Οι Κυριακές μας
-"Ευτυχώς δεν ξενύχτησα χθες" σκέφτεσαι.
Γυρίζεις πλευρό κοιμάσαι μισή ώρα ακόμα. Ξυπνάς πάλι , δε σε χωράει το κρεββάτι εύκολα.
-"Έλα προσπάθησε λίγο ακόμα , Δευτέρα αύριο , άλλη μια γαμημένη βδομάδα στη δουλειά".
Τίποτα δε γίνεται , οι σκέψεις αρχίζουν.
-"3 ή 5:15 παίζουμε μπάλα; Και το μπασκετάκι; Μην έχουν κάνει καμιά μαλακία πάλι και τα έχουν βάλει ίδια ώρα , καλά πόσο μαλάκες είναι , ούτε για τα απλά δεν μπορούν να συνεννοηθούν οι διοικήσεις;"
Σηκώνεσαι , ετοιμάζεσαι , τσεκάρεις και πανηγυρίζεις με γροθιά σφιγμένη: 3 ποδόσφαιρο , 5 μπάσκετ. Τέλεια.
Πας να φτιάξεις καφέ , αλλά ο ήλιος έξω λάμπει. Ντύνεσαι και φεύγεις για Πλατεία. Τζινάκι , αθλητικό παπούτσι , αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στη φανέλα του Φανούρη και στο νέο Πανθηρικό t-shirt. Το έχεις κάνει ήδη το λάθος παλιότερα , οπότε δεν το σκέφτεσαι πολύ: φοράς το συνδεσμιακό , παίρνεις καβάτζα τη φανέλα με το 20.
-"Κάποια μπύρα θα με κάνει χάλια στο γκολ , οπότε αλλάζω στο αμάξι μέχρι να πάω Αρτάκης. Κι αν δε μπει γκολ μήπως χρειαστεί να την αλλάξω για το γούρι νωρίτερα. Θα χρειαστεί , όπως και να ' χει."
Βγαίνεις έξω , κοιτάς το γκράφιτι απέναντι , αναθαρρείς. Πας να μπεις στο αμάξι , σκέφτεσαι ότι με τέτοια μέρα είναι κρίμα να μην περπατήσεις , να μην ακούσεις , να μη δεις , να μη νιώσεις τη γειτονιά. Αλλά πρέπει να πας και στο κλειστό μετά. Τελικά περπατάς. Κάποιος θα σε μαζέψει και σένα μέχρι το κλειστό.
Κοντεύει 10:00 , όταν κάθεσαι για καφέ. Έχεις ήδη κάνει τα τηλέφωνα στο δρόμο. Οι περισσότεροι δεν απαντάνε καν , λογικό. Μια , δύο νυσταγμένες φωνές σου λέει ότι θα έρθουν σε λίγο.
Πίνεις 2 τζούρες καφέ , βλέπεις την αθλητική εφημερίδα δίπλα. Την κοιτάς και σκέφτεσαι να περάσεις λίγο την ώρα σου μέχρι να έρθουν και οι άλλοι. Κοιτάς πρωτοσέλιδο. Ξινίζεις.
-"Άντε γαμηθείτε σιχάματα". Την πετάς μακριά και σκέφτεσαι ότι κανονικά θα έπρεπε να κάνεις και φασαρία στον ιδιοκτήτη που φέρνει τέτοια πράγματα μέσα στη γειτονιά μας.
Το τηλέφωνο χτυπάει , ένας από αυτούς που δεν το σήκωναν.
-"Καλημέρα , έλα για καφέ ρε μαλάκα".
-"Τι ώρα είναι;"
-"10:20".
-"Θα πάρω καφέ στο χέρι και τα λέμε κλειστό".
-"Τι κλειστό ρε , ξύπνα ρε μαλάκα , πρωί είναι , τι σκατά ήπιατε χθες";
-"Παίζουν τα κορίτσια στις 11:00 ρε μαλάκα"!
Τσαντίζεσαι με τον εαυτό σου. Πολύ. Πως το ξέχασες;
-"Σου παίρνω εγώ καφέ , έλα πάρε με , δεν έχω όχημα".
-"Έγινε".
Περνάς την πόρτα του κλειστού με γρήγορο βηματισμό , ο ξενυχτισμένος ακολουθεί από πίσω πιο νωχελικά. Βλέπεις λίγο κόσμο , γονείς , φίλους αθλητριών , κορίτσια από τις ακαδημίες. Το μάτι σου πάει στο πεταλάκι , όπου κι άλλοι ξενυχτισμένοι προσπαθούν να συνέλθουν.
Πας εκεί , χαιρετάς , αστειεύεσαι , γελάς. Τζάμπολ!
-"Πάμε ρε Πανιωνάρεεεεεεεες"! , ακούς από απέναντι. Τα πρώτα χειροκροτήματα , οι πρώτες φωνές.
"Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α" , σου λέει η ψυχή σου.
Δεν θες να είσαι αυτός που θα το πει , περιμένεις κάποιον άλλον.
-"Άντε ρε μαλάκες , τι θα γίνει , σε μνημόσυνο ήρθατε , άντε φωνάξτε"!!!
Τα πρώτα συνθήματα. Φόρτσα Πανιωνάρα και τα σχετικά. Πάει καλά το ματσάκι , έχουμε καλή ομάδα και φέτος. Και καλές μικρές λένε , δουλεύουν οι ακαδημίες.
Κι άλλοι ζωντανοί-νεκροί εμφανίζονται σιγά σιγά. Αναθυμιάσεις αλκοόλ παντού. Κερδίζουμε άνετα , κάνουμε χαβαλέ , κάνουμε και το καθιερωμένο "ΠΑ-ΝΙ-Ω-ΝΙ-ΟΣ" με τα κορίτσια και φεύγουμε για τα πέριξ του γηπέδου.
Άλλοι για το σύνδεσμο , άλλοι για τυροπιτά , άλλοι για παρκάκι. Είναι νωρίς ακόμα , αλλά βλέπεις κι άλλους να περιφέρονται γύρω γύρω με ανυπομονησία. Πρέπει να κερδίσουμε σήμερα για να μη μπλέξουμε. Άσε που άμα κάνουμε σερί νικών , προλαβαίνουμε και Ευρώπη. Καλά , ας κερδίσουμε σήμερα και βλέπουμε. Το επόμενο δίωρο κυλάει όπως πάντα. Ο κόσμος πληθαίνει , όλο και περισσότερες γνωστές φάτσες , κουβέντα , χαβαλές , σουβλάκι στο όρθιο. Και οι πρώτες μπύρες. Αρκετές μπύρες. Χωρίς να καταλάβεις το πως την έχεις ήδη ακούσει , όταν ακούς κάποιον να λέει "παρά δέκα ρε μαλάκες , άντε κουνηθείτε". Περνάς από τα γουρούνια κρατώντας ποτήρι μπύρας και το διαρκείας. Σε ψάχνουν , τους σιχαίνεσαι. Προχωράς. Γαμώ τα τουρνικέ , τι καλά που ήμασταν παλιά.
Μπαίνεις μέσα , ανεβαίνεις τη μόνη σκάλα της ζωής σου που σου προκαλεί ταχυκαρδία , όχι από κούραση αλλά από καύλα. Βλέπεις γρασίδι , προβολείς , γυρνάς το κεφάλι προς τη 2 , κάνεις μια εκτίμηση πληθυσμού και μετά ετοιμάζεις λαρύγγι. Μπαίνει η ομάδα , αρχίζει το τραγούδι. Φωνή , φωνή , φωνή. Μπύρα , φωνή. 0-0 ημίχρονο.
Βγαίνεις για 2-3 μπύρες , γυρνάς με περισσότερες και για άλλους. Άγχος και φωνή. Ξανά φωνή.
Σύνθημα στο σύνθημα , πιο δυνατά , πιο παθιασμένα. Ξεσηκώνονται και οι δίπλα , πρέπει να μπει , παίζουμε καλά. Χάνουν το άχαστο οι άλλοι , μετά από δυο λεπτά , λάθος στην άμυνα τους ,
"ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ".
Ηδονή , αγκαλιές! Και μπύρα στην πλάτη , στον αυχένα , στο κεφάλι , ψηλαφίζεις με το χέρι μπροστά να δεις αν κρέμεται ακόμα από το τζιν η φανέλα του Φανούρη.
Έχει χρόνο ακόμα , τώρα αρχίζει το καρδιοχτύπι. 70' , 80' βλέπεις κάποιους να ζορίζονται , θέλουν σιγά σιγά να την κάνουν για το κλειστό. Ευκαιρία οι άλλοι , αντεπίθεση εμείς. Βάλτο ρε γαμώτο μια φορά να φύγουμε χωρίς άγχος. Γελάς και μόνο που το σκέφτεσαι. Πανιώνιος είσαι , θα μαρτυρήσεις μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο.
Οι πρώτοι έχουν ήδη αρχίσει και φεύγουν για το κλειστό. Το παίζουν και καλά αισιόδοξοι , αλλά πιο πολύ φοβούνται μην τους χαλάσει τη διάθεση η ισοφάριση στο 90΄. Κόρνερ αυτοί , κλείνεις μάτια , βγαίνει το τέρμα , καθαρίζει , πέφτει κάτω και καλά πονεμένος , λήξτο ρε καριόλη , το λήγει ο καριόλης , πάει κι αυτό , οε πανιολε ολε , οε πανιολε ολε , που-τσα. Φύγαμε.
Πηδάς στο πρώτο free μηχανάκι που θα βρεις μπροστά σου. Φτάνεις στην πρώτη επίθεση , ακούς ήδη χλιαρές φωνές από μέσα , γίνονται πιο έντονες όταν φτάσουν οι πολλοί. Είσαι σίγουρος για την ήττα , σιγά μην κάνουμε αήττητη Κυριακή , πόσες φορές να έχει γίνει αυτό;
Ένας στατιστικολόγος θα βρεθεί και θα πει ότι έγινε τότε και τότε , είσαι ήδη αρκετά μεθυσμένος ώστε να του δώσεις σημασία.
Η ομάδα πετάει , είναι που είναι ομαδάρα , με την αύρα του κόσμου από τη μπάλα ανοίγει ακόμα περισσότερο η διαφορά , τους έχουμε βάλει κάτω και τους πατάμε. Πάρτι βραχνιασμένων στο κλειστό , χωρίς ανάσα.
Τελειώνει το παιχνίδι , άντε πάλι μια απ' τα ίδια οε πανιολέ ολέ , οε πανιολέ ολε και τα ρέστα. Βγαίνεις έξω ιδρωμένος όσο δεν πάει , παίρνεις καθαρό αέρα. Σου λένε για ποτό , για φαγητό , δεν έχεις όρεξη , πας κουρασμένος για σπίτι.
Η ώρα είναι λίγο μετά τις 19:00 και σου φαίνεται 23:00. Θα ' θελες να πας μέχρι τους δικούς σου , θες να δεις και τη δικιά σου , θες να κάνεις πολλά , αλλά δεν είσαι σε θέση. Νιώθεις γεμάτος και άδειος ταυτόχρονα. Βάζεις το κλειδί στην πόρτα , μπαίνεις μέσα , κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Το συνδεσμιακό κολλημένο πάνω στο κορμί σου , ιδρωμένο και βρώμικο.
Η φανέλα με το 20 κρέμεται ακόμα μπροστά στο δεξί σου πόδι.
-"Δεν πειράζει ρε Φανούρη , άλλη φορά".
Υ.Γ. Διπλό και στο Μοσχάτο , ΠΑΝΙΩΝΙΕ!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου