε βολέ, σε κάθε γέμισμα, λυσσασμένα, όσο πιο ψηλά μπορούσε, πιο δυνατά. Ξανά και ξανά.

Άλλος θα τα είχε παρατήσει. Θα είχε κουραστεί, θα τον είχε πάρει από κάτω. Όμως όχι. Εκεί, υπομονετικά, μαχητικά, μέχρι που στη φάση του 51' από αυτή την επιμονή έφτασε η μπάλα στον Πίσπα για το 2-0.

Από το 70' και μετά ο Λιούμης κλάταρε, δε μπορούσε άλλο, αν δεν κάνω λάθος βγήκε και αλλαγή στα τελευταία λεπτά. Αλλά δεν τον ένοιαζε, ούτε αυτόν, ούτε τον προπονητή του. Είχε κάνει τη δουλειά. Όπως την έκανε και ο Μπρέγκου, ο Ζούλιας, ο Ξυγκόρος, ο Λάμψιας. Δεν υστέρησε κανείς.

Η ομάδα έχει περάσει πολλά φέτος. Μεγάλη ψυχολογική πίεση κι αυτό φαίνεται στις δηλώσεις του Δημήτρη Κοροπούλη μετά το τέλος του αγώνα. Δηλώσεις παντελονάτες, δηλώσεις Πανιώνιας ψυχής. "Όπως αρμόζει στο Σύλλογο τον οποίο υπηρετούμε, μέχρι το τέλος", όπως είπε και ο ίδιος ο κόουτς.

Την Τετάρτη έρχεται η ώρα της πρώτης ανταμοιβής. Της πρώτης μεγάλης χαράς. Γιατί θα ακολουθήσουν πολλές. 

Πιστέψτε το. 

Και ζήστε το. 

Από κοντά.