Σταθερότητα

Για δες λέξη που βρήκα να βάλω σε τίτλο για άρθρο για τον Πανιώνιο. Σταθερότητα! Τόσο απλή έννοια κι όμως τόσο άγνωστη στη ζωή όσων ακολουθούν αυτή την ιδέα , στη ζωή όσων κόλλησαν το μικρόβιο από μικρή ή μεγαλύτερη ηλικία και ζουν και αναπνέουν καθημερινά , έχοντας στο μυαλό τους τον Πανιώνιο.

Εξηγείται βέβαια ο τίτλος από τη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο. Το πόλο μας , το τμήμα των ανδρών , έριξε χθες αυλαία σε μια χρονιά δύσκολη για όλο τον ερασιτεχνικό αθλητισμό , με ένα "αχ" στο στόμα για τους ανθρώπους του.

Το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό: η ομάδα αγωνίστηκε αξιοπρεπέστατα στην Α1 , για πολύ λίγο έχασε την είσοδο στα play-off ,  ενώ χθες μετά από μια αγχωτική διαδικασία πέναλτι , έχασε την είσοδο στους 4 του Κυπέλλου , όπου αν κατάφερνε να προκριθεί θα τα έπαιζε όλα για όλα κόντρα στο Περιστέρι για πρόκριση στον τελικό.

Μην ξεχνάμε και την επιστροφή στην Ευρώπη , που πέρασε λίγο στα ψιλά , μιας και οι αγώνες έγιναν στην καρδιά της καραντίνας. Τα αποτελέσματα μπορεί να μην ήταν νικηφόρα , αλλά και μόνο που μπήκε σε κληρωτίδα εκτός Μπανανίας το Panionios G.S.S. , δεν το λες και λίγο.

Με τις γνωστές καταστάσεις σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ , με το χρέος να περιορίζει τον Σύλλογο και να μην αφήνει περιθώρια για μεγάλα πράγματα στα αγωνιστικά τμήματα , η σταθερότητα που παρουσιάζει το συγκεκριμένο τμήμα , όντως μάλιστα στην Α1, μοιάζει και είναι όαση. Η ύπαρξη ενός χρηματοδότη (το "επενδυτής" είναι λίγο αστείο όταν μιλάμε για ελληνικό αθλητισμό) βοηθάει στο να υπάρχει μια φυσιολογική κατάσταση που τόσο μας έχει λείψει.

Οι πάντες είναι πληρωμένοι , υπάρχει πρόγραμμα , σωστή λειτουργία. Μάλιστα το πράγμα γίνεται ακόμα καλύτερο αν συνυπολογίσουμε ότι ο κ. Μπουζαλάς δεν φαίνεται να έχει τη νοοτροπία που είχαν παλιότερα άλλοι χρηματοδότες ερασιτεχνικών τμημάτων. "Εγώ βάζω λεφτά και σας γράφω στα αρχίδια μου κι άμα δεν ήμουν εγώ δεν θα υπήρχατε" δεν έχει ακουστεί , ίσα ίσα που ο άνθρωπος φαίνεται για την ώρα να δείχνει σεβασμό προς το Σύλλογο.

Τουλάχιστον δείχνει πολύ περισσότερο σεβασμό από Πανιωνάρες με γαλόνια και ένσημα στον Πανιώνιο που μέσω του πόλο καταχρέωσαν τα ταμεία , υποθήκευσαν το μέλλον και άφησαν στάχτη και μπούρμπερη πίσω τους. Και κάποιοι από αυτούς έχουν ακόμα να θράσος να κουνάνε το δάχτυλο και να απαιτούν σεβασμό από τον κόσμο του Πανιωνίου. Ξεφτίλες...

Βέβαια πισινή πάντα πρέπει να κρατάμε για όλους , η παροιμία για το χυλό και το γιαούρτι πασίγνωστη. Κι από χυλό και εγκαύματα όσα θες στον Πανιώνιο τόσα χρόνια. Για την ώρα όμως όλα αποπνέουν υγεία. Κι αυτό πρέπει να κρατήσουμε. Ειδικά μετά τις εκλογές του Συλλόγου και την είσοδο στο Δ.Σ. ανθρώπων με ανιδιοτέλεια και σωστή νοοτροπία , νομίζω ότι με λίγη τύχη και καλή συνεργασία , μπορεί μελλοντικά να δούμε και το κάτι παραπάνω από το πόλο. Και από εκεί που κάποτε ήταν το τμήμα αιμορραγίας για τα ταμεία , να γίνει το τμήμα αιμοδότης. Μακάρι!

Υ.Γ. Η καχυποψία είναι λογικότατη. Μην την κατακρίνετε , ούτε όμως να την ασπάζεστε τυφλά. Διαβάστε και κρίνετε. Τόσο απλό. Αθάνατο κι αγαπημένο γαλατικό χωριό...